EPISTLE FROM THE KILLING FIELDS

 

(In memory of two Palestinian youths I befriended some time before one and half decades in Jeddah whose names I can't recall. Those who became silent as their colleagues animatedly discussed going back home for vacation. For my Face book friends Samirah Naim Khoury who share truths about Palestine reality, and Artist Fateh Gabin who reminds that still there are beautiful dreams there. The film Papa-2 by Gopal Menon on the plight of Kashmiri mothers searching their disappeared sons, and poet Gaddar's words on mothers who came to the agitation front demanding their sons vanished in the name of 'Naxallite hunt' in Thelingana also have inspired the poem.)

My friend, you ask me:
How in this land that smells of blood
from the killing fields
we still speak of flowers,
love the moon and the stars,
graze our white horses
in river basins and lush valleys,
and how under green bowers
our fulsome beauties
give ear to lyrics laden with love suits.

You cannot guess:
when our skies would be pierced
by bomber jets;
at which moment our tender kids,
on a trot with grasshoppers,
would be blasted into pieces;
when their armored vehicles
would rain death into
gatherings at our dinner tables;
and where they vanish into:
our full-blooded handsome youths.

My friend,
They call it war, yet it’s but slaughter.

They don’t spare  even fledgling in the womb;
our venerable sires are trampled
under their boots;
our grannies, descendents of Shehrezad
are being silenced
under their military might.

You ask me:
how we still sing our songs,
share our loves, and weave our dreams.

Yes,
This is the secret of our legacy,
our resistance as old as the earth.

Our poets:
they are not worshippers of
bubbling wine glasses in
air-conditioned havens.
Their poetry is born in
uncertainties of exile.
Our loves are no glass houses
meditating happy endings.
As  country beckons, we answer
even in secret moments of the nuptials.

See my friend, it still blooms in our valley:
those fragrant flowers.
Heart-colored apples and
golden apricots are still ripening
in our groves.
Our brooks are still running full
in crystal-clear streams.
Our agile horses and gorgeous herds
are still happy with
abundance of their grazing fields.

One day
their kids would question them:
Why did you decimate those
who were to be born with us?
Why did you incur the curse
of their mothers upon us?
That day,
kids on either side of the barricades
would kiss each other’s cheeks.
They would sing, hand in hand,
new songs of joy over
finding their missing kin
they would dance together in these streets;
the male kids on either side
would extend hands of courtship
towards the girls on the other side.
That day,
they would return:
those who died for us,
those who stirred in our veins
our cherished dreams.

കുരുതിയിടങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള കുറിപ്പുകള്‍

 

(ഒന്നരപ്പതിറ്റാണ്ട് മുന്‍പ് ജിദ്ദയില്‍ വെച്ച് പരിചയപ്പെട്ട, ഇപ്പോള്‍ പേരോര്‍മ്മയില്ലാത്ത രണ്ട് ഫലസ്തീന്‍ ചെറുപ്പക്കാരെ ഓര്‍ത്ത്‌ കൊണ്ട്. അവധിക്കു നാട്ടില്‍ പോകുന്നതിനെ കുറിച്ച് വാചാലരാവുന്ന സഹ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കിടയില്‍ മൂകരായിപ്പോയവര്‍. ഫലസ്തീന്‍ യാഥാര്ത്യങ്ങള്‍ പങ്കു വെക്കുന്ന സമീര നയിം ഖൌരി (Samira Naim Khoury), അവിടെ ഇപ്പോഴും വര്‍ണ്ണ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടെന്നു ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്ന ചിത്രകാരന്‍ ഫതെഹ് ഗാബിന്‍ (Artist Fateh Gabin) എന്നീ ഫേസ് ബുക്ക്‌ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്ക്. കാണാതാവുന്ന ആണ്‍ മക്കളെ തിരയുന്ന കാശ്മീരി അമ്മമാരെ കുറിച്ച് ശ്രീ. ഗോപാല്‍ മേനോന്‍ ചെയ്ത പാപ-2 എന്ന ചിത്രവും, തെലുങ്കാനയില്‍ നക്സലൈറ്റ് വേട്ടയുടെ പേരില്‍ അപ്രത്യക്ഷരാവുന്ന മക്കളെ തിരക്കി സമര മുഖത്തെത്തിയ അമ്മമാരെ കുറിച്ചുള്ള ഗദ്ദറിന്റെ പരാമര്‍ശങ്ങളും കവിതയെ പ്രചോദിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. )

 സുഹൃത്തെ ,
താങ്കള്‍ ചോദിക്കുന്നു:

കുരുതിക്കളത്തിലെ രക്തഗന്ധം
ചുഴന്നു നില്‍ക്കുന്ന ഈ മണ്ണില്‍
ഞങ്ങള്‍ക്കെങ്ങിനെയാണ് 
പൂക്കളെക്കുറിച്ച് പറയാനാവുന്നതെന്ന്,
നിലാവിനെ , നക്ഷത്രങ്ങളെ
പ്രണയിക്കാനാവുന്നതെന്ന്,
അരുവിത്തടങ്ങളിലും
ശബളമായ താഴ്വരകളിലും
ഞങ്ങളുടെ വെള്ളക്കുതിരകളെ
മേയ്ക്കാനാകുന്നതെന്ന്‍,
പച്ചിലത്തഴപ്പുകള്‍ക്ക് ചുവടെ
ഞങ്ങളുടെ മുഗ്ധ യൌവനങ്ങള്‍ 
പ്രണയഭരിതമായ ഗാനശകലങ്ങള്‍ക്കായ്‌
കാതോര്‍ക്കുന്നത് എങ്ങിനെയെന്ന്,

നിങ്ങള്‍ക്ക് മനസ്സിലാവില്ല:
ബോംബര്‍ വിമാനങ്ങള്‍ 
ഞങ്ങളുടെ നീലാകാശത്തെ
എപ്പോഴാണ് കീറിമുറിക്കുകയെന്ന്,
പുല്‍ചാടിയോട് മത്സരിക്കുന്ന
ഞങ്ങളുടെ കുരുന്നു ബാല്യങ്ങള്‍
ഏതു നിമിഷത്തിലാണ്
ചിതറിത്തെറിക്കുകയെന്ന്,
ഞങ്ങളുടെ വിവാഹ ഘോഷത്തിലേക്ക്
മരണവണ്ടികള്‍ പാഞ്ഞ്കയറുന്നത് എപ്പോഴെന്ന്,
ഞങ്ങളുടെ ഊണ്‍മേശയിലെ കൂട്ടായ്മയിലേക്ക്
  കവചിത വാഹനങ്ങളിലെ വെടിയുണ്ടകള്‍
എപ്പോഴാണ് മരണമഴ വര്‍ഷിക്കുകയെന്ന്,
ഊര്‍ജസ്വലരായ ഞങ്ങളുടെ തരുണന്മാര്‍
എങ്ങോട്ടാണ് അപ്രത്യക്ഷരാകുന്നതെന്ന്,
ഉന്മാദത്തിനും  നിസ്സഹായതയ്ക്കും ഇടയില്‍
അവരെത്തേടി അലയുന്ന അമ്മമാര്‍
എങ്ങനെയാണു ശന്തരാവുകയെന്ന്‍,

സുഹൃത്തെ,
ഇവിടെ യുദ്ധമില്ല, ഉള്ളത് കുരുതികള്‍ മാത്രം.

പിറക്കാനിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പോലും
അവര്‍ വെറുതെ വിടുന്നില്ല;
ഞങ്ങളുടെ അഭിവന്ദ്യ വാര്‍ദ്ധക്യങ്ങള്‍
അവരുടെ ബൂട്ടണിഞ്ഞ പാദങ്ങളില്‍
ഞെരിഞ്ഞമരുന്നുണ്ട്;
 ഞങ്ങളുടെ മുത്തശ്ശിമാര്‍,
ശെഹ് രേസാദിന്റെ പിന്മുറക്കാര്‍
അവരുടെ സൈനികബലത്തില്‍
നിശബ്ദരാകുന്നുണ്ട് ;

താങ്കള്‍ ചോദിക്കുന്നു:
ഇത്രയൊക്കെയായിട്ടും
ഞങ്ങളെങ്ങനെയാണ് പാടുന്നതെന്ന്,
പ്രണയം പങ്കു വെക്കുന്നതെന്ന്,
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ നെയ്തു കൂടുന്നതെന്ന്,

ഇത്
ഭൂമിയോളം പഴക്കമുള്ള
ഞങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ
ചെറുത്തുനില്പിന്റെ രഹസ്യം .

ഞങ്ങളുടെ കവികള്‍
ശീതീകരിച്ച വിശ്രമ കേന്ദ്രങ്ങളിലെ
നുരയുന്ന പാനപാത്രങ്ങളുടെ ഉപാസകരല്ല,
പാലായനത്തിന്റെ സന്ദിഗ്ദതകളിലാണ്‌
അവരുടെ കവിത ജനിക്കുന്നത്,
ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം ശുഭാന്ത്യങ്ങളെ
സ്വപ്നം കാണുന്ന പളുങ്ക് കൊട്ടാരമല്ല;
മധുവിധു യാമങ്ങളുടെ സ്വകാര്യതയിലും
നാടിന്‍റെ വിളിയെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് മറക്കാനാവില്ല.

നോക്കൂ, ഞങ്ങളുടെ താഴ്‌വരയില്‍ ഇപ്പോഴും
സുഗന്ധിപ്പൂക്കള്‍ വിരിയുന്നുണ്ട്,
ഹൃദയത്തിന്റെ നിറമുള്ള ആപ്പിളും
സ്വര്‍ണവര്‍ണമുള്ള ആപ്രിക്കോട്ടും
ഞങ്ങളുടെ തോട്ടങ്ങളില്‍ പാകമാവുന്നുണ്ട്
ഞങ്ങളുടെ അരുവികളിപ്പോഴും
സ്ഫടികജല സമ്പന്നമാണ്
മേച്ചില്‍ പുറങ്ങളുടെ സമൃദ്ധിയില്‍
ഞങ്ങളുടെ ചുണയന്‍ കുതിരകളും
ചേലാര്‍ന്ന ആട്ടിന്‍ പറ്റങ്ങളും
ഇപ്പോഴും സന്തുഷ്ടരാണ്

അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ഒരു നാള്‍
അവരെ വിചാരണ ചെയ്യും,
ഞങ്ങളോടൊപ്പം പിറക്കേണ്ടിയിരുന്നവരെ
നിങ്ങളെന്തിനാണ് ഇല്ലാതാക്കിയതെന്ന്,
ഞങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക്
അവരുടെ അമ്മമാരുടെ ശാപം
എന്തിനാണ് കെട്ടഴിച്ചു വിട്ടതെന്ന്.
അന്ന് മുള്ളുവേലിക്കിരുപുറത്തുമുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങള്‍
പരസ്പരം കവിളില്‍ മുത്തമിടും,
കൂടപ്പിറപ്പിനെ കണ്ടെത്തിയ ആഹ്ലാദത്തില്‍
കൈകോര്‍ത്തു പിടിച്ചു പുതിയ പാട്ടുകള്‍ പാടും
ഈ തെരുവുകളില്‍ ഒരുമിച്ചു നൃത്തം വെക്കും.
ഇരുപുറത്തുമുള്ള ആണ്‍കുഞ്ഞുങ്ങള്‍
മറുവശത്തെ പെണ്‍ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക്‌ നേരെ
പ്രണയത്തിനായി കൈകള്‍ നീട്ടും.
അന്ന് അവര്‍ തിരിച്ചു വരും:
ഞങ്ങള്‍ക്കായി മരിച്ചവര്‍,
ഞങ്ങളുടെ ഞരമ്പുകളിലെ സ്വപ്നങ്ങളെ
പ്രചോദിപ്പിച്ചവര്‍.

( http://vettamonline.com/?p=8749)

UNTO THESE STILLED WAVES

Whirlpool of the mind:
a fiery furnace-
fire-dancing images
refusing to take shape

My god, dying young,
sprouting satanic horns,
failed me, fades out,
His men, those ageless seers,
they reached nowhere
leading demented multitudes:
vicious, vacuous, vainglorious.

Sitting on the shores of time
I wait fishing, my angle
to the waters of immemorial seas
wherein I swam so many lives.
What are those finned giants,
looting away my catch?
They too were my comrades once.

As I lay resting on the sheen of moon
nestling my dreams in limitless skies
down below, they beckon me-
those cloudy branches with earthly roots
where my desperate pals found last exit:
Soar not too high, reach not for the stars,
for you might melt your waxen wings!.

Sweating my way into arid planes
where no dream sprouts life:
Nightmare for a kenophobe.
Back  to my oppressive den
facing shadows long forsaken
its but claustrophobic.
Caught nowhere I am but wind-blown.

Drenched in rains of visions diverse,
timeless rivers of ruminations
where they clash by day in, day out:
those masters of wisdom fathomless-
an intrigued witness, mute, over-awed
by and by desperate, sinking,
I lay afloat on familiar waves.

RETURN OF THE UNBORN

I.
Abandoned under cover
of smoggy moonbeams and shadows
under a stinking suburban culvert
on a drizzling summer night:
a new-born, with no swaddling clothes.
Inaudible squeals lost among stridulating crickets.

Next day, she made it into tiny columns
in local news papers, nay,
what was left of her by
scavenging nocturnal predators:
the nomadic mother reportedly missing.

 Found in rude encasing
in a crowded public carriage:
another three days’ old, stilled at birth
with no maternal tear.
She too would hit columns.

Statistics, staggering figures:
what befell those conceived before
sends a chill in every female seed.
An awful line of butchers waiting
to catch first inkling of her life
turning womb to her sepulcher.

II.

They shall turn up one day-
All those fetal female kids
choked within in prime!

I see them swarming villages
suburbs cities capitals hospital
waiting rooms garbage heaps
beauty parlors, and, you name it,
dripping blood and puss, drooping
limbs half-formed, half-eaten in
fetus feast for stray dogs.

They would inquire of each and sundry
on how they earned their fate.

They would question Him, who,
on a playful second round,
carved his first artefact’s rib
into a fragile fairy
thriving only in his colossal shade:
why she was burdened with
luring him into hot sun.

They would question those law-givers,
eager to oblige patriarchal pride,
cited tradition and decreed her
servility from womb to tomb.
They knew the game, deified her,
sealed her under divine silence.

They would question inspired redeemers
who, saving her from burial alive,
still buried her alive in systems
run by men, in lands of sandstorms.
A game given façade of protection
to procure servility under the veil.

III.

They wouldn’t spare-

        those cloistered masters, loathing
her freedom, demonized and hounded
her unto the stake;

        those elders wielding power
decreed her doom in the name of honor;

       those refined poets
humoring battle of the sexes
failed not to find fault with her.

They shall definitely burn your siesta
pelting wrath of the unborn
in fiery storms of dementing curses
no generations to come would escape.

They shall surely have their day when,
alien wombs you hire for your seed
refuse to simulate your fathers,
begetting offsprings you can’t claim.

പ്രണയികളുടെ ലോകം

തീരത്തെപ്പുണരുന്ന കുഞ്ഞോളങ്ങള്‍
പാദങ്ങള്‍ നനയ്ക്കവേ, മെല്ലെയവന്റെ
തോളത്ത് ചാരിയവള്‍ നിന്നു;
പ്രണയത്തിന്‍ പൂര്‍ണ്ണാവിഷ്കാരം.

പ്രണയം ഉള്‍ത്തടങ്ങളെ
പ്രകമ്പനം കൊള്ളിക്കുമ്പോഴും
ശാന്തസാഗരങ്ങളെ പ്രണയിക്കുന്ന
യുവ ഹൃദയങ്ങള്‍.
തീവ്രാഭിലാഷങ്ങള്‍, മേഘമാലകള്‍
കൊണ്ട് മൂടുപടം ചാര്‍ത്തുമ്പോഴും
നീലാകാശം കിനാവ് കാണുന്ന
യുവ മിഥുനങ്ങള്‍.

സ്നേഹത്തിന്‍റെ, ജീവനത്തിന്റെ,
സ്വപ്നങ്ങളുടെ തുരുത്തുകള്‍
തൂത്തെറിഞ്ഞ ഭീമന്‍ തിരമാലകള്‍
രാത്രിയുടെ വിചിത്രയാമങ്ങളില്‍
പേക്കിനാവിന്‍ കൈകള്‍ നീട്ടിയാ
പ്രത്യാശകളെ വീര്‍പ്പുമുട്ടിക്കാതിരിക്കട്ടെ.

മത്സ്യകന്യകമാര്‍ പാടുന്നുവെന്നവര്‍
കാതോര്‍ക്കുമ്പോഴും,
കപ്പല്‍ തകര്‍ന്നു, തിരിച്ചു വരവില്ലാ
ജലഗര്‍ത്തങ്ങളിലാണ്ടുപോയ
നാവികരുടെ തൊണ്ടയില്‍ കുരുങ്ങിപ്പോയ
നിലവിളികളാണവയെന്നു നിങ്ങള്‍ പറയരുത്.
അതറിയാത്തത്തിന്റെ ആനുകൂല്യത്തില്‍
അവരനുഗ്രഹീതരായിരിക്കട്ടെ.

ഒരു പ്രണയദിനത്തില്‍,
അലയാഴങ്ങളില്‍ ഒളിയിടം തേടിയ
നിരാശാവതിയായ ജലകന്യക,
ആ യുവഹൃദയങ്ങളില്‍ തുടിച്ചു നിന്ന
പ്രത്യാശയുടെ മാരിവില്ലിന്‍
നിറങ്ങള്‍ മായ്ച്ചു കളയാതിരിക്കട്ടെ.

സ്ഫടിക പ്രവാഹങ്ങളുടെ
അഗാധലോകങ്ങളിലേക്ക്
തിരകളെടുത്തു പോയ
മണല്‍ക്കൊട്ടാരങ്ങള്‍ തീര്‍ത്ത കുട്ടി,
അപകടകരമായ ആശകളാല്‍
അവരെ പ്രലോഭിപ്പിക്കാതിരിക്കട്ടെ.

ജീവിതം തേടി, തിരകള്‍ക്കിടയില്‍
അപ്രത്യക്ഷരാകുന്ന നാവികര്‍,
ഒരു കമിതാക്കളും കൊതിക്കാത്ത
അസ്ഥിര വീക്ഷണങ്ങളിലേക്ക്
അവരെ കൈവീശി വിളിക്കാതിരിക്കട്ടെ.

മാരിവില്ല് കൊണ്ട് മേല്‍പ്പുര മേഞ്ഞ,
മിന്നാമിന്നികളുടെ ഇത്തിര വെട്ടം നിറച്ച,
പൂമ്പാറ്റകള്‍ വര്‍ണ്ണച്ചിറകുകളാല്‍
ഇളംകാറ്റ് വീശുന്ന വള്ളിക്കുടിലൊ-
ന്നൊരുക്കീടുക,വര്‍ക്കു നാം.

ചരമഗീതങ്ങളുണരാത്ത
നിത്യവസന്ത തടങ്ങളില്‍
രാപ്പാടികള്‍ മെനഞ്ഞ
ശീലുകളവര്‍ക്കായി പാടുക നാം.

 : (Traslated by Abhai Jayapalan)

SING NO DIRGES IN LOVERS’ WORLD

She leans on his shoulder
as the gentle waves lapping
on to the shore wet their feet:
A picture –perfect love

Young minds love calm seas,
even as love sends tremors inside.
Young lovers dream blue skies
even as passion shrouds it in clouds

Let not giant waves that swept away
domains of love, life and dreams
at odd hours of the night
strangle their dreams
with nightmare hands.

Let them stay blessed in ignorance
where they hear mermaids singing.
Don’t tell them it’s choked gasps
of shipwrecked sailors
in water-worlds of no return.

Let not the shamed mermaid, who,
on lovers’ day, chose to go hiding
in the bottom of the waves,
discolor those rainbows
vibrant in their hearts.

Let not the kid, building sand castles,
taken away by the waves
into realms of crystal streams beneath
lure them
into perilous longings.

Let not those riders to the sea, seeking living,
disappeared in crevices of waves,
beckon them into unsettling visions
no loving hearts
ever longed to behold.

Build for them a bower
roofed with rainbows,
lit by fireflies,
and fanned by butterflies

Sing for them tunes
woven by nightingales
in lands of eternal spring
where dirges are unheard.

JOKES IN THE CORRIDORS

It might bloom in the corridor
idling in loneliness:
a red red rose.

It might cast in a salad mind
at a winding staircase:
a mighty magnetic spell

A hesitant moment, demure eyes
blood surging to cheeks:
your dream is done.

Burning sleepless
smitten by the feverish thirst
days reduced to moments
your eyes searching in vain:
your femme fatale.

And yet-
aisles would go overcrowded
and staircases, to morgues;
where roses fade away,
trampled, nay, traded,
or, worse, strangled.

And now-
As you bask at putrid shores
of time, being through
thunderstorms of amorous days,
thinking of no roses to bloom
why time chose to rattle you
into a dreary stupid joke?

A new apparition of the diva
silhouetted against the ugly door
of a stuffy corridor
a creaking staircase led you in,
a stinking house dealing in
emergency love*.

Heavily made-up face where
cheap rose powder mixes with
nauseating stench of halitosis:
marks the last lover left behind.

Now you could sleep becalmed.


            (Based on two true incidents: one, in which a young friend of mine was bitten by the thunderbolt of infatuation on a winding staircase, never to see her again; and two, what an old syphilitic acquaintance whose life curiously resembled that of Florentino Arizo narrated)
           *(The expression “emergency love” is from Garcia Marquez’s Love in the Times of Cholera, wherein Florentino Arizo is the protagonist.)