മനുഷ്യന്റെ മാനദണ്ഡം – സിഡ്നി പോറ്റിയെരുടെ ആത്മകഥ
1929-ല് ആരംഭിച്ച ഓസ്കാര് പുരസ്കാരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തില് ഇരുപതാം
നൂറ്റാണ്ടിന്റെ എഴുപത്തിയൊന്ന് വര്ഷക്കാലത്തിനിടെ മികച്ച നടനുള്ള പുരസ്കാരം
നേടാനായ ഏക ആഫ്രിക്കന് അമേരിക്കന് താരമായിരുന്നു സിഡ്നി പോറ്റിയെര്. നാല്പ്പതിലേറെ
ചിത്രങ്ങളില് അഭിനേതാവും ഒമ്പത് ചിത്രങ്ങളുടെ സംവിധായകനും നാല് ചിത്രങ്ങളുടെ
രചയിതാവുമാണ് അദ്ദേഹം. The Defiant Ones, A Patch of Blue, Guess Who's
Coming to Dinner, To Sir, With Love തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങള് ഹോളിവുഡിലെ നാഴികക്കല്ലുകളാണ്. ബാഫ്റ്റ ലൈഫ് ടൈം
അച്ചീഫ്മെന്റ്റ് അവാര്ഡ് ഉള്പ്പടെ ഒട്ടേറെ വിഖ്യാത പുരസ്കാരങ്ങള് തേടിയെത്തിയിട്ടുള്ള
സിഡ്നി പോറ്റിയെര്, വ്യക്തി എന്ന നിലയിലും കലാകാരന് എന്ന
നിലയിലും ഒപ്പം ആഫ്രിക്കന് അമേരിക്കന് വംശജന് എന്ന നിലയിലുമുള്ള അനുഭവങ്ങളെയും
ആത്മീയ വികാസങ്ങ പരിണാമാങ്ങളെയും ഹൃദ്യവും ഋജുവുമായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന ആത്മകഥാ
പുസ്തകമാണ് രണ്ടായിരാമാണ്ടില് പുറത്തിറങ്ങിയ The Measure of a Man: A
Spiritual Autobiography.സിഡ്നി പോറ്റിയെര്
ഒരു പാട് ജീവിതം ജീവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും രണ്ടു ആത്മകഥകള് എഴുതിയത് കൂടുതലല്ലെന്നും
അദ്ദേഹത്തിന്റെ 1980-ല് പുറത്തിറങ്ങിയ This Life എന്ന പുസ്തകത്തെ കൂടി സൂചിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
രണ്ടും ഏതാണ്ട് വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും 2007 തുടക്കത്തില്
ഒപ്രാ വിന്ഫ്രെ തന്റെ ടി. വി. ബുക്ക് ക്ലബ്ബില് ‘മെഷര് ഓഫ് എ മാന്’ ഉള്പ്പെടുത്തിയതോടെ
പോറ്റിയെര് ആത്മകഥ വീണ്ടും വായനാലോകത്ത് സജീവമായി. ഹോളിവുഡില് നിലനിന്ന വര്ണ്ണ
വിവേചനത്തിനു പുതിയ നൂറ്റാണ്ടില് വന് മാറ്റങ്ങള് ഉണ്ടായിത്തുടങ്ങിയപ്പോള് 2002-ല് സമഗ്ര സംഭാവനക്കുള്ള ഓണററി ഓസ്കാര് ലഭിച്ചതും പോറ്റിയെര്ക്കായിരുന്നു
എന്നതും അതേ വര്ഷം ഡെന്സല് വാഷിങ്ങ്ടന്, ഹാലിബെറി എന്നിവര് മികച്ച നടനും
നടിക്കുമുള്ള ഓസ്കാര് നേടി എന്നതും ഇതോടു ചേര്ത്തു വായിക്കേണ്ടത് തന്നെയാണ്.
കുട്ടിക്കാലം, മുതിര്ന്നു വരവ്
ബഹമാസിലെ
കാറ്റ് ഐലന്ഡില് ഒരു സാധാരണ കറുത്ത വര്ഗ്ഗ കുടുംബത്തില് 1927 ഫെബ്രുവരി 20- നു ജനിച്ച സിഡ്നി പോറ്റിയെര്
ദാരിദ്രമെങ്കിലും ഇണക്കവും പിണക്കവും നിറഞ്ഞ സന്തുഷ്ടമായ കുടുംബാന്തരീക്ഷത്തിലാണ്
കുട്ടിക്കാലം ചെലവഴിക്കുന്നത്. ഏഴു മക്കളുള്ള കുടുംബത്തില്,
അച്ഛനമ്മമാരായ റജിനാള്ഡ്- ഈവ് ലിന് ദമ്പദികള് തക്കാളിയും മറ്റും കൃഷി ചെയ്തു
വന്നു. തങ്ങളുടെ കാര്ഷിക ഉത്പന്നങ്ങള് വില്ക്കാനായി മയാമിയിലേക്ക് പതിവായി
യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന റജിനാള്ഡ് നാസോ നഗരത്തില് കാബ് ഡ്രൈവര് ആയും പ്രവര്ത്തിച്ചു.
സിഡ്നിയുടെ കാര്യത്തില്, എട്ടാം മാസത്തില് പ്രസവ വേദന
അനുഭവപ്പെട്ടതിനെ തുടര്ന്ന് മയാമിയിലെ ഹോസ്പിറ്റലില് പോകേണ്ടി വന്നു ഈവ് ലിന്.
അങ്ങനെ സിഡ്നി ഒരു അമേരിക്കന് പൌരന് ആയാണ് ജനിക്കാനിടയായത്.
ടെലിവിഷനോ
റേഡിയോയോ ഇതര സാങ്കേതിക വിനോദോപാധികളോ ഇല്ലാതെ, വൈദ്യുതിയും പൈപ്പു വെള്ളവും
ഫ്രിഡ്ജും അന്യമായ, സിനിമ
പോലുമില്ലാത്ത സാഹചര്യത്തില് മരം കയറിയും മീന് പിടിച്ചും ചെറുതും വലുതുമായ കൌമാര
സാഹസങ്ങളില് രസിച്ചും കഴിഞ്ഞ കുട്ടിക്കാലത്ത് റോമന് കത്തോലിക്കാ ചര്ച്ചിലൊക്കെ
പോയി വളര്ന്ന അനുഭവം പോറ്റിയെര് വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. പില്ക്കാലം മതവുമായുള്ള
എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും വിച്ചേച്ഛദിച്ച് ഒരു അജ്ഞേയവാദിയായി അദ്ദേഹം സ്വയം
വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അച്ഛനമ്മമാര് പഠിപ്പിച്ച സത്യസന്ധതയുടെയും അര്പ്പണത്തിന്റെയും
പാഠങ്ങള് ജീവിത കാലം മുഴുവന് അദ്ദേഹത്തെ വഴി നടത്തുന്നുമുണ്ട്. അക്കാലത്ത്
ഒരിക്കലും തൊലിയുടെ നിറം ഒരു വിവേചന
ചിഹ്നമാണ് എന്ന് ആ ബാലന് ചിന്തിക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നില്ല. കാറ്റ് ഐലന്ഡിലെ
ശാലീനതയില് കണ്ണാടി കണ്ട അനുഭവമില്ലായിരുന്നെന്നു പില്ക്കാലം വംശീയാനുഭവത്തിന്റെ
ഒരു ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി അദ്ദേഹം പറയുന്നുണ്ട്. പത്താം വയസ്സില് നാസോയില്
എത്തുമ്പോള് കുരുത്തംകെട്ട പിള്ളാര് സെറ്റില് പെട്ട് മോഷണക്കുറ്റത്തിന് ജയില്
വാസത്തിന്റെ തൊട്ടടുത്തു വരെ കൊച്ചു സിഡ്നി എത്തുന്നുണ്ട്. ഏതാണ്ട് അഞ്ചു വര്ഷങ്ങള്ക്കു
ശേഷം, സിഡ്നിയെ പോലെ ബുദ്ധിമാനായ ഒരു നവയുവവിന് യു. എസ്സില്
അവസരങ്ങള് ഏറെയായിരിക്കും എന്ന ധാരണയില് മാതാപിതാക്കള് അമേരിക്കയിലുള്ള
സഹോദരന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം കഴിയാന് അയക്കുന്നതാണ് അദ്ദേഹംത്തിന്റെ ജീവിതത്തില്
വഴിത്തിരിവാകുന്നത്. അവിടെ ഒരു വര്ഷത്തിനു ശേഷം സ്വന്തം തീരുമാനത്തില്
അവസരങ്ങളുടെ കേന്ദ്രമായ ന്യു യോര്ക്കിലേക്ക് സിഡ്നി ചുവടു മാറി. വായിക്കാന്
അറിയാത്തത് കൊണ്ട് പാത്രം കഴിക്കുന്ന ജോലിയില് തുടങ്ങുന്ന സിഡ്നി ഒരു ജൂത
സുഹൃത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ സ്വയം വിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങി. 1943-ല് പതിനാറുകാരനായ സിഡ്നി നുണ പറഞ്ഞു പട്ടാളത്തില് ചേരുകയും
പിന്നീട് ഭ്രാന്ത് അഭിനയിച്ച് സൈന്യത്തില് നിന്ന് വിടുതല് നേടുകയും
ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ വിജയിച്ച അഭിനയ പ്രകടനം
അതായിരുന്നു എന്ന് പറയാം.
അഭിനയ ജീവിതത്തിലേക്ക്
ന്യു
യോര്ക്കില് തിരിച്ചെത്തിയ സിഡ്നി, ഹാര്ലം കേന്ദ്രമായി പ്രവര്ത്തിച്ച
അമേരിക്കന് നീഗ്രോ തിയേറ്ററില് ചേര്ന്ന് അഭിനയ പഠനം തുടങ്ങുകയും പിന്നീട് നോര്ത്ത്
അമേരിക്കന് നീഗ്രോ തിയേറ്ററില് എത്തുകയും ചെയ്തു. എന്നാല്, ആഫ്രിക്കന് അമേരിക്കന് അഭിനേതാക്കള് പാടുകയും നൃത്തം
ചെയ്യുകയും വേണമെന്ന പ്രേക്ഷക പ്രതീക്ഷ അദ്ദേഹത്തെ പ്രതികൂലമായി ബാധിച്ചു.
കുടുംബത്തില് നിന്ന് പഠിച്ച ആത്മ ധൈര്യത്തിന്റെയും സത്യസന്ധതയുടെയും പാഠങ്ങള്
ഇപ്പോള് സിഡ്നിക്ക് സ്വയം ഒരു പുതിയ തരം കറുത്ത വര്ഗ്ഗക്കാരനായ അഭിനേതാവിനെ
സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുകയെന്ന ദൌത്യത്തിന് തുണയായിത്തീര്ന്നു. പാടാനുള്ള കഴിവില്ലാത്തത്
സാധാരണ ഗതിയില് വെളുത്ത വര്ഗ്ഗക്കാരായ അഭിനേതാക്കള്ക്ക് നീക്കിവെക്കുന്ന തരം
വേഷങ്ങള് ചെയ്യാന് കഴിയും വിധം തന്റെ ക്രാഫ്റ്റ് മെച്ചപ്പെടുത്താന് അദ്ദേഹത്തെ
നിരന്തരം പ്രേരിപ്പിച്ചു. ബ്രോഡ് വെയില് കുറഞ്ഞൊരു കാലം ഭാഗ്യപരീക്ഷണം
നടത്തിയെങ്കിലും തന്റെ ഇടം അതല്ലെന്ന തിരിച്ചറിവില് അക്കാലത്ത് ഫോക്സ് (20th Century Fox) മേധാവിയായിരുന്ന ഡാരില്. എഫ്. സനൂകിന്റെ പ്രേരണയില് അദ്ദേഹം
ഹോളിവുഡിലേക്ക് നീങ്ങി. ‘നോ വേ ഔട്ട്’ (1950) എന്ന പ്രഥമ ചിത്രത്തിന് ശേഷം മുമ്പ് കറുത്ത വര്ഗ്ഗക്കാരായ
അഭിനേതാക്കള് ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത തരം വേഷങ്ങള് അദ്ദേഹം കൂടുതലായി ചെയ്തു തുടങ്ങി.
1955-ആവുമ്പോഴേക്കും The Blackboard Jungle
എന്ന ചിത്രത്തിലെ നായക തുല്യ വേഷത്തില് നിരൂപകരുടെയും പ്രേക്ഷകരുടെയും അംഗീകാരം
ഒരുപോലെ നേടിയെടുത്ത അഭിനേതാവായി പോറ്റിയെര് വളര്ന്നിരുന്നു. 1958-ല് The Defiant Ones എന്ന ചിത്രത്തിലൂടെ
മികച്ച നായക നടനുള്ള ഓസ്കാര് നാമനിര്ദ്ദേശം കരസ്ഥമാക്കുന്നതിലൂടെ അത്
സാധിക്കുന്ന ആദ്യ ആഫ്രിക്കന് അമേരിക്കന് താരം എന്ന ചരിത്രത്തിനു അദ്ദേഹം
ഉടമയായി. അഞ്ചുവര്ഷത്തിനു ശേഷം, 1963-ല് Liles of the Field എന്ന ചിത്രത്തിലൂടെ അതേ പുരസ്കാരം
നേടിക്കൊണ്ട് അത് അദ്ദേഹം ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. 1967-ല് വന്
ഹിറ്റുകളായ മൂന്നു ചിത്രങ്ങളില് (Guess Who’s
Coming to Dinner, To Sir With Love, In
the Heat of the Night) അഭിനയിച്ചുകൊണ്ടു വെളുത്തവരോ കരുത്തവരോ ആയ
എല്ലാ താരങ്ങളിലും വെച്ച് ഏറ്റവും താരമൂല്യമുള്ള അഭിനേതാവായി അദ്ദേഹം സ്വയം
തെളിയിച്ചു. ഇവ കൂടാതെ, A Patch of Blue, In the
Heat of the Night, A Raisin in the Sun, No Way Out, Edge of the City, Paris
Blues, Buck and the Preacher തുടങ്ങിയ ഹോളിവുഡിലെ എക്കാലത്തെയും
മികച്ച ചിത്രങ്ങളും പോയിറ്റിയര് സ്പര്ശത്തിന്റെ മികച്ച നീക്കിവെപ്പുകള് ആയി
ചലച്ചിത്ര ചരിത്രത്തില് ഇടം പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ആഫ്രിക്കന് അമേരിക്കന് പ്രതിഭകള് ഹോളിവുഡില് നേരിട്ട
വിവേചനത്തിന്റെ വ്യാപ്തി നിരീക്ഷിക്കാന്
ഓസ്കാര് ചരിത്രം മാത്രം പരിശോധിച്ചാല് മതിയെന്ന് കാണാം. പ്രതിഭാവിലാസം
വേണ്ടുവോളമുള്ള ആഫ്രിക്കന് വംശജരുടെ വന് സാന്നിധ്യം ഹോളിവുഡില് എല്ലാ മേഖലയിലും
എല്ലാ കാലത്തും വളരെയേറെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവര്ക്ക് അര്ഹിക്കുന്ന അംഗീകാരം
നല്കുന്നതില് അക്ഷന്തവ്യമായ അമാന്തമാണ് അക്കാദമി കാണിച്ചത് എന്നത്, അമേരിക്കന് സമൂഹത്തില് നിലനിന്ന വംശീയ മുന്വിധികളുടെ
പ്രകടമായ തെളിവ് തന്നെയാണ്. എന്നാല് ഈ നിലക്ക് മാറ്റം വരികതന്നെ ചെയ്യുമെന്ന് പോറ്റിയെര് ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. കാലം അത് തെളിയിക്കുകയും ചെയ്തു.
‘ആത്മീയ
ആത്മകഥ’
“1945-ല് പതിനെട്ടാം
വയസ്സില് ആര്മിയില് നിന്ന് പുറത്തു പോരുമ്പോള് ഞാന് (പല കാര്യങ്ങളിലും)
അജ്ഞനായിരുന്നു, ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു
‘ഡെമോക്രാറ്റ്’, ‘റിപ്പബ്ലിക്കന്’, ‘പുരോഗമനവാദി’,
‘സോഷ്യലിസ്റ്റ്’, ‘കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്’,
‘അനാര്ക്കിസ്റ്റ്’, ‘വടക്കന് ലിബറല്’, തെക്കന് യാഥാസ്ഥിതികന്’ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്
എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.” പുസ്തകത്തില് ഒരിടത്ത് പോയിറ്റിയര്
ഏറ്റുപറയുന്നതാണ്. എന്നാല്, പില്ക്കാലവും ആത്മകഥാ
പുസ്തകവും ഒരുപോലെ അദ്ദേഹത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത് നിലപാടുകളുടെ ആര്ജ്ജവത്തിന്റെയും
ചലച്ചിത്രകാരനും അഭിനേതാവും എന്ന നിലയില് അതിലൂടെ നേടിയെടുത്ത ആദരങ്ങളുടെയും
പേരില് ഒരു യഥാര്ത്ഥ അമേരിക്കന് ഐക്കണ് എന്ന നിലയിലാണ്. ഈ പരിണാമത്തിലേക്ക്
അദ്ദേഹത്തെ നയിച്ചതില് ഹോളിവുഡിന്റെ ചലച്ചിത്ര ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ധാര്മ്മിക
പ്രസക്തിയുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പുകള്ക്കും കഠിനാധ്വാനത്തിനുമാണ് മുഖ്യപങ്കുള്ളത്. ആദ്യ
ചിത്രങ്ങളില് മികച്ച പ്രതികരണമുണ്ടാക്കിയ Cry, the Beloved Country (1951) എന്ന ക്ലാസിക്കിനു ശേഷം കുറേക്കാലം അവസരങ്ങള്
ഒന്നുമില്ലാതെ കഴിയുന്ന കാലത്ത് ഒരു സുഹൃത്തിനോടൊപ്പം ഒരു റെസ്റ്റൊരെന്റ് തുടങ്ങി
അതില് ജോലി ചെയ്തു കഴിയുന്നുണ്ട് പോയിറ്റിയര്. ഇക്കാലത്ത് ടാലെന്റ് എജന്റ്
ആയിരുന്ന മാര്ട്ടി ബോം മികച്ചൊരു അവസരവുമായി അദ്ദേഹത്തെ സമീപിക്കുന്നുണ്ട്. റേസിസ്റ്റ്
അന്തര്ധാരയോ മറ്റെന്തെങ്കിലും പ്രകടമായ പ്രശ്നങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത മികച്ച പ്രതിഫല
സാധ്യതയുള്ള ആ വേഷം തേടിയെത്തുമ്പോള് സിഡ്നി- ജുവാനിറ്റ ദമ്പതികള് രണ്ടാമത് മകള്
ബെവര്ലിയുടെ ജനനം അടുത്തെത്തി, പണത്തിനു വലിയ ഞെരുക്കമുള്ള
സന്ദര്ഭമായിരുന്നു. എങ്കിലും തുറന്നു പറയാന് ഒരു കാരണം പോലുമില്ലാതെ സിഡ്നി ആ
വേഷം ചെയ്യാനാവില്ല എന്ന നിലപാടെടുക്കുകയായിരുന്നു. അതിനു കാരണം അദ്ദേഹം
പുസ്തകത്തില് പങ്കുവെക്കുന്നുണ്ട്: ആ വേഷത്തില് പോസിറ്റീവ് ആയി
ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ലാത്ത ഒരു കഥാപാത്രം അദ്ദേഹത്തെ ഒട്ടും
ആവേശം കൊള്ളിച്ചില്ല. ഈ നിലപാട് ഉടനീളം പുലര്ത്തിയതിന്റെ ഫലമായിരുന്നു ഒരു
നിലയിലല്ലെങ്കില് മറ്റൊരു നിലയില് പ്രസക്തമായ നാല്പ്പതിലേറെ ചിത്രങ്ങള്
അടങ്ങിയ ആ ചലച്ചിത്ര സപര്യ. അച്ഛനമ്മാര് തന്നെ വളര്ത്തിയ രീതിയോടും അവര് പകര്ന്നു
നല്കിയ മൂല്യങ്ങളോടും കൂറുപുലര്ത്തണം എന്ന കാര്യത്തില് ജീവിതത്തില് ഒരിക്കലും
അദ്ദേഹം വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്തിട്ടില്ല. ജീവിക്കാന് വേണ്ടി ഒരാള് എന്ത് ചെയ്യുന്നു
എന്നത് അയാള് ആരാണ് എന്നും എന്താണ് എന്നും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു എന്നത്
അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാടാണ്. ആത്മകഥാ പുസ്തകത്തിന് ‘ആത്മീയ ആത്മകഥ’യെന്ന് ഉപശീര്ഷകം നല്കിയത് തികച്ചും ചിന്താപൂര്ണ്ണമാണ്. “മനുഷ്യ ജീവിതം
വളരെയേറെ അപൂര്ണ്ണമായ ഒരു വ്യവസ്ഥയാണ്, വഴിയിലെല്ലാം
അനുബന്ധ അപൂര്ണ്ണതകളിലൂടെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്ന ഒന്ന്. നമുക്ക് ഉറപ്പിച്ചു
പറയാവുന്ന ഒരേയൊരു കാര്യം അടുത്ത ഒരു എട്ടു ബില്ല്യന് വര്ഷങ്ങള്ക്കകം ഇതെല്ലാം
ഒടുങ്ങും എന്നതു മാത്രമാണ്. നമ്മുടെ സൂര്യന് അതിനകം എരിഞ്ഞടങ്ങും, അതോടെ ദിവസം തീരും, തകര്ച്ച ഈ സൗരയൂഥത്തിലാകെ പടരുന്നത്
നിങ്ങള്ക്ക് കേള്ക്കാറാവും, കാരണം അപ്പോള് എല്ലാം പരിപൂര്ണ്ണ
ശൂന്യതയിലേക്ക് മടങ്ങും.” ദാര്ശനിക മാനങ്ങളുള്ള ഈ ഡിസ്റ്റോപ്പിയന് ദര്ശനത്തോടെയാണ്
പുസ്തകം അതിന്റെ അവസാനത്തോടടുക്കുന്നത് എന്നത്, നാം
പിന്തുടര്ന്ന് വന്ന മനസ്സിന്റെ ഉടമക്ക് ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് ചെറുതല്ലാത്ത
ഉത്കണ്ഠകളുണ്ട് എന്ന് തന്നെയാണ് നമ്മോടു പറയുന്നത്.
തന്റെ
ജീവിതവും അഭിനയ സപര്യയും സ്വന്തം ആത്മ പരിശോധനയുടെ കണ്ണാടിയിലൂടെ പോറ്റിയെര്
പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന പുസ്തകമാണ് മെഷര് ഓഫ് എ മാന്. കലാകാരന് എന്ന നിലയില് അദ്ദേഹം
എത്തിപ്പിടിച്ച ഉയരങ്ങളിലേക്കുള്ള പ്രയാണത്തില് നല്കേണ്ടി വന്ന വില,
നടത്തേണ്ടിവന്ന സമര്പ്പണം, അമര്ഷങ്ങള്, വിട്ടുവീഴ്ച്ചകള്, അഹംബോധ നിഗ്രഹം, തുടങ്ങിയ
സ്തോഭ-വൈകാരിക സമ്മര്ദ്ദങ്ങളെല്ലാം പുസ്തകത്തില് ഇടം പിടിക്കുന്നുണ്ട്. പുറം
ചട്ട സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, ഈ
പുസ്തകത്തിന്റെ വായന ആദരണീയനായ ഒരു മുതിര്ന്ന ബന്ധുവിനോടുള്ള സംഭാഷണത്തിന്റെ
അനുഭവം വായനക്കാരന് നല്കിയേക്കാം. എന്നാല്,
ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ‘ഞങ്ങളുടെയൊക്കെ കുട്ടിക്കാലത്ത്...’ എന്ന മട്ടിലുള്ള പഴയ കാല
സ്തുതിയുടെ സ്വഭാവം നിരീക്ഷണങ്ങള്ക്ക് വന്നു ചേരുന്നുണ്ട് എന്ന് വിമര്ശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുമുണ്ട്.
ടെക്നോളജിയുടെയും ടി. വി. പോലുള്ള വിനോദോപാധികളുടെയും ഇടപെടലില്ലാതെ, മണ്ണും ജലവും പ്രകൃതിയുമറിഞ്ഞു മുതിര്ന്നുവന്ന ഒരാള്ക്ക് അതെല്ലാം
അന്യമായ ഹോളിവുഡ് സംഘര്ഷങ്ങള്ക്കിടയില് അവയോടു ഗൃഹാതുരത്വം
അനുഭവപ്പെട്ടുവെങ്കില് അതും ആ മനസ്സിന്റെ നന്മയായേ കാണേണ്ടതുള്ളൂ. യഥാര്ത്ഥത്തില്
പുസ്തകത്തെ കുറിച്ച് നടത്താവുന്ന കാമ്പുള്ള വിമര്ശനം മറ്റൊന്നാണ്: പുസ്തകത്തില് പോറ്റിയെറുടെ
ശൈലി അത്രയേറെ വായനാ പ്രചോദകമാണ് എന്ന് പറയാനാവില്ല എന്നതാണ് അത്. പലപ്പോഴും
ആശയങ്ങളുടെയും നിരീക്ഷണങ്ങളുടെയും ആവര്ത്തനം ഒട്ടൊരു വിരസത തീര്ക്കുന്നുമുണ്ട്.
