ഏകാധിപത്യത്തിന്റെ അനാട്ടമി
https://www.fazalrahman.com/essays/article/the-feast-of-the-goat-by-mario-vargas-llosa-edith-grossman
“സ്വരുക്കൂട്ടിയ
അധികാരത്തിന്റെയും ചെറുത്തുനില്പ്പ്, വിമര്ശനം എന്നിവയുടെ അഭാവത്തിന്റെയും
കാരണത്താല് ഭീകര ജന്തുവായി മാറുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ കുറിച്ചുള്ള ഒരു യഥാതഥ ആഖ്യാനം
നടത്താന് ഞാന് ആഗ്രഹിച്ചു... ദൈവമായി പരിവര്ത്തിക്കപ്പെടുമ്പോള് നിങ്ങള്
ചെകുത്താനാകും.” - The Feast of the Goat (2000) എഴുതിയതിനെ കുറിച്ച് – quoted in
‘Mario Vargas Llosa obituary’, by Nick Castor, the Guardian, 14.04.2025
The Time of the
Hero, Conversation in the
Cathedral എന്നിവയില് കണ്ട അസ്തിത്വ സംത്രാസങ്ങളെ കൂടുതല് ആഴത്തില് പരിശോധിക്കുകയും
വേറിട്ടൊരു പരിണതിയിലേക്ക് പ്രസ്തുത അന്വേഷണത്തെ വ്യാപിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന
കൃതിയാണ് ലാറ്റിന് അമേരിക്കന് സാഹിത്യത്തിലെ അതിശക്തമായ ‘ഏകാധിപതി നോവല്’ (Dictator
Novel) വിഭാഗത്തോട് ചേര്ന്നു പോകുകയും ഒപ്പം, അനന്യമായ ഒരു ജെന്ഡര്
അവബോധം പങ്കുവെക്കുകയും ചെയ്യുന്ന The
Feast of the Goat. മുന് നോവലുകളില് നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ചെറുത്തുനില്പ്പിന്റെ
വില നിഷ്ഫലതയല്ല ഇവിടെ. മറിച്ച്, ട്രോമയും
പാപങ്ങളിലെ പങ്കാളിത്തവും കുറ്റബോധവും എന്ന തലങ്ങളിലേക്കാണ് അത് വികസിക്കുന്നത്.
ഡൊമിനിക്കന് റിപ്പബ്ലിക്കിലെ സ്വേച്ചാധിപതിയും ലാറ്റിന് അമേരിക്കന്
ഏകാധിപതികളില് ഏറെ വിചിത്ര ഗാംഭീര്യത്തിന്റെയും ഒപ്പം അനന്യമായ ക്രൂരതയുടെയും
ഉടമയും ആയ റഫായേല് ട്രുഹിയോയുടെ (Rafael
Leónidas Trujillo) മുപ്പത്തിയൊന്നു വര്ഷം (1930-1961) നീണ്ട
ഭരണത്തിന്റെ അന്ത്യനാളുകള് ആവിഷ്കരിക്കുന്ന നോവല്, മൂന്നു ആഖ്യാന ധാരകളെ
പിന്തുടരുന്നു: 1961ല്, ജനറലിനെ വധിക്കുന്ന കൊലയാളികളുടെ വീക്ഷണത്തില്, പ്രസ്തുത ദൌത്യത്തിനായി തക്കം പാര്ക്കാന്
തുടങ്ങുന്ന ഘട്ടം മുതല് തങ്ങളുടെ അന്ത്യം വരെ; തന്റെ അന്ത്യദിനത്തിലെ പ്രഭാതം
മുതല് സായഹ്നം വരെ ജനറലിന്റെ വീക്ഷണത്തില് ; കൂടാതെ, സങ്കല്പ്പിക കഥാപാത്രമായ, എന്നാല്
നോവലിന്റെ നൈതിക ദര്ശനത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായ, ഉറാനിയ കബ്രാള്
എന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെയും. അതില് ആദ്യത്തേത് ഉറാനിയ കബ്രാളിന്റെതാണ്. മന്ഹാട്ടനില്
ലോകബാങ്കിനു വേണ്ടി മികച്ച അഭിഭാഷകയായി പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ഉറാനിയ, തന്നെ വേട്ടയാടുകയും ഒപ്പം ആകര്ഷിക്കുകയും
ചെയ്യുന്ന ഭൂതകാല സ്മൃതികളുടെ സാന്റോ ഡോമിംഗോയില് തിരികെയെത്തുന്നത് നീണ്ട
മുപ്പത്തിയഞ്ചു വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷമാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് കുടുംബത്തില് നിന്ന് വേര്പിരിഞ്ഞു
ഉറാനിയ തന്റെ പതിനാലാം വയസ്സില്, 1961ല്,
ജനറലിന്റെ വധത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പ് നാടുവിട്ടത്, നാട്ടിലില്ലാത്തപ്പോഴും ട്രുഹിയോ
ഭരണ കാലത്തെ കുറിച്ച് അവര് നിരന്തര നിരീക്ഷണം നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നത്, സാന്റോ ഡോമിംഗോയില് എത്തുമ്പോള്
വീട്ടിലേക്കു പോകുന്നതിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോള് പോലും അവള് ചകിതയാകുന്നത്, ഇതൊക്കെയുണ്ടെങ്കിലും ട്രുഹിയോ ഭരണകാലത്ത്
സെനറ്റര് ആയിരുന്ന, ഇപ്പോള്
സംസാരശേഷി നഷ്ടമായിരിക്കുന്ന പിതവിനെ സന്ദര്ശിക്കാന് അവള്
ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട് എന്നതെല്ലാം, നോവലിന്റെ മര്മ്മസ്പര്ശിയായ ഘടകങ്ങളാണ്. പിതാവുമായും ബന്ധുക്കളുമായുള്ള ഉറാനിയയുടെ സംഭാഷണങ്ങള് നോവലിസ്റ്റിനെ സംബന്ധിച്ച് വര്ത്തമാന
കാലത്തുനിന്നു അറുപതുകളുടെ തുടക്കത്തില്, ട്രുഹിയോ ഭരണം
അതിന്റെ കരാളതയുടെ ഉത്തുംഗത്തില് ആയിരുന്ന നാളുകളിലേക്കുള്ള കാലിക മാറ്റത്തിനു
വേണ്ട ഉപാധിയായിത്തീരുന്നു. ഉറാനിയയുടെ വാക്കുകളില് തെളിയുന്ന ചെറുപ്രായത്തിലെ
അനുഭവങ്ങള്, പിതാവ്
അഗസ്റ്റിന് കബ്രാള്, ജനറല് ട്രുഹിയോ, 1961ലെ ട്രുഹിയോ വിരുദ്ധ കലാപത്തിനു
ചുക്കാന് പിടിക്കുകയും ജനറലിനെ വധിക്കുകയും ചെയ്ത കൊലയാളികള് എന്നിവരിലെക്കുള്ള
നോവലിസ്റ്റിന്റെ പാലമായിത്തീരുന്നു. ഉറാനിയ കബ്രാള് സാങ്കല്പ്പിക
കഥാപാത്രമാണെന്നു പറയുമ്പോഴും, നോവല്
പുറത്തിറങ്ങിയ ഘട്ടത്തില് തന്നെത്തേടിയെത്തിയ ഒരു കത്തിനെ കുറിച്ച് യോസ നേരത്തെ
സൂചിപ്പിച്ച ചിക്കാഗോ പ്രഭാഷണത്തില് സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഉറാനിയയുടെ അനുഭവം
താനെ അനിയത്തിക്കുണ്ടായ നേരനുഭവത്തിന്റെ കൃത്യമായ ആവിഷ്കാരമാണ് എന്ന് കത്തെഴുതിയ
ആള് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി. ട്രുഹിയോ കാലത്ത് അത് സാധാരണമായിരുന്നു.
ഇടവിട്ട അധ്യായങ്ങളിലായി ആഖ്യാനം എഴുപതുകാരനായ ‘ആട്’ എന്ന ഇരട്ടപ്പേരുള്ള ജനറലിലേക്ക് തിരയുന്നു.
അന്ത്യനാളിലും പതിവുതെറ്റിക്കാത്ത അരമണിക്കൂര് കടുത്ത വ്യായാമത്തിനും ഇതരപ്രഭാത
കര്മ്മങ്ങള്ക്കുമിടയില്, ഡൊമിനിക്കന്
റിപ്പബ്ലിക് നേരിടുന്ന സാമ്പത്തിക ഉപരോധത്തെ കുറിച്ചും മറ്റും വാര്ത്തകള്
ശ്രദ്ധിക്കാന് അയാള് മറക്കുന്നില്ല. ഇതോടൊപ്പം കതോലിക്ക സഭയുമായുള്ള
അസ്വാരസ്യങ്ങളും അയാളെ മഥിക്കുന്നുണ്ട്. സ്വകാര്യമായി അവഗണിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന
പ്രോസ്ട്രേറ്റ് ക്യാന്സറിന്റെ രൂപത്തില് പൌരുഷ നഷ്ടവും അയാളെ അലട്ടുന്നു.
ആണത്തഘോഷണം (machismo) കൂടെപ്പിറപ്പായ
ലാറ്റിന് അമേരിക്കന് എകാധിപതിക്ക് സ്വയം തെളിയിക്കാന് ആടു ചമഞ്ഞേ പറ്റൂ എന്നതും
കൂടിയാണ് നോവലിന്റെ തലക്കെട്ടിന്റെ പ്രസക്തിയും. അയാളുടെ കേളീസങ്കേതമായ മഹോഗണി
ഹൌസിലേക്ക് അന്നുരാത്രിയും ഒരുവള് വരേണ്ടതാണ്. പക്ഷെ അയാളറിയാതെ വഴിയില്
കാത്തിരുപ്പുള്ളത് മറ്റൊന്നാണ്. ട്രുഹിയോയുടെ രോഗാതുരതയും ആണത്തനഷ്ടവും അയാളുടെ
ധാര്മിക പാപ്പരത്തത്തിന്റെയും അധികാര ദുഷ്ടിന്റെയും രൂപകമായിത്തീരുന്നു.
കബിനറ്റ് അംഗങ്ങള്, ഇതര ഉദ്യോഗസ്ഥ
പ്രമുഖര് എന്നിവരില് നിന്ന് സമ്പൂര്ണ്ണ വിധേയത്വം ആവശ്യപ്പെട്ട ട്രുഹിയോയില്, എല്ലാ ഏകാധിപതികളെയും പോലെ സുരക്ഷിതത്വത്തെ
കുറിച്ചുള്ള ഭയം ഒരു പാരനോയ ആയി വര്ത്തിക്കുന്നു. എല്ലാവരെയും എല്ലായിപ്പോഴും
സംശയ ദൃഷ്ടിയിലൂടെ കണ്ട ഏകാധിപതി,
വെറുംതോന്നലുകളുടെ പേരില്പ്പോലും വിശദീകരണം എതുമില്ലാത്ത ശിക്ഷാ നടപടികളും
പുറത്താക്കലും അരങ്ങേറി, ഉറാനിയയുടെ
പിതാവും അതിന്റെ വിലയൊടുക്കി. ഹോസെ റെനെ ‘പൂപോ’ റോമാന് എന്ന സൈനിക സെക്രട്ടറിയുടെ അനുഭവം നോവലില്
അത്തരത്തിലുള്ള ഏറ്റവും തീക്ഷ്ണവും ദീര്ഘവുമായ ഒന്നാണ്. ട്രുഹിയോയുടെ മകന്
റാംഫിസ് അയാളെ കൊല്ലാക്കൊല ചെയ്യുന്നതില് പിതാവിനെ വെല്ലുന്ന ക്രൂരത
അരങ്ങേറുന്നു.
ട്രുഹിയോയെ വധിക്കാനുള്ള ഗൂഡപദ്ധതി പ്രധാനമായും ഏഴു പേരാണ് ആസൂത്രണം
ചെയ്യുന്നത്. അവര്ക്ക് വ്യത്യസ്ത കാരണങ്ങളാണ് അതിനു പിറകിലുള്ളത്. പദ്ധതി
നടപ്പിലാവുന്നുവെങ്കിലും, തുടര്ന്ന്
തീരുമാനിച്ചിരുന്ന പോലെ ജനറല് റോമാന്റെ കീഴിലെ സൈനിക ഇടപെടല് നടപ്പിലാക്കാന്
സാധിക്കാതെ പോകുന്നതാണ്, കൊലയാളികള്
വെട്ടയാടപ്പെടാനും രണ്ടുപേരൊഴികെ എല്ലാവരും വധിക്കപ്പെടാനും ഇടവരുത്തുന്നത്.
പ്രസിഡന്റ് വോക്കിം ബലാഗേര് അധികാരം ഉറപ്പിക്കുകയും ബാക്കിയായ രണ്ടുപേരെ
വീരനായകന്മാരായി അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ട്രുഹിയിലിസം അവസാനിപ്പിച്ചു
ജനാധിപ്ത്യ ക്രമത്തിന്റെതായ ഒരു തുടക്കത്തിന്റെ സൂചനയിലേക്ക് ദേശത്തെ നയിക്കാന്
അദ്ദേഹം ശ്രമിക്കുന്നുമുണ്ട്. കൊലയാളികളുടെ വിധി, ചരിത്രത്തില് ഇടപെടുന്നതിന്റെയും കര്തൃത്വത്തിന്റെയും
വില അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു – പ്രതികാര നടപടി, പീഡനം, പ്രസ്തുത ശ്രമങ്ങള് നടത്തുന്ന ആദര്ശവാദികളെ
വലിച്ചെടുക്കാനും ഉന്മൂലനം ചെയ്യാനുമുള്ള വ്യവസ്ഥിതിയുടെ പ്രാപ്തി എന്നതാണ് അത്.
നോവലിന്റെ അവസാനഭാഗം ഒരിക്കല്ക്കൂടി കൂടി ഉറാനിയയിലേക്ക് തിരയുമ്പോഴാണ്
നേരത്തെ സൂചിതമായ ചോദ്യങ്ങളുടെ വിശദാംശങ്ങളിലേക്ക് നാം എത്തിച്ചേരുന്നത്.
പതിനാലുകാരിയ ‘ആടി’ന് കൂട്ടിക്കൊടുത്ത്
നഷ്ടപ്രതാപവും പദവിയും തരിച്ചു പിടിക്കാന് ശ്രമിച്ച പിതാവും, അവള് കടന്നുപോയ ട്രോമയും ലാറ്റിന്
അമേരിക്കന് നോവലുകളില്, വിശേഷിച്ചും
‘ഏകാധിപതി നോവല്’ പാരമ്പര്യത്തില്
അത്യപൂര്വ്വമായ ഒരു ജെന്റര് സംവേദനത്വ വ്യതിയാനം അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. പെണ്ണുടല്
തന്നെയും യുദ്ധഭൂമിയും ട്രോമകളുടെ വാഹക ഇടവുമായിത്തീരുക എന്ന, ആണധികാരവും
അധികാരവും ഒന്നായിത്തീരുന്ന, ആഖ്യാനങ്ങളില് അവള് കര്തൃത്വം
തിരിച്ചുപിടിക്കുകയും സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് പ്രസ്തുത
പാരമ്പര്യത്തില് തികച്ചുമൊരു വേറിട്ടുപോക്ക് തന്നെയാണ്. ഉറാനിയയുടെ സംഭാഷണങ്ങള് ഫലത്തില്
പിതാവിന്റെയും അതുപോലെ മൌനം കൊണ്ടോ, മൌനാനുവാദമോ
പിന്തുണയോ കൊണ്ടോ, സര്വ്വാധിപത്യ
പാപങ്ങളിലെ സഹകുറ്റവാളിത്തത്തിന്റെയും (complicity) ധാര്മ്മിക
വിചാരണ തന്നെ ആയിത്തീരുകയാണ്.
ഏകാധിപതിയും പങ്കാളികളും, ചെറുത്തുനില്പ്പുകാരും കര്തൃത്വത്തോടെ
ഇടപെടുന്നവരും, ഇരകളും ട്രോമകള് നേരിടുന്നവരും എന്ന ത്രിതല ഘടനയിലൂടെ
ഏകാധിപത്യത്തിന്റെ സമ്പൂര്ണ്ണ അനാട്ടമിയാണ്
യോസ ചിത്രീകരിക്കുന്നത് എന്നു പറയാം - അതില് അധികാര ഘടന മാത്രമല്ല, അതെങ്ങനെ വ്യക്തി ജീവിതങ്ങളെയും ഉടലുകളെയും, ഓര്മ്മകളെയും ഭാവിയെയും കൂടി ഉള്കൊള്ളുന്നു
എന്ന അന്വേഷണം കൂടി ഉള്കൊള്ളുന്നു എന്നിടത്താണ് യോസയുടെ നിരീക്ഷണങ്ങളുടെ സമഗ്രത.
മുന് നോവലുകളില് (The Time of
the Hero, Conversation in the
Cathedral) നിന്ന് The Feast of the
Goat വേറിട്ടുപോകുന്നതും പൂരിപ്പിക്കുന്നതും എന്തെല്ലാമാണ് എന്ന അന്വേഷണം, ‘അധികാരസ്വരൂപങ്ങളുടെ
ഭൂപടങ്ങള് വരക്കുന്നതിലും വ്യക്തികളുടെ ചെറുത്തുനില്പ്പുകളെയും പ്രതിരോധങ്ങളെയും
പരാജയങ്ങളെയും രേഖപ്പെടുത്തുന്ന തീക്ഷ്ണ രൂപങ്ങള് ആവിഷ്കരിക്കുന്നതിലുമുള്ള മികവ്’ എന്ന് നോബല് അക്കാദമി വിവരിച്ച യോസയുടെ
സിദ്ധികളുടെ വികാസ പരിണാമങ്ങള് നിര്വ്വചിക്കാന് സഹായകമാകും. ആദ്യ കൃതികളില്
ലിബറല് ആദര്ശപരതയുടെ അസ്തിത്വപരമായ, ദാര്ശനികതലത്തിലുള്ള പരാജയങ്ങളായി
ആവിഷ്കരിക്കപ്പെട്ട (‘rebellion
as a necessary but ultimately Sisyphean act, exposing the tragic limitations of
liberal idealism in the face of structural decay" (Kristal, 1998))
ചെറുത്തുനില്പ്പു ശ്രമങ്ങള്, ജീവിതകാലം
മുഴുവന് നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന ട്രോമ, എങ്ങുമെത്താതെ
പാഴായിപ്പോകുന്ന ധീരാതാ പ്രകടനം, എകാധിപതിയോ, പങ്കാളികാളോ നടത്തുന്ന പൈശാചിക
ന്യായീകരണങ്ങള് എന്നിങ്ങനെ മൂന്നാമതു കൃതിയില് പരിവര്ത്തിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ
കര്തൃത്വം സാധ്യമാണ്, പക്ഷെ ചരിത്രം/ പരിണിത ഫലങ്ങള് അതിനെ വിഴുങ്ങിക്കളയും.
അസംബന്ധം എന്നതില് നിന്ന് ഒരാഗധ ഗര്ത്തത്തിലേക്ക് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെയുള്ള
പതനം എന്ന ഊന്നല് മാറ്റം, കൂടുതല്
ഇരുണ്ടതും ദുരന്തബോധം നിറഞ്ഞതുമെങ്കിലും,
യാഥാര്ത്ഥ്യബോധത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. ആ അര്ഥത്തില്, The
Feast of the Goat അസ്തിത്വപരമായ ദാര്ശനിക ആകുലതയുടെ ആവിഷ്കാരമല്ല, അത് ഉടലോടെ അറിയുന്ന ദുരന്തത്തെ കുറിച്ചാണ്, ജെന്ഡര് മാനങ്ങളുള്ള ഹിംസയെ കുറിച്ചാണ്, ചരിത്രപമായ ഓര്മ്മകളെയും ഏകാധിപത്യവും
അതിനു പരവതാനി വിരിക്കുന്ന പങ്കാളിത്തവും സംബന്ധിച്ചാണ്. വ്യര്ത്ഥതാബോധത്തിലേക്കാണ്
ആല്ബെര്ട്ടോയുടെയും (The Time
of the Hero), സാന്റിയാഗോ സവാലയുടെയും ( Conversation
in the Cathedral) പ്രതിഷേധങ്ങള് പരിവര്ത്തിക്കപ്പെട്ടതെങ്കില്, ജീവിതം മുഴുവന് അനുഭവിക്കേണ്ട ട്രോമയാണ്
ഉറാനിയയുടെ വിധിവിഹിതം. ‘നായകന്റെ സമയം’ സ്ഥാപനവല്കൃത
ജീര്ണ്ണതയുടെ ബ്ലു പ്രിന്റ് ആയിരുന്നെങ്കില്, ‘കത്തീഡ്രലിലെ സംഭാഷണങ്ങള്’ അതിനെ വികസിപ്പിക്കുകയും
ചെയ്തുവെങ്കില്, ‘ആടിന്റെ
വിരുന്ന്’ ആ ഘടനയുടെ
നാശാവിശിഷ്ടങ്ങള്ക്കു മേല് പണിതുയര്ത്തിയ ഒരു പ്രേതാവിഷ്ട ഭവനമാണ് – അവിടെ
വിപ്ലവം ആരെയും വെറുതെ വിടുന്നതേയില്ല; എന്നാലോ, മൗനം എല്ലാവരെയും കുറ്റവാളികള് ആക്കുകയും ചെയ്യും.
ആധുനികതയുടെ അമേരിക്കന് തലമുറയില് (‘Lost Generation’) ഫോക്നറെയും ഡോസ്
പോസോസ്സിനെയും ആരാധിക്കുന്ന യോസ എന്തുകൊണ്ടാണ് വിപ്ലവപ്രവര്ത്തനത്തിലും അതിന്റെ
മുറിവുകളിലും ജീവിക്കുകയും എഴുതുകയും ചെയ്ത ഹെമിങ് വേയെ കുറിച്ച് ഒന്നും
പറയുന്നില്ലാത്തത് എന്നൊരു കൌതുകം ഈ ലേഖകന് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ വിശദീകരണവും
ഇവിടെയുണ്ട് എന്നുതോന്നുന്നു. ഹെമിങ് വെ മുറിവനുഭവത്തെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ
ഘടകമായി കാണുകയും നിസ്സംഗവ്യര്ത്ഥബോധത്തില് (stoic nihilism) നങ്കൂരമിടുകയും
ചെയ്തപ്പോള്, യോസയുടെ ആഖ്യാന വികാസം അതിനെ ചരിത്ര ശക്തികളുടെ സൃഷ്ടിയായി
മനസ്സിലാക്കി. പ്രാപഞ്ചികമായ, വിധിവാദത്തോളം (universal fatalism) എത്തുന്ന ദുരന്തബോധം
എന്നതില്നിന്ന് രാഷ്ട്രീയ സക്രിയതയിലേക്കുള്ള ഊന്നലിലൂടെ, ഏവരെയും
മുറിവേല്പ്പിക്കുന്ന ലോകം എന്ന അമൂര്ത്ത സാകല്യത്തില് നിന്ന് ഏവരെയും കെണിയില്പ്പെടുത്തുകയും
തകര്ത്തു കളയുകയും ചെയ്യുന്ന അധികാരസ്വരൂപങ്ങള് എന്ന തൊട്ടറിയാവുന്ന സമൂര്ത്തതയിലാണ്
യോസ നിലയുറപ്പിക്കുന്നത്. ഇവിടെ ഏകാധിപതി
ഒരു ശാരീരിക ഉണ്മ തന്നെയാണ്: സ്വയം ദൃശ്യ വസ്തുവും (theatre), രോഗവും, നിയന്ത്രകനും,
നിയന്ത്രണവുമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നവന്, ആന്തരാ അഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും ഭയവും
മുറിവുകളും അടിച്ചേല്പ്പിക്കാന് കഴിയുന്നവന്, അഗുസ്തോ റോവ
ബാസ്തോസിന്റെ പരാഗ്വേയന് ഏകാധിപതിയെ പോലെ (I, the Supreme), മാര്ക്കേസിന്റെ
കരീബിയന് ഏകാധിപതിയെ പോലെ (The Autumn of the Patriarch) ആത്മരതിയുടെയും
പാരനോയയുടെയും ആള്രൂപം. ആണത്ത പ്രതിസന്ധി അനുഭവിക്കുന്ന ഏകാധിപതി അധികാരത്തെ
ആണത്തഘോഷണമാക്കി പരിവര്ത്തിപ്പിക്കുന്നതും, ലൈംഗിക
അക്രമത്തെ രാഷ്ട്രീയ വിജയമായി കാണുന്നതും ഒട്ടേറെ വൈരുധ്യങ്ങള് ഉള്കൊള്ളുന്നു.
എന്നാല്, അതിലേറ്റവും പ്രധാനം, ഉറാനിയ എങ്ങനെയാണ് അയാളുടെ എതിര്പാഠവും ഭാവിയും
അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത് എന്നതാണ്. ട്രുഹിയോ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ഹൈപര് മാസ്കുലിന്, ഏകാധിപതി
സ്വരൂപം ആന്തരാ ജീര്ണ്ണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഉറാനിയയുടെ ചെറുപ്പം, സ്ത്രീത്വ
സ്വത്വബോധം, അതിലുപരി, അവള് അതിജീവിക്കുന്നു, ശക്തമായി
അതിജീവിക്കുന്നു എന്ന യാഥാര്ത്ഥ്യവും – ഇവയെല്ലാം അവളെ ട്രുഹിയോ പ്രതിനിധാനം
ചെയ്യുന്ന ജീര്ണ്ണതയുടെയും ആസന്ന നശ്വരതയുടെയും എതിരറ്റത്തു സ്ഥാപിക്കുകയും
ഭാവിയുടെ പ്രതീകമായി അടയാളപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. നിരന്തരം അനുഭവിക്കാനുള്ള
ട്രോമയുടെ അകമ്പടിയോടെയാണെങ്കിലും അവള് പാട്രിയാര്ക്കല് - ഏകാധിപത്യ
പാരമ്പര്യത്തില് നിന്നുള്ള വിചേദത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ് ഉറാനിയ.
പുരുഷാധികാര ഗര്വ്വിന്റെ അനന്തര കാലത്തിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കുന്ന ഒരു
കഥാപാത്രത്തെ നോവലിന്റെ നൈതികകേന്ദ്രമായി സ്ഥാപിക്കുന്നതിലൂടെ ജെന്ഡര്
ബോധ്യങ്ങളുടെ കാര്യത്തില് ലാറ്റിന് അമേരിക്കന് സാഹിത്യത്തില് പ്രാമാണികമായി
നിലനിന്ന പുരുഷകേന്ദ്രിത ആഖ്യാന പാരമ്പര്യത്തില് വ്യതസ്തമായ ഒരു വഴി തുറക്കുകയും
ചരിത്രപരമായ ഒരു തമസ്കരണത്തെ അവസാനിപ്പിക്കുകയുമായിരുന്നു യോസ. ഉരാനിയ അതൊക്കെയും
ചെയ്യുന്നത് മുന് നോവലുകളിലെ പുരുഷന്മാരായ മുഖ്യ കഥാപാത്രങ്ങളെപ്പോലെ ചാഞ്ചാട്ട
മനസ്ഥിതിയോടെയോ, ഇടയ്ക്കു പിന് വാങ്ങിയോ, ഉടമ്പടികള്ക്ക്
വിധേയപ്പെട്ടോ അല്ല എന്നത് ഏറ്റവും പ്രധാനമാണ്. അവള് വമ്പന് വെടിവെപ്പുകളോ
എട്ടുമുട്ടലുകളോ നടത്തുന്നില്ലായിരിക്കാം, എന്നാലവളുടെ
നൈതിക ബോധ്യങ്ങള് സുവ്യക്തവും ഉറച്ചതുമാണ്. ആഖ്യാനം തന്നെയാണ് അവളുടെ പ്രവര്ത്തനം.
എല്ലാവരും മറക്കാന് ശ്രമിച്ചത് അവള് ഓര്മ്മിക്കുന്നു, ഓര്മ്മിച്ചു
പറയുന്നു, പറഞ്ഞു മുഖാമുഖം നിര്ത്തുന്നു. ഒരുവളേ ഇതെല്ലാം അവളെയും ഒരു ‘എക്സിസ്റ്റന്ഷ്യല്
ഹീറോ’ ആക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല്, പരാജയം സമ്മതിക്കുന്ന മുന്ഗാമികളെ പോലെ, (ആല്ബെര്ട്ടോ, സാന്റിയാഗോ..)
അവള്ക്കു തന്റെ ആന്തരിക സത്യത്തിന്റെ ആര്ജ്ജവം ഒരു ഘട്ടത്തിലും കൈമോശം
വരുന്നില്ല; അതവളെ കടുത്ത ഒറ്റപ്പെടലിലേക്ക് തള്ളിയിടുമ്പോള് പോലും.
യോസയുടെ രചനാ ലോകത്തില്, ശീതസമാരകാല നൈരാശ്യത്തിന്റെയും ധാര്മ്മിക
പാപ്പരത്തത്തിന്റെയും പ്രതീകങ്ങളായ ബുദ്ധിജീവി പുരുഷകഥാപാത്രങ്ങള് പ്രതിനിധാനം
ചെയ്യുന്ന നിഹിലിസ്റ്റ് പാഠങ്ങളില് നിന്ന് ധാര്മ്മിക വിചാരണയുടെ സക്രിയതയുള്ള അതിജീവിത-
സാക്ഷ്യ വീക്ഷണത്തിലേക്കുള്ള പരിവര്ത്തനത്തെ കൂടി, കൃത്യമായ ജെണ്ടര്
ബോധ്യത്തോടൊപ്പം, ഉറാനിയ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ആല്ബര്ട്ടോയും
സാന്റിയാഗോയും സിനിസിസം കൊണ്ടും കുറ്റബോധം കൊണ്ടും നിഷ്ക്രിയരാകുമ്പോള് ഉറാനിയ
അവളുടെ വൈകാരിക നിയന്ത്രണവും ധാര്മ്മിക സന്തുലിതാവസ്ഥയും നിലനിര്ത്തുന്നു, വൈയ്യക്തിക
ട്രോമയെയും രാഷ്ട്രീയ വഞ്ചനയെയും നേരിടുകയും ചെയ്യുന്നു. അളന്നു മുറിച്ചതും
അതിഭാവുകത്വം തൊട്ടു തെറിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുമായ സ്വരത്തില് പച്ചക്കറി അവസ്ഥയില്
കിടക്കുന്ന തന്റെ പിതാവിനെ വരെ ഭേദ്യം ചെയ്യുന്ന അവളുടെ നിലപാട്, ഒരു പുതിയ
നൈതികതയുടെതാണ് – ദാര്ശനിക മോക്ഷത്തിനു പകരം ഓര്മ്മയും കണക്കുപറയിക്കലും
അടിസ്ഥാനമാക്കുന്ന ഒന്ന്. പിതൃ അധികാര ഘടനയുടെയും രാഷ്ട്രീയ അധികാര
ഹിംസാത്മകതയുടെയും പെണ് ബോധ്യമുള്ള അതിജീവിത -
gendered survivor- എന്ന നിലയില് ഉറാനിയ കേവല ഇരയല്ല, ചരിത്രപരമായ
അനീതികളുടെ വിചാരണക്കാരിയാണ് (judge of historical wrongs). ഇതിലൂടെ, ട്രോമ, സാക്ഷ്യം തുടങ്ങിയ കേന്ദ്ര പ്രമേയങ്ങളിലേക്ക് തിരിയുന്ന
എകാധിപത്യാനന്തര സാഹിത്യത്തിലേക്കുള്ള (post-dictatorship literature) ഒരു മുന്ഗാമി ആയിത്തീരുകയാണ് ഉറാനിയ – ആദര്ശ ചിന്തകളിലേറെ
അതിജീവിതാഖ്യാനങ്ങളും സാക്ഷ്യങ്ങളും മുഖ്യമായിത്തീരുന്ന, ടോണി മോറിസന്, ആസിയ
ജബാര് തുടങ്ങിയ എഴുത്തുകാര് ലോകസാഹിത്യത്തില് കൂടുതല് അടയാളപ്പെടുത്താന്
പോകുന്ന തരം പാത്രസൃഷ്ടിയുടെ ഒരാദ്യപ്രതീകം.
Please leave a comment......
