THE WANDERER LOVES THE PATH

Do not ask the wanderer
where he is bound for.
He is in love with the path.


The feast of auspicious sights
do not carry him away.
You cannot roost in clouds
in wings of butterflies.

That lass in the inn
has Esmeralda's eyes.
But beyond a one-night stand
they can't escort him to rebirths.

The filled glass and that magic strain:
lullaby enough for this night.
Yet, night is not young anymore.
Swollen feet must move ahead
all alone, out into hot sun.


The pangs of bleeding crossroads
cannot dishearten him.
Living is but that art of roosting
even in tempests.
Life still blooms, though slow,
even beyond tearful marshes of exodus.
In the wastelands of untold devastation
it begets islets of survival.


One day he might turn up again,
may be with a halo around him!
Who knows!
Only those who set out
came back with great wisdom.

കുട്ടിക്കളികള്‍

ജാതിയും മതവും കുട്ടിക്കളിയല്ലെന്നു
മുതിര്‍ന്നവര്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു.
ഇതൊക്കെ വെറും കുട്ടിക്കളിയെന്നു
നമ്മളെത്ര കണ്ടവര്‍ ചിരിച്ചു തള്ളി.
രജിസ്ട്രാര്‍ ഓഫീസിലാണ് പ്രണയം പൂക്കുന്നതെന്ന്
കൂട്ടുകാര്‍ ധൈര്യപ്പെടുത്തി.
കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സെന്നു
അച്ഛനും അമ്മയും മരണഭീഷണി മുഴക്കി.
തനിക്കു രണ്ടു പെണ്‍മക്കളെന്നു
ഏട്ടത്തി കണ്ണീരൊഴുക്കി.
പെങ്ങളെ പ്രേമിച്ചവന് മുട്ടുകാല്‍ വേണ്ടെന്നു
ഏട്ടന്‍ മുണ്ട് മുറുക്കി.
നാടിന്‍റെ പൈതൃകമെന്നു ചിലര്‍
കൊട്ടേഷന്‍ സംഘമായി.
അന്യ മതസ്ഥയെ പടി കേറ്റരുതെന്ന് 
മറുകൂട്ടം ഊര് വിലക്കി.
നേരും നെറി കെട്ടവരെന്നു
പെങ്ങള്‍കല്യാണം മുടങ്ങിപ്പോയി.
അറുവാണിച്ചിയെ മൊട്ടയടിക്കണമെന്നു
അമ്മാവന്‍പട പുറപ്പാടായി.
പിഴപ്പിക്കാന്‍ വന്നവന്റെ തൊലിയുരിക്കണമെന്നു
മറുപക്ഷം ഉറുമി വീശി.
പ്രണയമല്ല, ലക്‌ഷ്യം തീവ്രമെന്നു
ചാനെല്‍ ചര്‍ച്ചയായി.

അങ്ങനെയാണ്
ജാലകങ്ങളില്‍ മഞ്ഞു വീഴുന്ന രാത്രി യാമത്തില്‍
അവസാനത്തെ പ്രണയ കാവ്യം പാതി നിര്‍ത്തി
ഹോസ്റ്റല്‍ കെട്ടിടത്തിനു മുകളില്‍ നിന്ന്
അവന്‍ കൊള്ളിയാനായത്.
കുളിമുറിയിലെ ജലവാര്‍ച്ചയില്‍
അവസാനത്തെ ഇശല്‍ മൂളി
അവളുടെ പ്രണയം ബ്ലെയ്ഡിന്‍ ചീളായത്.
നാളും നാഴികയും മുന്‍ നിശ്ചിതമായിരുന്നെന്നു
എഫ്.ഐ. ആര്‍. ഉണ്ടായത്.
 കുട്ടിക്കളികളൊന്നും
കുട്ടിക്കളികളല്ലെന്നും
ചോരക്കളികള്‍ തന്നെയെന്നും
പാഠഭേദമുണ്ടായത്.

ABED WITH FEVER, YOU ARE FREE

Abed with fever, you are free

like space journeys
in science fiction.
At times, a beehive of sweat bursts out,
like the invasion of memories.
The mate who was drowned,
the radical found missing,
and shrieks from road mishap:
they all merge into one;
like in exhaustion
after hedonistic orgies.

At times, you freeze in snow-fall.
Beyond the vessel's glass window
the snow-men of fairy tales
and nymphs from diaphanous deep-seas
merge with those sardine-eyes
of childhood
like under the warm blanket
in a shivering December night.

At times, you fly in blue wings.
past mountains, green terrains.
Above ocean's infiniteness,
limbs dissolve into a solar system;
in light-speed, thick hues

knots of life turn layers.

Juvenile eagerness

and youthful rebellion

would merge one with thunderous

revolutionary dreams;

like scarlet evening sea
of a surreal ship-wreck.

At times, mother's sobs

would send tremors inside.

Father of confused memories

would pine:

my life for this one's living.

As the exhausted wings

get ensnared in scorching sun,

you plunge down
plunge down
struggling...
…..
“It's been six years since Ma died...!”
she exclaims. In her tender eyes-
a tiny speck of envy.

പനിക്കിടക്കയില്‍ നിങ്ങള്‍ സ്വതന്ത്രനാണ്

പനിക്കിടക്കയില്‍ നിങ്ങള്‍ സ്വതന്ത്രനാണ്,  
ശാസ്ത്ര കഥയിലെ
ഗോളാന്തര യാത്രയിലെന്ന പോലെ.

ഇടയ്ക്കു വിയര്‍പ്പിന്റെ കടന്നല്‍ക്കൂടിളകും, 
ഓര്‍മ്മകളുടെ കടന്നാക്രമണം പോലെ, 
മുങ്ങി മരിച്ച കൂട്ടുകാരനും
കാണാതായ വിപ്ലവകാരിയും
റോഡപകടത്തിലെ
കൂട്ട നിലവിളികളും കെട്ടുപിണയും; 
ലഹരിക്കൂത്തിലെ
സുരതത്തളര്‍ച്ചയിലെന്ന പോലെ.
 
ഇടയ്ക്കു മഞ്ഞു വീഴ്ചയില്‍
തണുത്ത്‌ മരവിക്കും. 
യാനപാത്രത്തിന്റെ ചില്ല് ജാലകത്തിനപ്പുറം
മുത്തശ്ശിക്കഥയിലെ മഞ്ഞു മനുഷ്യരും
സ്ഫടിക ജലയാഴങ്ങളിലെ മത്സ്യ കന്യകയും
കുട്ടിക്കാലത്തിന്റെ
പരല്‍മീന്‍ക്കണ്ണുകളോട് ചേരും;  
മകരത്തണുപ്പിന്റെ കരിമ്പടച്ചൂടിലെന്ന പോലെ. 

ഇടയ്ക്കു നീലച്ചിറകു വിരിച്ചു പറന്നു തുടങ്ങും.  
മലകളും പുല്‍മേടുകളും കടന്ന്‌
കടലനന്തതയ്ക്ക് മുകളില്‍
അഴിഞ്ഞു പോവുന്ന
ഉടല്‍ഖണ്ഡങ്ങള്‍ സൌരയൂഥമാവും
പ്രകാശ വേഗത്തില്‍, കടും ചായങ്ങളില്‍

ജന്മത്തിന്റെ കുരുക്കുകള്‍ അടരുകളാവും
കൌതുകത്തിന്റെ ബാല്യവും
നിഷേധത്തിന്റെ യൗവ്വനവും
കലാപസ്വപ്നങ്ങളുടെ
ഇടിമുഴക്കങ്ങളോട് ചേരും

ഭ്രമകല്പിത കപ്പല്‍ചേതത്തിന്റെ
ശോണമായ മൂവന്തിക്കടല്‍ പോലെ

ഇടയ്ക്കു അമ്മയുടെ തേങ്ങല്‍
ഉടല്‍ക്കിടുക്കമാവും. 
ഇവന്റെ ഉയിരിന്നെന്റെ ജീവനെന്നു
കലങ്ങുമോര്‍മ്മയിലച്ഛന്‍ തപിക്കും.
കുഴഞ്ഞ ചിറകുകള്‍ വെയിലിലുടക്കവേ

കൂപ്പു കുത്തി
കൂപ്പു കുത്തി
കുതറിപ്പിടയവേ
.............................
" ആറ് കൊല്ലമായി ഉമ്മ മരിച്ചിട്ട്..!" 
അവളുടെ ആര്‍ദ്രമായ കണ്ണുകളില്‍
ഒരു പരിഭവച്ചീള്. 

( http://vettamonline.com/?p=8879)

ON THE BEACH

Watching the spirited waves
he thought of writing a poem.
The cynic inside peeped out
“Oh God, yet another one!”

Then, let it be on the live fishes
in fishermen's nets.
But, all those strong enough
slipped out of the grotto of metaphors.

Now, it's only those tiny ones
dead long before.
Let the gulls feast on it.

കടല്‍ക്കരയില്‍

ഓളങ്ങളുടെ ഉത്സാഹം കണ്ടപ്പോള്‍
കവിത എഴുതിയാലോ എന്നോര്‍ത്തു.
ഉള്ളിലെ ദോഷൈകദൃക്ക് തല നീട്ടി:
" ഈശ്വരാ, ഇനിയുമൊരെണ്ണം...?!"

എങ്കില്‍ പിന്നെ
വലക്കാരുടെ പിടയ്ക്കുന്ന മീനുകളാവട്ടെ-
എന്നാല്‍, ഓജസ്സുള്ളതൊക്കെയും
രൂപകങ്ങളുടെ രൂപക്കൂട്ടില്‍ ഒതുങ്ങാതെ
വഴുതിപ്പോയി.
പിന്നെ, എപ്പോഴേ ചത്ത ചെറുമീനുകള്‍-
അവ കടല്‍ കാക്കകള്‍ക്കിരിക്കട്ടെ.

കുടിയൊഴിപ്പിക്കല്‍

  ഒന്ന്.

രൌദ്ര യന്ത്രങ്ങള്‍, അലറും ഭീകര രൂപികള്‍,
ലോഹം ലോഹത്തോട്‌, ശില ശിലയോട്,
അകലെ, തൊണ്ട വരളും ചൂടിനും
ചെവി പൊട്ടും ഒച്ചയ്ക്കും
പുകയ്ക്കും കരിയ്ക്കും അകലെ,
ശീതീകൃത വിശ്രമ കേന്ദ്രങ്ങളില്‍ കൂടണഞ്ഞ
ഉപവിഷ്ട ദൈവങ്ങള്‍,
ഇവിടെ,
ആജ്ഞാനുവര്‍ത്തികളായ
ചട്ടിത്തൊപ്പിക്കാരുടെ അലര്‍ച്ച.

പുഴയുടെ ഒഴുക്ക്, അന്ത്യം ഭയക്കുന്നു.
ഭാവിയുടെ ഉരുവത്തില്‍ ഒരു ഭീമന്‍ അണക്കെട്ടുണ്ട്.

പ്രളയം കാത്തു ചങ്കിടിക്കും ഗ്രാമങ്ങള്‍
ചക്രവാളം പിളര്‍ക്കും കൂറ്റന്‍ താഡനങ്ങളില്‍
ഞെട്ടി വിറക്കുന്നു.

രണ്ട്:

വിജനമാവുന്ന ഗ്രാമങ്ങള്‍ മൂകമാവുന്നു:
പുറപ്പാടാവുന്ന ജനതയുടെ
നിശബ്ദ വിലാപം,
പിറകിലേയ്ക്ക്
അവസാനത്തെ
നീണ്ട
തിരിഞ്ഞു നോട്ടം.

ദീര്‍ഘദര്‍ശികളായ പൂച്ചകള്‍,
അതീന്ദ്രിയ ജ്ഞാനികള്‍:
അവര്‍ അപ്രത്യക്ഷരായിരിക്കുന്നു,
പ്രളയ ഭയമില്ലാത്ത
മലകളില്‍ അവര്‍ സ്വതന്ത്രരായിരിക്കും,

ഉടമയുപേക്ഷിച്ച മുടന്തന്‍ പോത്ത്‌
വേച്ചുവേച്ചു
വിജനമായ വയലുകളില്‍ മേയുന്നു.
പ്രാചീനമായ കണ്ണുകള്‍
വ്യര്‍ത്ഥം ഇമ വെട്ടുന്നു.

വള്ളിക്കുടിലുകളിലെ പക്ഷിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍
ചുറ്റുപാടുകളില്‍ അസ്വസ്ഥരാവുന്നു.
അസാധാരണം, അശുഭകരം:
അവ ജല മരണം ഭയക്കുന്നു.

നിലം പരിശാവാനിരിക്കുന്ന കുടിലുകള്‍
മുതിര്‍ന്നവരുടെ വരവറിയിക്കുന്ന,
കുട്ടികളെ നല്ല കുട്ടികള്‍ ആക്കുന്ന
വാതിലിലെ മുട്ടിനായി കാതോര്‍ക്കുന്നു.

കള മൂടിയ വയലുകള്‍
അകന്നു പോയ കുഞ്ഞുപാദങ്ങളെ ഓര്‍ത്തു
വിലപിക്കുന്നു.
വെളുപ്പിനും സന്ധ്യക്കും അവരതിനെ
കളിക്കളമാക്കി ചവിട്ടി മെതിച്ചതല്ലോ.

അരൂപികളായ പിതൃക്കള്‍
ഒടിഞ്ഞ ചുമലുകളോടെ
നിഴല്‍പറ്റി വിതുമ്പി നില്കുന്നു;
അവരുടെ സന്തതികളെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു;
അവര്‍ക്ക് വിട്ടു പോകാനാകില്ലല്ലോ.

മൂന്ന്:

അവര്‍, കുടിയൊഴിപ്പിക്കപ്പെട്ടവര്‍
എങ്ങോട്ടാണ് പോയത്?
വൃഥാ അപ്രത്യക്ഷരായോ?
അതോ, ഒരു നാള്‍
തലസ്ഥാനങ്ങളില്‍ വീശിയടിക്കാനുള്ള
കൊടുങ്കാറ്റുകള്‍ ഒരുക്കുകയാണോ?

പ്രണയനഷ്ടം ഭയന്ന് മരിക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞവള്‍,
ആ പെണ്‍കുട്ടിക്കെന്തു പറ്റി?
അന്യ ദേശത്തെ ഗാനവീചികളില്‍
ഹൃദയ രാഗം അവള്‍ കണ്ടെത്തിയോ?

പിതൃക്കള്‍- അവരെങ്ങു പോവും?
വിസ്മൃതിയിലേയ്ക്ക്?
അല്ലെങ്കില്‍,
ബലിതര്‍പണ നാളുകളില്‍
പ്രളയപ്പരപ്പിനു മുകളിലെ മിന്നാമിന്നികളായി
അവര്‍ തിരിച്ചു വരുമോ?