FREEDOM ULTIMATE

They say

children are godsend.

Yet I don't know

which god send her.

Everything began normal:

conception, pains, anticipations.

She alone was different.

It took me a hell of pain

to bring her out;

her large head wouldn't out.

No one was happy.

Neither was my man.

I knew I would be alone.

Even as he left me, my man,

for a better choice,

I didn't feel like giving in.

fighting a lone fight

for one ever so light,

I felt tired at times.

With uncommunicative sounds

just a breathing baggage-

she knew nothing.

I never feared death

for when did I live?

Yet, the baggage I couldn't give up

still did breathe.

Who else would carry it

when I am gone?

Now, after these long years,

she has gone back.

I am free now:

my big freedom.

What do I care

in exercising my freedom?

For , nobody ever cared

for my bondage.

വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യം

കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ദൈവ കൃപയെന്നു

എല്ലാവരും പറഞ്ഞു.
എങ്കില്‍ ഏത് ദൈവമാണ്
അവളെ അയച്ചത്?
പതിവ് രീതിയിലായിരുന്നെല്ലാം:
എന്റെ വ്യാക്കൂണ്‍, വേദന , പ്രതീക്ഷ .
അവള്‍ മാത്രം വ്യത്യസ്തയായിരുന്നു:
ഉടലളവുകളില്‍ പതിവ്തെറ്റിച്ചവള്‍,
വേദനയുടെ ചുടലത്താളത്തിലാണ്
വലിയ തല പുറത്തു വന്നത്.
ആരും സന്തുഷ്ടരായിരുന്നില്ല,
എന്റെ പുരുഷനും.
അന്നേ ഞാനറിഞ്ഞു
ഞാന്‍ ഒറ്റപ്പെടുമെന്ന്.

അയാള്‍, ജന്മം കൊടുത്തവന്‍-
മികച്ച കൂട്ട് തേടിപ്പോയപ്പോള്‍
എനിക്ക് മതിയാക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല.
തനിച്ചൊരു പോരായിരുന്നു
ഒന്നിനും പോരാത്തവള്‍ക്ക് വേണ്ടി.
ചിലപ്പോഴൊക്കെ
ഞാന്‍ തളര്‍ന്നു പോയിരുന്നു.
സംവദിക്കാത്ത ശബ്ദങ്ങളില്‍
ശ്വസിക്കും ഭാണ്ഡമായവള്‍
ഒന്നുമറിഞ്ഞില്ല.
മരണഭയം എനിക്കില്ലായിരുന്നു-
അതിനു ഞാനെന്നാണ്‌ ജീവിച്ചത്?
പക്ഷെ ഉപേക്ഷിക്കാനാവാത്ത

എന്റെ ഭാണ്ഡം

അപ്പോഴും ശ്വസിച്ചിരുന്നു.
ഞാന്‍ പോയാല്‍ അതാര് ചുമക്കും?

ഇപ്പോള്‍, വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിപ്പുറം
അവള്‍ തിരിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു.
ഞാന്‍ സ്വതന്ത്രയായിരിക്കുന്നു.
എന്റെ വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യം:
ആര്‍ക്കാണ് എന്നെ
തടയാനാവുക?
ഞാന്‍ ബന്ധിതയായിരുന്നപ്പോള്‍
ആരും കൂട്ട് വന്നവരല്ലല്ലോ.

WHAT THE BATS WOULDN'T SAY

Hanging from the attic

they have heard it:

the muffled laughter

of the high-born lass,

lusty gasps,

sobs of poor maids,

the sweeper cursing

for dirtying the floor.

In dark insides

of the run-down inn:

sounds of foot taps-

limping memories.

Night for nobody,

rats running amuck.

A stray beggar

fights them for a sleep.

Outside household,

from the ancient mango tree:

they hear a robber moving sly.

On the palm fronts

hiding from moon beams

night stalkers are on prowl.

From that greasy rose apple tree

at city outskirts

they have seen a lot:

night of the pedophile

under the crumbling bridge,

decaying female life

of the street walker,

shady deals of

fast buck harvest,

blood of the slaughtered.

Transcending sea-roars

of witnessing

baby face bats ceased

talking to humans.

വവ്വാലുകള്‍ പറയാതെ പോവുന്നത്

വവ്വാലുകള്‍ പറയാതെ പോവുന്നത്

മച്ചിന് ചുവടെ തൂങ്ങിക്കിടക്കവേ
അവ കേട്ടിട്ടുണ്ട്:
തറവാട്ടില്‍ പിറന്നോളുടെ
അടക്കിപ്പിടിച്ച ചിരി;
സീല്‍ക്കാരങ്ങള്‍;
അടിയാത്തിപ്പെണ്ണിന്റെ തേങ്ങല്‍;
തറ വൃത്തികേടാക്കിയതിനു
തൂപ്പുകാരിയുടെ പരിഭവം.

പൊളിഞ്ഞ വീടിന്റെയിരുളില്‍
അവ കേള്‍ക്കാറുണ്ട്:
ഓര്‍മ്മകള്‍ മുടന്തി നീങ്ങുന്ന
ചവിട്ടടിയൊച്ചകള്‍
ആരും വരാനില്ലാത്ത രാവുകളില്‍
കലമ്പുന്ന എലികള്‍;
വഴി തെറ്റി വന്ന തെണ്ടികളാരോ
അവര്‍ക്കിടയില്‍
ചുരുണ്ട് കൂടുന്നുണ്ട്.

വീടിനു പുറത്തു
മുത്തച്ചന്‍ മാവില്‍ തൂങ്ങിക്കിടക്കവേ
തസ്കരനൊരുവന്‍ പമ്മി വരുന്നത്
അവ അറിയുന്നുണ്ട്.
പനമ്പട്ടകളില്‍
നിലാമറയത്തു ഇടം തേടവേ
രാത്രീഞ്ചരര്‍ ഇര തേടുന്നുണ്ട്.

നഗര പ്രാന്തത്തില്‍
പുക മൂടിയ ഞാവല്‍ കൊമ്പില്‍
അവ ഏറെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്:
പൊളിഞ്ഞ പാലത്തിനു കീഴെ
ശിശു പീഡകന്റെ രാത്രി;
തെരുവ് പെണ്ണിന്റെ
അഴിഞ്ഞു പോവുന്ന ജന്മം
പുതുപണക്കൊയ്ത്തിന്റെ
ഇരുള്‍ നീക്കങ്ങള്‍;
വെട്ടേറ്റു വീണവന്റെ രക്തം.

സാക്ഷ്യങ്ങളുടെ
കടലിരമ്പം കടന്നാണ്
ശിശുമുഖികളായ വവ്വാലുകള്‍
മനുഷ്യരോട് മിണ്ടാതായത്.

DAY FOR DINOSAURS

They wax eloquent:

the grand old man

who gave his name

unto the clan

was a Titan, nothing less.

Oh, the way he cleaved

this venomous soil

that still remained virgin!*

He was an embodiment

of strength hope foresight

patience endurance courage.

Of brothers he had two,

his younger, not any less.

Of the other, they don't know.

His sisters? They don't know.

Their great grand father,

he was simply awesome.

He knew the secret:

keeping best of companies

having no qualms about it

he let them perish: those

never served his ends.

He was the family founder

of GP** in family wealth.

What of those he trampled

in the way? They don't know.

What of the siblings he threw

in the lurch? They don't know.

Their grand father,

he was quite a statesman.

He was the best of men

for those wielded power.

He was so saintly to see

no difference in white skin.

Yet he was very sensitive

to keep unsullied by locals.

He was the family pride

in fetching that title official.

What of his kith and kin?

They have heard about some.

They are here, equal in status.

The others? They don't know.

Their father, the pivotal one,

all grins, from ear to ear,

you never doubt his caliber!.

How else did he ensure

that each of his brood

stood tall in society?

Oh, don't be so nosy!.

What if they dealt shady?

How can you blame him

if the society goes that way?

Even Aristotle would grand

that man is a social being.

A family gathering is no small thing:

You cynics have no idea

of what effort it takes to hold.

To hell with your nosiness

about silent spots!

Those not in the limelight-

Are we to blame?

We were not born then.

What if they failed for reasons

you and we cannot guess,

right now?

Silent spots do not count

on a day for dinosaurs.

xxxxxxxxxxxxx

• * The Victorian concept that nature is deceptive and venomous is hinted.
• ** Geometric Progression.

കിഴവനിപ്പോഴും കിനാവിലെത്തുന്നു

കിഴവനിപ്പോഴും കിനാവിലെത്തുന്നു
രാത്രി. ഞാന്‍ കണ്ണ് മിഴിച്ചു കിടക്കുന്നു
മൂടുന്ന ഇരുട്ടിന്‍ ശൂന്യത.
ഹൃദയ താളം
കുളിമുറിയിലെ പഴയ പൈപ്പില്‍
തുള്ളിത്താളം.
ടപ്‌, ഡ്രിപ്,ടപ്‌, ഡ്രിപ്,
ഞാനൊരു തളര്‍ന്ന മയക്കത്തിന്‍
നിഴല്‍ ലോകത്തേക്ക് പോവുന്നു.
യുഗങ്ങളായെന്ന പോലെ:

അടിയന്തിര ശസ്ത്രക്രിയാ മുറി:
പിന്‍ വാതിലടയവേ
പുറത്തു തങ്ങി നില്‍ക്കും
പ്രപഞ്ചത്തോളം കനത്ത ഒരു നിമിഷം
അടക്കിപ്പിടിച്ച നിശ്വാസങ്ങള്‍,
ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച തേങ്ങലുകള്‍-
ഞാന്‍ മാത്രം ഇപ്പോഴും കാണുന്നുണ്ട്
ആ അവസാനത്തെ നോട്ടം
അച്ഛന്‍ തന്റെ അപരനെ, മകനെ.
എനിക്ക് മാത്രമായി ഒരദൃശ്യ പ്രത്യക്ഷം-

നിശ്ശബ്ദം ചിറകടിച്ച് ആ നീലപ്പക്ഷി
അടഞ്ഞ വാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക്
ഇടുങ്ങിയ ഇടനാഴിയിലേക്ക്‌:
പറയാതെ പോയ കഥകളോടെ
എന്‍ മുന്നിലത് തങ്ങിനില്‍ക്കുന്നു.
എനിക്കിനി തെളിവ് വേണ്ട.
കുനിഞ്ഞ ശിരസ്സുമായെത്തുന്ന ഡോക്ടര്‍
ഇനിയൊരു കൂട്ടക്കരച്ചിലുണര്‍ത്തും.

ഒരു കൈ മൃദുലമായെന്‍ നെറ്റിയില്‍
മൃദു ശബ്ദം, പരിചിത,മെങ്കിലു ,മപരിചിതം.
"ശാന്തനായുറങ്ങുക, മകനെ!,"
ഞാന്‍ ചോദിക്കുന്നു,

"താത! എന്തുകൊണ്ട്, ഞാന്‍?
ഞാനൊരിക്കലും അനുസരിച്ചിവനല്ലല്ലോ!"
"വിഡ്ഢി!, നീ ഞാന്‍ തന്നെയല്ലോ.
ഞാനൊരിക്കലും ആരെയും അനുസരിച്ചില്ല!"
അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും ഇത്ര മൃദുവായിരുന്നില്ല.

THE OLD MAN STILL WALKS MY DREAMS.

Abed, staring vacant

into engrossing dark night.

Rhythm of heartbeats.

Of drops from old bath tap.

Tud, drip, tud, drip...

I move into shadow lands

of an enervated slumber.

It's been ages, it seems.

Waiting outside the surgical

to perform it urgent,

as the door closed behind,

there hangs a moment

as heavy as the universe.

Muffled sighs, choked sobs-

I alone still see the last look-

a father to his other, his son.

I alone do see it invisible:

that blue bird, unheard wings

passing out of closed doors

through the narrow corridor.

It lingers before me

with never told stories.

I don't need proof to out

as a doctor, out with bowed head,

to spell out, inciting that

terrible common yell.

A soft hand on my forehead,

a soft sound, familiar, yet strange,

“Sleep becalmed, my son!”

I ask him, “Dad, why me?

I never obeyed you.!”

“You fool! You were me.

I never obeyed anyone!”

He was never so soft.

(The last stanza of the poem is greatly influenced by George Herbert's poem "The Collar")