ഒറ്റക്കാവുന്നവന്റെ
തിരയാട്ടം.
(അന്വര് അബ്ദുള്ളയുടെ “മതിലുകള്: Love in the Time of Corona” പാന്ഡമിക്
കാലത്തെ കാവ്യാത്മകമായി സമീപിക്കുന്ന ചിത്രമാണ്. നാട്ടില് തിരിച്ചെത്തുന്ന
പ്രവാസിയുടെ അനുഭവത്തിലൂടെ ഏകാന്തതക്ക് വിധിക്കപ്പെടുന്നവന്റെ ദൈന്യവും ഭയപ്പാടുകളും
സര്ഗ്ഗാത്മക അന്വേഷണങ്ങളിലൂടെ മറികടക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന ബുദ്ധിജീവിയെയാണ് ചിത്രം
അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.)
കൊറോണ കാലത്തെ ബഷീര് വായനക്ക് എന്ത് തരാനാകും?
ബാധകൂടുക എന്നത് അത്ര
അസുഖകരമായ കാര്യമല്ല എന്ന് മലയാളിയെ പഠിപ്പിച്ച എഴുത്തുകാരനാണ് ബഷീര്. ഭാര്ഗ്ഗവിക്കുട്ടിയോടു
പ്രണയം തോന്നാത്ത മലയാളിയുണ്ടായിട്ടില്ല. മാംസ നിബദ്ധമല്ല പ്രണയം എന്നൊക്കെയുള്ള
ഒഴുക്കന് ഡാവിനോടൊന്നും ഒരിക്കലും കൂറു പുലര്ത്തിയിട്ടില്ലെങ്കിലും ഉടല്
സാന്നിധ്യമല്ലാത്ത കൂട്ടുകാരിയെ അത്രയ്ക്ക് ആഴത്തില് പ്രണയിക്കനാവുമെന്നു
മറ്റാരും മലയാളിയോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചാല് ഭാര്ഗ്ഗവിക്കുട്ടിയും
നാരായണിയും ഒരേ പ്രണയ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ രണ്ടു മുഖങ്ങളാണ്. നാരായണി സ്പര്ശസാന്നിധ്യത്തിനപ്പുറത്തു, ഒരു വിളിപ്പാടകലെ നിലയുറപ്പിക്കുമ്പോള് ഭാര്ഗ്ഗവിക്കുട്ടി സ്പര്ശ
പ്രപഞ്ചത്തിനും ശബ്ദപ്രപഞ്ചത്തിനും അകലെ, ആത്മപ്രപഞ്ചത്തില്
നിലയുറപ്പിക്കുന്നു. മലയാളിയെ ഏറ്റവും ആഴത്തില്, തീവ്ര
വേദനയിലും പ്രസന്നമായി ആവേശിച്ച ബാധ ബഷീര് തന്നെയാണല്ലോ. വഴി നടന്നു തീര്ത്തവനാണ്,
ലോകം കണ്ടവനാണ്, ഇനിയൊന്നും കാണാന്
ബാക്കിയില്ലാത്തവനാണ് വേദപുസ്തക സത്യത്തിനപ്പുറം പോവുകയും ഭൂമിയുടെ അവകാശികളെ
മാനുഷകതക്ക് അപ്പുറം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നത്. അതുകൊണ്ട് അവന് പുല്ച്ചാടിയോടും
അണ്ണാനോടും വര്ത്തമാനം പറയുന്നതില് അസാധാരണമായി ഒന്നുമില്ല. അവനെ സംബന്ധിച്ച്
എകാന്തയെന്നത് ആപേക്ഷികമാണ്: അവിടെ വേറെ മനുഷ്യരില്ലെന്നെ ഉള്ളൂ. വേറെ പലരുമുണ്ട്;
അവരോടൊക്കെ അവനു ചങ്ങാത്താവുമാകാം.
ഇപ്പറഞ്ഞതൊക്കെ ഒന്ന് തിരിച്ചിട്ടാല്, സ്വന്തം തെരഞ്ഞെടുപ്പല്ലാത്ത ഏകാന്തതയിലേക്ക് കടക്കേണ്ടി വരുന്നവന് ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ മറുമരുന്നു തിരയാന് ബഷീറിനോളം പറ്റിയ ഇടമില്ല എന്ന് കണ്ടെത്താനാകും; അയാള് ബഷീറിനെ വായിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില്. ഇല്ലെങ്കിലും ആ ബഷീറിയന് വഴി ഏതൊരാള്ക്കും തെളിഞ്ഞു കിട്ടുന്ന പാകത്തില് അത്രക്കും ഋജുവാണു താനും. അതുകൊണ്ട് ക്വാറന്റൈനിന്റെ ഒറ്റപ്പെടല് നേരിടുന്ന സഹൃദയന് ആ വഴിക്ക് തിരിയുന്നതില്/ തിരയുന്നതില് തികച്ചും ജൈവമായ ഒരു സ്വാഭാവികതയുണ്ട്. ................
https://www.fazalrahman.com/movies/article/mathilukal
No comments:
Post a Comment