ഉടലാഴം – ഇരജന്മത്തിന്റെ ചൂഴ്നില
ഉടല്
ഒറ്റും തടവും സംഹാരവും ആയിത്തീരുന്നു എന്നതാണ് വംശീയതയുടെ പാഠങ്ങളില് ഏറ്റവും
പ്രധാനമായ ഘടകം. ആദിവാസിയിലെത്തുമ്പോള് ആ ദൈന്യവും അരക്ഷിതാവസ്ഥയും അവരെ
കണ്ടവന്റെയൊക്കെ വേട്ടമൃഗമാക്കി മാറ്റുന്നു.
ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സമത്വ ബോധം ബാലാരിഷ്ടതകള് നേരിടുന്ന സമൂഹത്തില് പരിഷ്കൃതം
എന്നു മേനി നടിക്കുമ്പോഴും ശ്രേണീബദ്ധ വരേണ്യ തട്ടകങ്ങളിലെ ഉച്ഛനീചത്വ മൂല്യങ്ങളില്
അധമ ബോധം വേട്ടയാടുന്ന പിന് നിരക്കാര്ക്കു പോലും മേഞ്ഞു മദിക്കാനാവുന്ന ഒരയഥാര്ത്ഥ
ഉത്കര്ഷബോധം പ്രദാനം ചെയ്യുന്നുണ്ട് ഉടല് ദുര്ബ്ബലതയോടൊപ്പം പരമ്പരാഗതമായ
അന്തര് മുഖത്വവും വിധേയത്വവും സഹജമായിത്തീര്ന്ന ഈ തോറ്റുപോയ ജനത. പരിഷ്കൃത
സമൂഹമെന്ന ‘നായ നായയെ തിന്നുന്ന’ സമവാക്യത്തില് ഏവര്ക്കും പ്രാപ്യനായ ‘വിപ്പിംഗ്
ബോയ്’ ആയിത്തീരുന്നു ആദിവാസി എന്നര്ത്ഥം. സ്വതേ ഇരജന്മമായ ഈ വൈപരീത്യത്തോടൊപ്പം
ഭിന്ന ലൈംഗികതയുടെ നിലയില്ലാ ചുഴിക്കുത്ത് കൂടി ചേര്ന്നുവരുമ്പോള് ഒരാദിവാസിക്ക്
എന്താവും ജീവിതം കരുതിവച്ചിട്ടുണ്ടാകുക? സ്നേഹിക്കാനും സ്നേഹിക്കപ്പെടുവാനുമുള്ള,
ഇടം കണ്ടെത്താനും സ്വത്വമെന്നതിന്റെ വിദൂരപ്രതീതിയെങ്കിലും ഉരുവപ്പെടുത്താനുമുള്ള
ശ്രമത്തില് എങ്ങനെയാണ് അവന്റെ/ അവളുടെ മാനവികത പടിപടിയായി നിഹനിക്കപ്പെടുകയും ഒരു
നിര്ണ്ണായകത്വ പൂര്ണ്ണമായ (deterministic) എരിഞ്ഞുതീരലായി, ഒടുവിലൊരു
തിര്യക് ജന്മമായി ഒടുങ്ങുകയും ചെയ്യുക? ‘വൂണ്ടഡ് നീ ക്രീക്കി’ന്റെയും ആസ്ട്രേലിയന്
ആദിവാസിയുടെയും ദുരനുഭവങ്ങളുടെ കഥകള് തീക്ഷ്ണമായ ചലചിത്രാവിഷ്കാരങ്ങളായി ലോക
സിനിമയില് ഇടം പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്റ്റാന്ലി നെല്സണ് ജൂനിയര് (‘വൂണ്ടഡ് നീ’), റോള്ഫ് ഡി ഹിയര് (ടെന് കാനോസ്, ദി ട്രാക്കര്, ചാര്ലീസ് കണ്ട്രി),
ഫിലിപ്പ് നോയ്സ് (റാബിറ്റ് പ്രൂഫ് ഫെന്സ്), വാര്വിക്ക് തോന്ടണ് (സാംസന് ആന്ഡ്
ഡലീല -2009) തുടങ്ങിയ ചലച്ചിത്രകാരന്മാര് ഹൃദയ ഭേദകമായ സഹനങ്ങളും, ശുഭാന്ത്യങ്ങളന്യമായ
അതിജീവന ശ്രമങ്ങളുമായി ആദിവാസി ജീവിതങ്ങള്ക്ക് തിരയാവിഷ്കാരം നല്കിയിട്ടുണ്ട്.
ഒരു
ജനതയുടെ കഥ അവര്ക്കു വേണ്ടി മറ്റുള്ളവര് പറയുന്നതും അവര് നേരിട്ട് നടത്തുന്ന
ആഖ്യാനവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പരമ പ്രധാനമാണ്. ആദ്യത്തേതില് ദൈന്യങ്ങളുടെയും
പീഡാനുഭവങ്ങളുടെയും കഥകളെ മഹാദുരന്ത (grand tragedy) വല്ക്കരിക്കാനും
ശബളമാക്കാനും (exoticize)
ഉള്ള പ്രവണത ആഖ്യാതാവിന്റെ/ ചലച്ചിത്രകാരന്റെ മഹാമനസ്കതയുടെ
(condescension) ചിഹ്നമായിത്തീരുന്നു. സിനിമയുടെ ദൃശ്യ-ശ്രാവ്യ സാധ്യതതകളില്
ഈ പ്രവണത ഛായാഗ്രാഹകകന്റെയും ശബ്ദ ലേഖകന്റെയും ആത്മരതിയുടെ കൊണ്ടാടലായി
പരിണമിക്കാനുള്ള അപകടം നിലനില്ക്കുന്നു. വിഷയത്തിലേറെ ആവിഷ്കാരം
കേന്ദ്രസ്ഥാനീയമായിത്തീരാന് ഇടയുള്ള, ആദിവാസി ഒരിക്കല് കൂടി പ്രദര്ശന വസ്തുവല്ക്കരിക്കപ്പെടാനുള്ള
ഈ അപകടം ഒഴിവാക്കാനാവണം, നിബിഡമായ ആമസോണിന്റെ ആദിമ വന്യതയിലൂടെ പുരാണപ്രോക്തമായ
ഔഷധ സസ്യം തേടി യാത്രയാകുന്ന പര്യവേഷകരുടെ തലമുറകളിലൂടെ ആദിമ ഗോത്ര ജനതയുടെ തകര്ച്ചയുടെ
നൈരന്തര്യം അതിതീക്ഷ്ണമായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന സിറോ ഗുവേരയുടെ ‘എംബ്രേസ് ഓഫ് ദി സര്പെന്റ്’
(2016) കറുപ്പിലും വെളുപ്പിലുമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടത്.
ആദിവാസികളുടെ ഇടയില് നിന്ന് തന്നെ ഉയര്ന്നുവന്നവര് അല്ലാത്ത ചലച്ചിത്രകാരന്മാര്ക്ക്
ഈ പ്രവണതയെ ചെറുത്തുതോല്പ്പിക്കുക എളുപ്പമല്ല. കേരളത്തിലെ ആദിമ നിവാസികളുടെ
ജീവിതത്തിലേക്ക് വരേണ്യ നാട്യങ്ങളില്ലാതെ കടന്നു ചെല്ലുകയും അതിന്റെ സമകാലിക
മുദ്രകള് ഒട്ടും അതിശയോക്തിയില്ലാതെ ഒപ്പിയെടുക്കുകയും ചെയ്ത ‘അവസാനത്തെ താള്’
എന്ന ശ്രദ്ധേയമായ ഡോക്കുമെന്ററിയുടെ സംവിധായകനായ ശ്രീ. ഉണ്ണികൃഷ്ണന് ആവള തന്റെ
പ്രഥമ ഫീച്ചര് ചിത്രമായ ഉടലാഴത്തില് ഈ വെല്ലുവിളിയാണ് ഏറ്റെടുക്കുന്നത്.
സാമാന്യമായ (generic) വംശീയ അനുഭവാഖ്യാനമായി മാറാന് ഇടയുള്ള പ്രമേയത്തില് ചലച്ചിത്ര ഘടന ആവശ്യപ്പെടുന്ന വൈകാരികോര്ജ്ജം പകര്ന്നു നല്ക്കാന് കഴിയും വിധം പാത്രസൃഷ്ടി സാധ്യമായിട്ടുണ്ട് എന്നതാണ് ഉടലാഴത്തെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്ന ഒരു ഘടകം. ആദിവാസി ജീവിതത്തിന്റെ നാനാവിധമായ ഇരവല്ക്കരണത്തോടൊപ്പം ഭിന്ന രതിയുടെ തികച്ചും വൈയക്തികമായ പീഡാനുഭവം കൂടി നേരിടേണ്ടി വരുന്ന കഥാപാത്രമായ ഗുളികന് ..................
https://www.fazalrahman.com/movies/article/udalaazham
(പ്രതിബിംബങ്ങള്
പറഞ്ഞുവെക്കുന്നത് – പേജ് 173- 177)
No comments:
Post a Comment