Kattumullukalum Olive Marangalum - Epilogue

 

പിൻകുറിപ്പ്

മുരീദ് ബർഗൂത്തി തന്റെ 'ഐ സാ റാമല്ല' (I Saw Ramallah) എന്ന കൃതിയിൽ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന "കഥ രണ്ടാമതായി തുടങ്ങുക, ലോകം കീഴ്മേൽ മറിയും" ("Start your story from 'Secondly,' and the world will be turned upside down") എന്ന പ്രശസ്തമായ നിരീക്ഷണം കേവലം ഒരു സാഹിത്യ ആത്മഗതമല്ല; മറിച്ച്, അത് അധികാര ശക്തികളും ആഗോള മാധ്യമ സംസ്കാരവും നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്ന ആഖ്യാനത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെ (Politics of Narrative) കുറിച്ചുള്ള ആഴത്തിലുള്ള വിമർശനമാണ്.

ഒരു ചരിത്രത്തെ അല്ലെങ്കിൽ സംഘർഷത്തെ എവിടെനിന്നാണ് പറയാൻ തുടങ്ങുന്നത് എന്നത് ആരാണ് ഇര, ആരാണ് അക്രമകാരി എന്ന് നിർണ്ണയിക്കുന്നതിലെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ ഘടകമാണ്. 'ഒന്നാമതായി' (Firstly - The Root Cause) എന്നത് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ കൈയേറ്റങ്ങൾ, ചരിത്രപരമായ കുടിയൊഴിപ്പിക്കലുകൾ, വ്യവസ്ഥാപിതമായ അടിച്ചമർത്തലുകൾ, വംശീയമായ അനീതികൾ എന്നിവ അടങ്ങുന്ന യഥാർത്ഥ പശ്ചാത്തലത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 'രണ്ടാമതായി' (Secondly - The Reaction) ആകട്ടെ, ദശാബ്ദങ്ങൾ നീണ്ട അടിച്ചമർത്തലുകളിൽ നിന്നും നീതിനിഷേധങ്ങളിൽ നിന്നും രൂപപ്പെടുന്ന സ്വാഭാവികമായ ജനകീയ പ്രതിരോധങ്ങളും പ്രതികരണങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

ഒരു ജനതയുടെ ചരിത്രത്തെ അതിന്റെ വേരുകളിൽ (Firstly) നിന്ന് തന്ത്രപൂർവ്വം അടർത്തിമാറ്റി, അവരുടെ ആത്മരക്ഷാർത്ഥമുള്ള പ്രതികരണങ്ങളിൽ (Secondly) നിന്ന് മാത്രം ആഖ്യാനം ചെയ്തു തുടങ്ങുമ്പോൾ, കാര്യകാരണബന്ധങ്ങൾ തലകീഴായി മറിയുന്നു. ഇതോടെ അധിനിവേശ വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങൾ 'കാരണമില്ലാത്ത ക്രൂരതകളായും', അധിനിവേശ ശക്തികളുടെ അതിക്രമങ്ങൾ 'നിയമപരമായ സ്വയംരക്ഷയായും' ആഗോള പൊതുബോധത്തിൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. പലസ്തീൻ 'സംഘർഷം', 'മിഡിൽ ഈസ്റ്റ് കോൺഫ്ലിക്റ്റ്' തുടങ്ങിയ സൗകര്യപ്രദമായ സംജ്ഞകളിൽ നിരന്തരം വിനിമയം ചെയ്യപ്പെട്ടത് ഈ പൊതുബോധ ഉൽപ്പന്നമാണ്.

ഇത്തരത്തിൽ കീഴ്മേൽ മറിക്കപ്പെട്ട യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ യഥാസ്ഥാനത്തു പ്രതിഷ്ഠിക്കുക, അതായത് കഥയെ വീണ്ടും 'ഒന്നാമതായി' (Firstly) നിന്ന് പറയാൻ തുടങ്ങുക എന്നതാണ് പലസ്തീൻ സാഹിത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സർവ്വതലസ്പർശിയായ പ്രമേയവും (Overarching Theme) പ്രഥമ രാഷ്ട്രീയ ദൗത്യവും. ഈ ആഖ്യാന രാഷ്ട്രീയം കേവലം ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ മാത്രം അനുഭവമല്ല. ഗസ്സാൻ കനഫാനി, മഹ്മൂദ് ദർവീശ്, സഹർ ഖലീഫ, എമിൽ ഹബീബി തുടങ്ങി ഏറ്റവും പുതിയ സമകാലിക എഴുത്തുകാർ വരെയുള്ളവരുടെ സാഹിത്യ ലോകത്തെ കോർത്തിണക്കുന്ന പ്രമേയപരമായ പ്രധാനനൂൽ ഇതാണ്. 2026 ജൂലൈയിൽ പുറത്തിറങ്ങിയ തന്റെ ആദ്യ നോവൽ 'Ever Land' അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ യുവ ബ്രിട്ടീഷ്-പലസ്തീനിയൻ നോവലിസ്റ്റ് ആമി അബ്ദെൽ നൂർ, ബർഗൂത്തിയുടെ വിഖ്യാത വാക്കുകൾ ഓർത്തെടുക്കുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. അധിനിവേശവും പാശ്ചാത്യ ശക്തികളും "രണ്ടാമതായി" (Secondly) കാണിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന വാർത്താപ്രാധാന്യമുള്ള സംഘർഷങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, തങ്ങളുടെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ വീടുകൾ, ഒലിവ് തോട്ടങ്ങൾ, സഹനത്തിന്റെയും വേരുകളുടെയും അടയാളമായ കള്ളിമുൾച്ചെടികൾ (സബ്ർ), ഭൂതകാല ഓർമ്മകൾ, പ്രവാസത്തിലെ സ്വത്വ പ്രതിസന്ധികൾ എന്നിവ അടങ്ങുന്ന 'ഒന്നാമത്തെ' (Firstly) ചരിത്രപരമായ വേരുകളെ വീണ്ടെടുക്കാനാണ് പലസ്തീനിയൻ ആഖ്യാനങ്ങൾ നിരന്തരം ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. തന്മൂലം, ഈ സാഹിത്യം കേവലം ദുരന്തങ്ങളുടെ രേഖപ്പെടുത്തലല്ല, മറിച്ച് ചരിത്രത്തിന്റെ സാഹിതീയ പുനർവായനയും സാഹിത്യത്തിന്റെ ചരിത്ര വീണ്ടെടുപ്പുമായി മാറുന്നു.

ഒരു സംഘർഷ മേഖലയിൽ നേരിട്ട് ജീവിക്കാത്ത, ഭൂഗോളത്തിന്റെ മറ്റൊരു കോണിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരു പഠിതാവ്/വായനക്കാരൻ എന്തുകൊണ്ട് പലസ്തീൻ സാഹിത്യത്തിലെ ഈ ആഖ്യാന രാഷ്ട്രീയത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കണം എന്ന ചോദ്യത്തിന് അക്കാദമികം മാത്രമല്ല,  സാമാന്യ, സഹൃദയ പക്ഷത്തു നിന്നുതന്നെ ന്യായീകരണമുണ്ട്: സാമ്രാജ്യത്വ/അധിനിവേശ ശക്തികൾ ആഗോളതലത്തിൽ 'കഥ രണ്ടാമതായി തുടങ്ങാൻ' ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ‘മിഡില്‍ ഈസ്റ്റ്’, തേര്‍ഡ് വേള്‍ഡ്, തുടങ്ങിയ സംജ്ഞകള്‍ തന്നെയും സംശയ നിഴലിലായ കാലത്ത്, ലോകത്തിന്റെ ഏത് കോണിലിരുന്നും അതിലെ സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയുകയും ഉറക്കെ പറയുകയും ചെയ്യുക എന്നത് ഏതൊരു സ്വതന്ത്ര ഗവേഷകന്റെയും ജ്ഞാനശാസ്ത്രപരമായ ധാർമ്മിക കടമ (Epistemological Responsibility) തന്നെയായി മാറുന്നുണ്ട്. ആഗോള തെക്കൻ രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ (Global South) പ്രതിരോധ ആഖ്യാനങ്ങൾക്ക് പാശ്ചാത്യ ആധിപത്യത്തെ പ്രതിരോധിക്കാൻ എല്ലാ വായനാലോകങ്ങളിൽ നിന്നും ഇന്ന് പിന്തുണ അനിവാര്യമാണ്.

അധിനിവേശ വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങളുടെയും കോളനിവിരുദ്ധ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും ശക്തമായ പാരമ്പര്യമുള്ള കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക-സാഹിത്യ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് പലസ്തീൻ സാഹിത്യത്തെ സമീപിക്കുമ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു അന്യദേശ പഠനമല്ല; മറിച്ച്, സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ സാഹിത്യ ബോധത്തിന്റെ സാംസ്കാരികമായ ഒരു തുടർച്ചയും ചരിത്രപരമായ ഐക്യദാർഢ്യ പ്രഖ്യാപനവുമാണ്. സംഘർഷ മേഖലയിൽ ജീവിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരന് താൻ അനുഭവിക്കുന്ന നേരിട്ടുള്ള ആഘാതമാണ് (Immediate Trauma) സാഹിത്യമെങ്കിൽ, അകലെയിരിക്കുന്ന പഠിതാവ് ആ അനുഭവങ്ങളെ ആഗോള മാനവികതയുടെ സാഹിത്യ സൈദ്ധാന്തിക തലത്തിലുള്ളതോ അനുഭവ/ അനുഭൂതിപരമോ ആയ വിമർശനാത്മക പ്രതിരോധമായി കാണാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. പാശ്ചാത്യ നിർമ്മിതികളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ഒരു "പോസ്റ്റ്-കൊളോണിയൽ കൗണ്ടർ-നറേറ്റീവ്" (Post-colonial Counter-narrative) നിർമ്മിക്കാൻ ഭൂമിശാസ്ത്രപരവും വിമർശനാത്മകവുമായ ഈ അകലം തെളിമയുള്ള ഒരു കാഴ്ചപ്പാട് നൽകിയേക്കാം.

ഇത്തരം ഒരു നേട്ടം കൈവരിച്ചു ഈ പുസ്തകം എന്ന് ഇവിടെ വിവക്ഷയില്ല. എന്നാൽ ആ ദിശയിലേക്കാണ് ഈ പുസ്തകം തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് എന്നേയുള്ളൂ.

Introduction to Kattumullukalum Olive Marangalum by T.T.Sreekumar

ഐക്യദാർഢ്യത്തിന്‍റെ സാംസ്കാരിക സന്ദേശം

ടി. ടി. ശ്രീകുമാര്‍

https://www.fazalrahman.com/books/article/kattumullukalum-olive-marangalum-by-fazal-rahman-ttsreekumar

മഹത്തായ ഒരു സാഹിത്യ പാരമ്പര്യത്തെ മലയാളത്തിന് ആഴത്തില്‍ പരിചയപെടുത്തുകയെന്ന സുപ്രധാന ദൗത്യമാണ് ഫസൽ റഹ്മാന്‍റെ 'കാട്ടുമുള്ളുകളും ഒലിവ് മരങ്ങളും: പലസ്തീൻ നോവൽ പഠനങ്ങൾ' എന്ന പുസ്തകം നിര്‍വഹിക്കുന്നത്. മണ്ണും സ്വാതന്ത്ര്യവും ചരിത്രപരമായ അംഗീകാരവും വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള പലസ്തീനിയന്‍ പോരാട്ടത്തെ സ്വന്തം കഥ പറയാനുള്ള ആ പ്രദേശത്തിന്റെ അദമ്യമായ ആവേശവുമായി വേർപെടുത്താനാവാത്തവിധം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ആഖ്യാനങ്ങളാണ് ഈ പുസ്തകം രാഷ്ട്രീയമായും ദാര്‍ശനികമായും ചര്‍ച്ചചെയ്യാന്‍ തയ്യാറാവുന്നത്. നക്ബ, അധിനിവേശം, പ്രവാസം, ദേശീയ വിമോചനത്തിന്‍റെ അസ്ഥിരമായ വാഗ്ദാനങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഈ കൃതി, പലസ്തീൻ അനുഭവങ്ങളുമായും അവയുടെ സാഹിത്യാവിഷ്കാരങ്ങളുമായും മലയാളി വായനക്കാർക്ക് അഭൂതപൂര്‍വമായ സാംസ്കാരിക സമ്പർക്കത്തിനാണ് സാധ്യത നല്‍കുന്നത്. രാഷ്ട്രതന്ത്രപരമായ സങ്കൽപ്പങ്ങളും സംഘർഷങ്ങളുടെ കണക്കെടുപ്പുകളും പലപ്പോഴും മറച്ചുവെക്കുന്ന മനുഷ്യജീവിതങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മഭാവങ്ങളെ നോവലുകൾ എങ്ങനെ കാത്തുനിർത്തുന്നുവെന്ന് കാട്ടിത്തരുന്നു എന്നതാണ് ഈ പുസ്തകത്തിന്‍റെ പ്രസക്തി. ഈ വായനകളിലൂടെ, പലസ്തീൻ എന്നത് ഓർമ്മകളുടെയും ബന്ധങ്ങളുടെയും സാംസ്കാരിക ശീലങ്ങളുടെയും ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും ജൈവലോകമായി ഉയർന്നുവരുന്നു. അധിനിവേശശക്തികളുടെ അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കെതിരെ ഉയര്‍ന്നുനിൽക്കുന്നത് ശിഥിലമായ അഭിലാഷങ്ങളുടെയും തൃഷ്ണകളുടെയും ഓർമ്മകളുടെയും ഈ നൈരന്തര്യം തന്നെയാണ്.

തകർക്കപ്പെട്ട ഭവനങ്ങള്‍, ചിതറിപ്പോയ കുടുംബങ്ങള്‍, തലമുറകളുടെ നഷ്ടങ്ങള്‍, ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്‍റെ വ്യവസ്ഥാപിതമായ ശിഥിലീകരണം എന്നിവ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പലസ്തീനിയൻ പ്രതിസന്ധി അതീവ ദാരുണമായ ഒരു മാനുഷിക ദുരന്തമാണ്. ഈ യാതനകളെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിന്, അവ സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഭൌമരാഷ്ട്രീയ അധികാരഘടനകളെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇത്തരത്തിലുള്ള പഠനങ്ങൾ, നഷ്ടങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ അനുഭവങ്ങളെ കൊളോണിയലിസം, പ്രദേശിക കയ്യേറ്റങ്ങൾ, കുടിയൊഴിപ്പിക്കൽ, സ്വത്വ നിഷ്കാസനങ്ങള്‍, അന്താരാഷ്ട്ര രാഷ്ട്രീയം എന്നിവയുടെ ചരിത്രവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ വായനക്കാരെ സഹായിക്കുന്നു. ഈ ശക്തികൾ എങ്ങനെയാണ് വീടുകളിലേക്കുപോലും കടന്നുകയറുന്നതെന്നും, ബാല്യങ്ങളെ കശക്കിയെറിയുന്നതെന്നും, സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യങ്ങള്‍ നിരോധിക്കുന്നതെന്നും, 'വീട്' എന്ന സങ്കൽപ്പത്തിന്‍റെ അർത്ഥംതന്നെ പുനര്‍നിര്‍വചിക്കുന്നതെന്നും സാഹിത്യം വ്യക്തമായി കാണിച്ചുതരുന്നു. മാനുഷികമായ വൈകാരികാനുഭവങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രവുമായുള്ള സംവാദത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന്, പലസ്തീനിയൻ ജീവിതങ്ങളെ ദുർബലമാക്കുന്ന, ദുസ്സഹമാക്കുന്ന, ദുസ്സാധ്യമാക്കുന്ന, അധിനിവേശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തിരിച്ചറിവിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഐക്യദാർഢ്യം വളർത്തിയെടുക്കാൻ ഈ പുസ്തകം പ്രേരണ നൽകുന്നു. ഇസ്ലാമോഫോബിയയുടെ മറവില്‍ പലസ്തീന്‍ പ്രശ്നത്തെ മുസ്ലീം പ്രശ്നമായി പുനര്‍വിചിന്തനം ചെയ്യപ്പെടുകയും ഐക്യദാര്‍ഡ്യങ്ങള്‍ ചോദ്യംചെയ്യപ്പെടുകയുംചെയ്യുന്ന സമകാലിക കേരളത്തില്‍ ഇത്തരം സര്‍ഗാത്മക ഇടപെടലുകള്‍ക്ക് പ്രസക്തി വര്‍ദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഒരു നൂറ്റാണ്ടുകാലത്തെ പലസ്തീനിയന്‍ അനുഭവങ്ങൾ സാഹിത്യമായി മാറുന്നത്തിന്‍റെ ലാവണ്യചരിത്രത്തെ സൂക്ഷ്മമായി വീക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെയാണ് ഈ പുസ്തകത്തിന്‍റെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രപരമായ സംഭാവന വെളിപ്പെടുന്നത്. റിയലിസം, സറ്റയര്‍, കുടുംബ വംശാവലികൾ, ശിഥിലീകൃത സൂക്ഷ്മാഖ്യാനങ്ങള്‍, ഫാൻ്റസി/അഭ്യൂഹാത്മക സാഹിത്യം എന്നിവ ഓർമ്മയോടും അധിനിവേശത്തോടും ആത്മബന്ധത്തോടുമുള്ള വ്യത്യസ്ത തലങ്ങളെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നവയാണ്‌. ഗസ്സാൻ കനഫാനി, ഇമിൽ ഹബീബി, സഹര്‍ ഖലിഫെ, അദാനിയ ശിബിലി തുടങ്ങിയ എഴുത്തുകാരുടെ വായനകളിൽ സാഹിത്യ രൂപങ്ങൾ ചരിത്രത്തെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു മാധ്യമമായി മാറുന്നു: ശിഥിലമായ വിവരണങ്ങൾ തകർന്ന ജീവിതങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു, ഒന്നിലധികം ശബ്ദങ്ങൾ കൂട്ടായ്മയുടെ സ്വത്വത്തെ കൂടുതൽ വിപുലമാക്കുന്നു, ഒപ്പം ഐറണി അധിനിവേശത്തിന് കീഴിലുള്ള ജീവിതത്തിന്‍റെ വൈരുധ്യങ്ങളെ തുറന്നുകാട്ടുന്നു. സൗന്ദര്യശാസ്ത്രവും രാഷ്ട്രീയവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ആഖ്യാനത്തിന്‍റെ അധികാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളെക്കൂടി മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു: ആരാണ് സംസാരിക്കുന്നത്, ആരുടെ ഓർമ്മകളാണ് അവശേഷിക്കുന്നത്, ഒരു നോവൽ വായനക്കാരെ കേൾക്കാൻ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന മൗനങ്ങൾ ഏതെല്ലാമാണ്—പലസ്തീനിയൻ കഥാസാഹിത്യം ഇവിടെ കലാപരമായ സർഗ്ഗാത്മകതയുടെയും ധാർമ്മികമായ അനിശ്ചിതത്വങ്ങളുടെയും വിമർശനാത്മകമായ ആത്മപരിശോധനയുടെയും സമഗ്രമേഖലയായി ഉയർന്നുവരുന്നു.

ഈ പഠനം സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ഗസ്സാൻ കനഫാനി, ഇമിൽ ഹബീബി, സഹർ ഖലീഫെ, അദാനിയ ശിബിലി തുടങ്ങിയ എഴുത്തുകാരെ പലസ്തീനികളുടെ അധിനിവേശാനുഭവങ്ങളെയും കുടിയൊഴിപ്പിക്കലുകളെയും വ്യത്യസ്തവും എന്നാൽ പരസ്പരബന്ധിതവുമായ രീതികളിൽ ആഖ്യാനംചെയ്ത പ്രതിഭാധനരായി നമുക്ക് വായിക്കുവാന്‍ കഴിയും. പ്രവാസം, നൈതികാടിസ്ഥാനങ്ങള്‍, ഏജൻസിയുടെ ആയാസപൂര്‍ണ്ണമായ രൂപീകരണം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള കനഫാനിയുടെ അന്വേഷണങ്ങളില്‍നിന്ന് തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ആവിഷ്കാരമാണ് ഹബീബിയുടെ സറ്റയറുകളില്‍ കാണാനാകുന്നത്. അവര്‍ വ്യത്യസ്ത രീതികളില്‍ അടിച്ചമർത്തലിന് കീഴിലുള്ള അതിജീവനവും കീഴടങ്ങലും പ്രതിരോധവും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവുകളെ അട്ടിമറിക്കുന്ന വൈരുധ്യങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഈ അസ്വസ്ഥതകളെ അധിനിവേശ സമൂഹത്തിന്‍റെ ദൈനംദിനബന്ധങ്ങളിലേക്ക് ഖലീഫെ കൊണ്ടുവരുകയും, ദേശീയ വിമോചനം എന്നത് വർഗ്ഗ അസമത്വം, പിതരാധിപത്യ അധികാരം, സ്ത്രീകളുടെ സ്വയംഭരണത്തിനായുള്ള പോരാട്ടങ്ങൾ എന്നിവയുമായി എങ്ങനെ പിരിമുറുക്കത്തോടെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുകയുംചെയ്യുന്നു. ഷിബിലിയുടെ മിതമായ ഗദ്യവും ഖണ്ഡാത്മകമായ സമയഘടനകളും മൗനങ്ങളിലേക്കും, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അക്രമങ്ങളിലേക്കും, അധിനിവേശംതന്നെ പുനരുൽപ്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍റെയും അറിവിന്‍റെയും അസമത്വങ്ങളിലേക്കും ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കുന്നു. അടിച്ചമർത്തൽ എങ്ങനെയാണ് അനുഭവങ്ങളെയും ഒരു കഥ പറയുന്നതിനുള്ള സാഹചര്യങ്ങളെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുവായ ഉത്കണ്ഠയിലാണ് ഇവർ തമ്മിലുള്ള അന്തർധാര നിലനിൽക്കുന്നത്. ഒരുമിച്ച് വായിക്കുമ്പോൾ, രൂപപരമായ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയും ധാർമ്മികമായ ചോദ്യംചെയ്യലുകളിലൂടെയും കൂട്ടായ ജീവിതത്തിനുള്ളിലെ വൈരുധ്യങ്ങളിലേക്ക് നൽകുന്ന നിരന്തരമായ ശ്രദ്ധയിലൂടെയും രാഷ്ട്രീയാധികാരം നേടിയെടുക്കുന്ന ഒരു പലസ്തീനിയൻ സാഹിത്യ പാരമ്പര്യത്തെയാണ് ഇവർ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.

സഹർ ഖലീഫെ, ലിയാന ബദർ, റദ്‌വ ആശൂർ, സുവാദ് അമീറി, ഹുസാമ ഹബായെബ്, സുസൻ അബുൽഹവ, അദാനിയ ഷിബിലി, ഹല അല്‍യാന്‍, എറ്റാഫ് റൂം, സൈന അറഫാത്ത്, ഇസബെല്ല ഹമ്മാദ് എന്നീ എഴുത്തുകാരികളിലൂടെയുള്ള ഈ പഠനത്തിന്‍റെ സഞ്ചാരം, പലസ്തീനിയൻ സ്ത്രൈണാനുഭവങ്ങൾ അധിനിവേശ ഭൂമികകൾ, അഭയാർത്ഥി ക്യാമ്പുകൾ, പ്രവാസി സമൂഹങ്ങൾ എന്നിവയിലുടനീളം എങ്ങനെയാണ് ആഖ്യാനം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് എന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഇവരുടെ കൃതികൾ ഗാർഹികജീവിതം, സ്ത്രീകളുടെ അധ്വാനം, ലൈംഗികത, തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഓർമ്മകൾ, വ്യക്തിബന്ധങ്ങൾ എന്നിവയെ അധിനിവേശത്തെയും പ്രതിരോധത്തെയും കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ചപ്പാടുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു. ഖലീഫെയും ഹബായെബും വർഗ്ഗപരമായ അസമത്വങ്ങളുടെയും പിതരാധിപത്യ അധികാരത്തിന്‍റെയും പരസ്പരബന്ധത്തെ വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, അബുൽഹവയും അല്‍യാനും തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്ന കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിന്‍റെ വേദനകളെയാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്. ലിംഗാധിഷ്ഠിത ഹിംസകളും ചരിത്രപരമായ പാര്‍ശ്വവല്‍ക്കരണങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ ഷിബിലി നിരീക്ഷിക്കുമ്പോൾ, സാംസ്കാരികമായ ആത്മബന്ധത്തിന്‍റെയും ആവിഷ്കാരങ്ങളുടെയും രാഷ്ട്രീയാതിർവരമ്പുകളെ ഹമ്മാദ് പരിശോധിക്കുന്നു. ഈജിപ്ഷ്യൻ നോവലിസ്റ്റായ റദ്‌വ ആശൂറിൻ്റെ സാന്നിധ്യം വിശാലമായ അറബ് സാഹിത്യ ഐക്യദാർഢ്യത്തിൻ്റെ തലത്തിലേക്ക് പലസ്തീനെ അടയാളപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒന്നിച്ച് വായിക്കുമ്പോൾ, ഈ പഠനങ്ങൾ പലസ്തീനിയൻ ആഖ്യാനങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ വളർച്ചയിൽ സ്ത്രീ രചനകളുടെ കേന്ദ്രസ്ഥാനം ഉറപ്പിക്കുകയും, ‘വിമോചനം' എന്ന ആശയത്തിന്‍റെ നാനാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ വികസിപ്പിക്കുകയുംചെയ്യുന്നുണ്ട്.

അധിനിവേശം, സ്മരണ, പ്രതിരോധം, വിഘടിതചരിത്രങ്ങളെ ആഖ്യാനം ചെയ്യുന്നതിലെ രൂപപരമായ വെല്ലുവിളികൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പലസ്തീനിയൻ എഴുത്തുകളുമായി നിരന്തരമായ സംവാദങ്ങൾ തുറന്നുകൊണ്ട് മലയാളത്തിലെ താരതമ്യ സാഹിത്യ പഠനങ്ങളെ കൂടുതൽ സമ്പന്നമാക്കുന്നതാണ് ഈ പഠനം. മാത്രമല്ല, പലസ്തീനോടുള്ള രാഷ്ട്രീയ ഐക്യദാർഢ്യവും സാഹിത്യവുമായുള്ള നിരന്തരമായ വിമർശനാത്മക ഇടപെടലും തമ്മിലുള്ള വലിയൊരു വിടവ് നികത്താനും ഈ ശ്രമം സഹായകമാകുന്നു. അതിലൂടെ, നിലവിലുള്ള സാഹിത്യ മാനദണ്ഡങ്ങളും വിവർത്തന ശൃംഖലകളും പലസ്തീനിയൻ ശബ്ദങ്ങളെ വേണ്ടത്ര വായിക്കപ്പെടാതെയും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടാതെയും മാറ്റിവെക്കുന്ന മലയാളത്തിന്‍റെ "അംഗീകൃത അജ്ഞത"യുടെ (sanctioned ignorance) വ്യര്‍ത്ഥഗര്‍വ്വത്തെ ഇത് ചോദ്യംചെയ്യുന്നു. പലസ്തീനിയൻ അനുഭവങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ സവിശേഷതകളെ ശ്രദ്ധയോടെ വീക്ഷിക്കുമ്പോൾതന്നെ മലയാള സാഹിത്യവുമായുള്ള സമാനതകൾ കണ്ടെത്താൻ വായനക്കാരെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു എന്നതിലാണ് ഇതിന്‍റെ താരതമ്യപഠനപരമായ സാധ്യത നിലകൊള്ളുന്നത്.

രാഷ്ട്രീയമായി നോക്കുമ്പോൾ, സമൂഹത്തിനുള്ളിലെതന്നെ അസമത്വങ്ങളെ ചോദ്യംചെയ്യുന്നതോടൊപ്പം, ഇല്ലാതാക്കലുകളെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള സാഹിത്യത്തിന്‍റെ ശേഷിയെ ഈ പഠനം ആഘോഷിക്കുന്നു എന്ന് പറയാം. സ്ത്രീകളുടെ എഴുത്തുകൾ, വർഗ്ഗ വിഭജനങ്ങൾ, പ്രവാസി സ്വത്വങ്ങൾ എന്നിവയുമായുള്ള ഇതിന്‍റെ ഇടപെടലുകൾ വിമോചനമെന്ന സങ്കല്‍പനത്തിന്‍റെ അർത്ഥത്തെ കൂടുതൽ വിശാലമാക്കുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യമെന്നത് കൊളോണിയൽ ഭരണത്തിന്‍റെ അവസാനം മാത്രമല്ല, ദൈനംദിന ജീവിതത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന സാമൂഹികബന്ധങ്ങളുടെ പരിവർത്തനം കൂടിയാണ്. ഈ നോവലുകൾ പലസ്തീനികൾക്ക് മാനുഷിക നിലനിൽപ്പിന്‍റെ പൂർണ്ണത നൽകുന്നു: സ്നേഹം, അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ, തമാശകൾ, ദുർബലതകൾ, ബദലുകള്‍ സങ്കൽപ്പിക്കാനുള്ള ശേഷി എന്നിവയൊക്കെ അതിലുണ്ട്. ദൈനംദിന വൈരുധ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള ഈ നോവലുകളുടെ ശ്രദ്ധയോടുള്ള വിമര്‍ശകന്റെ സൂക്ഷ്മനോട്ടം, ഐക്യദാർഢ്യത്തെ വിമർശനാത്മക ചിന്തയുമായി ചേര്‍ത്തുപിടിക്കാന്‍ വായനക്കാരെ സഹായിക്കുന്നു.

വൈവിധ്യമാർന്ന ഈ സാഹിത്യലോകത്തെ മലയാള വിമർശനരംഗത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിലൂടെ, വായനയിൽക്കൂടി അധിഷ്ഠിതമായ ഐക്യദാർഢ്യത്തിനായി 'കാട്ടുമുള്ളുകളും ഒലിവ് മരങ്ങളും' എന്ന പുസ്തകത്തിലൂടെ ഫസൽ റഹ്മാന്‍റെ ഒരു സാംസ്കാരിക ഇടമാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. സ്വന്തം ലോകത്തിനപ്പുറമുള്ള ചരിത്രങ്ങളുമായുള്ള കണ്ടുമുട്ടലായി സാഹിത്യ വിമർശനത്തിന്‍റെ സാധ്യതകളെ അത് വികസിപ്പിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, സൗന്ദര്യശാസ്ത്രപരമായ ഭാവന, ചരിത്രപരമായ ഓർമ്മകളെ എങ്ങനെ നിലനിർത്തുന്നുവെന്നും, ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ജീവിതങ്ങളുടെ അന്തസ്സിനെ എങ്ങനെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നുവെന്നും, വേറിട്ടൊരു ഭാവി എന്ന സാധ്യതയെ അത് എങ്ങനെ തുറന്നിടുന്നുവെന്നും ഈ പുസ്തകം വെളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ഇതിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന് തയ്യറാകുന്നതിലൂടെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ധീരമായ സാംസ്കാരിക—രാഷ്ട്രീയ നിലപാടിന്റെ പേരില്‍ കാര്‍നെ ബുക്സിനെ അഭിനന്ദിക്കാനും ഞാന്‍ ഈ അവസരം ഉപയോഗിക്കുകയാണ്. പലസ്തീന്‍ രാഷ്ട്രീയത്തെയും സാഹിത്യത്തെയും കലയെയും അടുത്തുനിന്നു കാണാനും പഠിക്കാനും ചിലതൊക്കെ വായനക്കാരുമായി പങ്കുവക്കാനും വിനീതമായ ശ്രമങ്ങള്‍ നടത്തിയിട്ടുള്ള ഒരാള്‍ എന്നനിലയില്‍ എനിക്ക് ഫസൽ റഹ്മാന്‍റെ ഈ ഇടപെടലിനോടുള്ള ആദരവും അതിലുള്ള ആഹ്ളാദവും നിസ്സീമമാണ്. പ്രബുദ്ധരായ മലയാളി വായനക്കാര്‍ക്കുവേണ്ടി ഈ പുസ്തകം ഞാന്‍ അഭിമാനത്തോടെയും ഐക്യദാർഢ്യത്തോടെയും അവതരിപ്പിക്കുന്നു. 

to purchase, visit:

https://carnetbooks.com/

Kurumulaku Manametturangunna Farovamar by Muzafer Ahammad

 ഉറങ്ങുന്ന ഫറോവമാരും ഉണരുന്ന ചരിത്രവും

യാത്രകൾ കേവലം ഭൂപടത്തിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാരങ്ങളല്ല, മറിച്ച് അവ കാലത്തിനും സംസ്കാരങ്ങൾക്കും മുകളിലൂടെയുള്ള പര്യവേഷണങ്ങളാണ്. മുസഫർ അഹമ്മദിന്റെ കൃതികള്‍ അത്തരം പര്യവേഷണങ്ങളുടെ മികച്ച മാതൃകകളാണ്. 'കുരുമുളകു മണമേറ്റുറങ്ങുന്ന ഫറോവമാർ' എന്ന പുതിയ കൃതി, തലക്കെട്ട് സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ഈജിപ്ഷ്യൻ ഫറോവമാരുടെ മമ്മികൾക്കുള്ളിൽ കണ്ടെത്തിയ കേരളത്തിന്റെ കുരുമുളകുതരികളെ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ഒരു ട്രാൻസ് നാഷണൽ ബന്ധത്തിന്റെ സുഗന്ധമുള്ള ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി കണ്ടെടുക്കുന്നു. കേവലം സ്മാരകങ്ങളെയും ചരിത്ര ശേഷിപ്പുകളെയും വർണിക്കുന്ന ഒരു ടൂറിസ്റ്റ് വിവരണത്തിനപ്പുറം, ഈ കൃതി ഒരു പ്രതി-ആഖ്യാനം (Counter-narrative) ആയി മാറുന്നുണ്ട്. ഔദ്യോഗിക ചരിത്രരേഖകൾ മറച്ചുപിടിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതത്തെയും, ഭരണകൂടങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്ന പ്രതാപങ്ങൾക്കിടയിലെ പട്ടിണിയെയും പുസ്തകം സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നു. നാഗിബ് മെഹ്ഫൂസിനെപ്പോലെയുള്ള സാഹിത്യ പ്രതിഭകളിലൂടെയും, മുസിരിസ് പാപ്പിറസ്സിലൂടെയും, സമകാലിക രാഷ്ട്രീയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിലൂടെയും കടന്നുപോകുന്ന ഈ യാത്രാവിവരണം, കേരളത്തെയും ഈജിപ്തിനെയും ഒരു ട്രാൻസ് കൾച്ചറൽ സംവാദത്തിൽ വിളക്കിച്ചേർക്കുന്നു. ചരിത്രം, രാഷ്ട്രീയം, ലിംഗപദവി, സാഹിത്യം തുടങ്ങി ബഹുമുഖ മാനങ്ങളിലൂടെ ഈജിപ്തിനെ പുനർവായിക്കുന്ന ഒരു സാംസ്കാരിക ഭൂപടമായി പ്രസ്തുത കൃതിയെ പരിഗണിക്കുകയാണ് ഇവിടെ.

മുസഫറിന്റെ ഈജിപ്ഷ്യൻ യാത്ര ആരംഭിക്കുന്നത് പൂർത്തിയാകാത്ത ഒരു സാംസ്കാരിക നിയോഗത്തിന്റെ വേദനയിൽ നിന്നാണ്. വിഖ്യാത അറബ്-ഇംഗ്ലീഷ് വിവർത്തകൻ ഡെനിസ് ജോൺസൺ ഡേവിസ്, നാഗിബ് മെഹ്ഫൂസിനെ നേരിൽ കാണാൻ അവസരമൊരുക്കിയിട്ടും അത് സാധിക്കാതെ പോയതിന്റെ നഷ്ടബോധം കാൽ നൂറ്റാണ്ടിനിപ്പുറം ഈ സഞ്ചാരമായി പരിണമിക്കുന്നു. 2006 -ല്‍ മെഹ് ഫൂസിന്റെയും, 2017-ല്‍ ഡെനിസിന്റെയും വിയോഗങ്ങള്‍ അതൊരു തീരാനഷ്ടമായി അവശേഷിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ വ്യക്തിപരമായ ഈ വേദനയ്ക്കൊപ്പം, ഡെനിസ് ജോൺസന്റെ രാഷ്ട്രീയമായ ദീർഘവീക്ഷണവും ഗ്രന്ഥകാരനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. അറബ് വസന്ത വേളയിൽ ലോകം ആവേശഭരിതമായിരുന്നപ്പോൾ, മുസ്‍ലിം ബ്രദർഹുഡിന്റെ ഇടപെടൽ ആ വിപ്ലവത്തെ എങ്ങനെ വഴിതെറ്റിക്കുമെന്നും അത് ഒടുവിൽ ഒരു പട്ടാള ഭരണകൂടത്തിൽ ചെന്നുനിൽക്കുമെന്നും ഡെനിസ് മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്നു. തഹ്‌രീർ സ്ക്വയറിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഡെനിസിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ യാഥാർത്ഥ്യമായത് ഗ്രന്ഥകാരൻ കാണുന്നു. ഈ സാംസ്കാരിക രാഷ്ട്രീയ ബോധ്യങ്ങളിൽ നിന്നുകൊണ്ടാണ് പുസ്തകത്തിന്റെ തലക്കെട്ട് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, കുരുമുളകു മണക്കുന്ന ആ പുരാതനമായ കേരള-ഈജിപ്ത് ബന്ധങ്ങളിലേക്ക് ഗ്രന്ഥകാരൻ തന്റെ അന്വേഷണങ്ങൾ വ്യാപിപ്പിക്കുന്നത്.

മുസിരിസ് പാപ്പിറസ് മുതൽ നൈൽ ജലതർക്കങ്ങൾ വരെ

https://www.fazalrahman.com/essays/article/kurumulaku-manametturangunna-farovamar

Rahasya Bhookhandangal (Novella) by Sajini S

 ട്രോമകളുടെ ആര്‍ക്കൈവ്

പിതൃസ്വരൂപത്തെ തേടുന്ന അന്വേഷണം ലോകജ്ഞാനത്തിന്റെയും ആത്മജ്ഞാനത്തിന്റെയും പുതിയ ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിലേക്കുള്ള യാനമായി മാറുക എന്നത് ഇതിഹാസകാലം മുതലുള്ള സാഹിതീയ മാര്‍ഗ്ഗമാണ്. പ്രായേണ വമ്പന്‍ ആഖ്യാനങ്ങളുടെ ഭൂമികയാകുന്ന ഈ രൂപത്തെ ഒരു നോവെല്ലയിലേക്ക് പരുവപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍, ആഖ്യാന ധാരകളെ ഒന്നിനെയും വേണ്ടുംവിധം പിന്തുടരാന്‍ കഴിയാത്ത, ധ്വനിസാന്ദ്രതയുടെ അമിത പ്രയോഗത്തില്‍ ഊന്നേണ്ടുന്ന  വിപര്യയം വന്നുപെട്ടേക്കാം. വൈയക്തികവും ചരിത്രപരവുമായ ട്രോമകളുടെ അതീവ ന്യൂനോക്തിയിലുള്ള സാന്ദ്രീകരണത്തില്‍ വ്യാഖ്യാന സാധ്യത വര്‍ദ്ധിച്ചേക്കാമെങ്കിലും പാത്രസൃഷ്ടിയുടെയും ഇതര ഫിക് ഷനല്‍ ആനന്ദങ്ങളുടെയും ഇടം ബലികഴിക്കപ്പെടാം. ഇതൊരു അപകട മേഖലയാണ് – സര്‍ഗ്ഗസിദ്ധിയുടെ ധാരാളിത്തം കൊണ്ടുമാത്രം തെന്നിവീഴാതെ രക്ഷപെടാനാകുന്ന ഇടം. അരനൂറ്റാണ്ടു നീളുന്ന കഥാകാലത്തിന്റെയും അതിനപ്പുറവും നീളുന്ന സ്മൃതികാലത്തിന്റെയും അനുഭവലോകം ഒന്നെത്തിനോക്കാന്‍ പോലും വേണ്ടത്ര വ്യാപ്തിയല്ല എസ്. സജിനി എഴുതിയ തൊണ്ണൂറു പേജില്‍ താഴെ മാത്രം ദൈര്‍ഘ്യമുള്ള ‘രഹസ്യ ഭൂഖണ്ഡങ്ങള്‍’ എന്ന നോവെല്ലയില്‍ ഉള്ളത്. എങ്കിലും ഭാവതീവ്രമായ ഭാഷയുടെ കരുത്തില്‍ എഴുത്തുകാരി വലിയൊരളവ് ഈ പരിമിതി മറികടക്കുന്നുണ്ട്.

ജാതിയും മതവും നിറവും ചുറ്റിവരിയുന്ന മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ കുരുക്കുകളെ കുറിച്ച് ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് ആമുഖത്തില്‍ത്തന്നെ എഴുത്തുകാരി വായനക്കാരെ നേരിടുന്നത്. ഈ അരികുവല്‍ക്കരണ ശക്തികളുടെ വിളയാട്ടം പിതൃദായമായിത്തന്നെ കിട്ടിയവളാണ് ആഖ്യാതാവ്. കവിയും കമ്യൂണിസ്റ്റും ചിലരുടെയൊക്കെ ഭാഷ്യങ്ങളില്‍ നക്സലൈറ്റും ആയിരുന്ന പിതാവിനെ കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണം, നോവലിന്റെ ഉള്ളടക്കത്തില്‍ നിറയുന്ന വ്യത്യസ്ത കഥാപാത്രങ്ങളിലേക്കും അവര്‍ കടന്നുപോകുന്ന വൈയക്തികവും ചരിത്രപരവുമായ ട്രോമകളിലേക്കും ഒന്നിന് പിറകെ ഒന്നായി നീങ്ങുന്നു. കവികള്‍, ശില്‍പ്പികള്‍, ശില്‍പ്പിയുടെ മോഡല്‍, ചിത്രകാരന്മാര്‍, ചിത്രവേല ചെയ്യുന്നവര്‍, ഒറ്റപ്പെട്ടവര്‍, തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടവര്‍, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവര്‍, മനസ്സിന്റെ പിടി വിട്ടുപോയവര്‍, അഗമ്യഗമനത്തിന്റെ നാനാമുഖങ്ങള്‍, പിതൃത്വം അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടവന്‍, പെടുപിറവിയുടെ പരാജയ ബോധം വേട്ടയാടുന്നവന്‍, ചരിത്രം കൊണ്ട് മുറിവേറ്റവര്‍, സ്വയം പ്രഖ്യാപിത അഭയാര്‍ഥികള്‍, ലിംഗസ്വത്വത്തിന്റെ തടവില്‍ പെട്ടുപോയ പെണ്‍ജന്മങ്ങള്‍, മത- ജാതി വിഭാഗീയതകള്‍ കൊണ്ട് ഭ്രാന്തെടുത്തവര്‍, അതേ ഭ്രാന്തിന്റെ ഇരകളായി ഒടുങ്ങുകയോ തകര്‍ന്നുപോകുകയോ ചെയ്യുന്നവര്‍ ... അന്വേഷണത്തില്‍ കണ്ടുമുട്ടുന്ന/ അറിയാനിടവരുന്ന മുഖങ്ങള്‍ ഒട്ടേറെയാണ്. ഒരു ചെറുനോവലിനു താങ്ങാനാവുന്നതില്‍ കൂടുതലുള്ള ഈ പാത്രവ്യാപ്തിക്കിടയിലും ചില മുഖങ്ങള്‍ വായനക്കാരെ പിടികൂടുക തന്നെ ചെയ്യും. പാപ പുണ്യങ്ങളില്‍ വിശ്വസിക്കായ്ക കൊണ്ട് മുന്‍ജന്മത്തിലെ പാപഫലം എന്ന വിവേചന ന്യായീകരണത്തെ അക്ഷരങ്ങള്‍ കൊണ്ട് എതിര്‍ക്കാന്‍ മുതിരുന്ന, കാലത്തിനു മുമ്പേ നടന്ന അച്ഛന്‍ കഥാപാത്രം, ‘കവി സഖാവ്’, യുദ്ധവാര്‍ത്തകള്‍ നാട്ടിലെത്തിച്ച പഴയ റേഡിയോയിലൂടെ ‘യോദ്ധാവായി തിളങ്ങി’. അച്ഛന്റെ ഡയറിയാണ് ആഖ്യാതാവിന്റെ അന്വേഷണങ്ങളുടെ തൊടുത്തുവിടല്‍ ആവുന്നതും. കലയുടെ ഉന്മാദത്തിനും ബുദ്ധിഭ്രമത്തിന്റെ നിലയില്ലായ്മക്കും ഇടയില്‍ നഷ്ടപ്പെടുന്ന ജോസ്, അയാള്‍ക്ക് മോഡല്‍ ആയും അന്യമതക്കാരന്‍ തങ്ങളുടെ ദൈവങ്ങളുടെ രൂപം കൊത്തുന്നതില്‍ വിറളി പൂണ്ട വേട്ടക്കാര്‍ക്ക് അവരുടെ ഉന്മാദം തീര്‍ക്കാനുള്ള പെണ്ണുടല്‍ ആയും ഒടുങ്ങുന്ന ആനി, വല്യപ്പന്റെ മകനും അപ്പന്റെ സഹോദരനുമെന്ന വിചിത്ര വിധിയില്‍ വീര്‍പ്പുമുട്ടുന്ന സെബാന്‍ തുടങ്ങിയര്‍ അക്കൂട്ടത്തില്‍ പെടും.

‘വിഭജനം’ എന്ന പ്രമേയം ഇന്ത്യാ-പാക് വിഭജനത്തിന്റെയും ബംഗ്ലാദേശ് വിമോചനത്തിന്റെയും ഇന്ത്യ-പാക്‌ യുദ്ധത്തിന്റെയും ചരിത്ര ഭാരങ്ങളിലൂടെ മാത്രമല്ല, പാക്കിസ്ഥാനി അമ്മയുടെയും ഇന്ത്യന്‍ അച്ഛന്റെയും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട മകളായ, ‘രണ്ടു രാജ്യങ്ങളിലും എകയാക്കപ്പെട്ട’ കൃതികയുടെ വേരന്വേഷണത്തിലൂടെയും നോവലില്‍ ഇടം പിടിക്കുന്നു. ഇതേ ചരിത്ര ബദ്ധത, കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ പിളര്‍പ്പായി കവി സഖാവിനെ വേട്ടയാടുന്നു. ‘ദളിതനും ക്രിസ്ത്യാനിയും ഈഴവനും മാറുമറയ്ക്കാത്ത സ്ത്രീകളും ചെളിപുരണ്ട പൂണൂല്‍ധാരികളും’ കാവല്‍ നില്‍ക്കുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ താണ്ഡവം, വിവേചനങ്ങളായും സ്ത്രീവിരുദ്ധതയായും തുടരുന്നത് നോവല്‍ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. ‘അറിയപ്പെടാത്ത ചിത്രകാരി’ ആയിരുന്ന റാഹേലമ്മായി, രക്ഷകരാരും വരാനില്ലാതെ ‘കുത്തിയിരിക്കുന്ന അര ഡസന്‍ പെണ്ണുങ്ങള്‍’ മാത്രമുള്ള ഒറ്റപ്പെട്ട വീട്, എല്ലാ വിഭാഗീയ ഉന്മാദങ്ങളുടെയും ഒടുവിലത്തെ യുദ്ധഭൂമി പെണ്ണുടലാണ് എന്ന ന്യായേണ ‘ദൈവം നട്ട പെരുവിരലില്‍ നിന്ന് മുലഞെട്ടുകള്‍ വരെ രൂപം പ്രാപിച്ച നഗ്നശരീരം മാത്രമായിരുന്ന ആനി’ തുടങ്ങി ചുരുങ്ങിയ സൂചനകളിലൂടെ നോവലില്‍ കോറിയിടുന്ന ലോകം ഫലത്തില്‍ ഏറെ വിശാലമാണ്.

ഭഷാപ്രയോഗത്തിലെ ഭാവഗീതസാന്ദ്രത ഏറെ പ്രകടമാകുന്ന സന്ദര്‍ഭങ്ങളുണ്ട്. സൂചികളും ട്യൂബുകളും ഉടലില്‍ കൊരുക്കപ്പെടുന്ന രോഗിയുടെ അബോധത്തില്‍ ‘പച്ചപ്പുല്‍ച്ചാടിയുടെ കൂത്താടലിന്റെ ആഹ്ളാദപ്പെരുമ’യും ‘നറുനീണ്ടിക്കിഴങ്ങിന്റെ കിണറാഴത്തണു’പ്പും മേളിക്കുന്നു. കുടുംബത്തകര്‍ച്ച ‘പലപല ഏടുകളിലായി ഒരേ വീട്ടില്‍ ചിതറിക്കിടന്ന’ കഥാപാത്രങ്ങളാകുന്നു. നോവെല്ല രൂപത്തിന്റെ ശില്‍പ്പ ഭാവമായ ജമ്പ്-കട്ട്‌ രീതിയിലുള്ള ചെറു ഖണ്ഡങ്ങള്‍ക്ക് നല്‍കിയ ഉപശീര്‍ഷകങ്ങള്‍ മറ്റൊരു ഉദാഹരണമാണ്: ‘ഓര്‍മ്മകളുടെ വിഭജനം’, ‘തലച്ചോറിനുള്ളിലെ റൂട്ട്മാപ്പ്’, ‘ഏകാകിയായ ഒരാളുടെ മീന്‍പിടിത്തം’, ‘കുത്തിയിരിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങളും മധുരക്കള്ളും’, ‘ദൈവപ്പുരയിലെ നഗ്നശില്‍പ്പം’ തുടങ്ങിയ ദീപ്തവും ശക്തവുമായ പ്രയോഗങ്ങള്‍ പുസ്തകത്തില്‍ ഉടനീളം നാം വായിക്കുന്നു.

KALAMKAVAL (2025)/ Jithin K. Jose

 

മമ്മൂട്ടിക്കമ്പനി നിര്‍മ്മിച്ച ‘കളംകാവല്‍’ കാലം തിയെറ്റരുകളില്‍ നിറഞ്ഞാടുകയാണല്ലോ. സാധാരണ പ്രേക്ഷകരും റിവ്യൂവര്‍മാറും ഒരുപോലെ ചിത്രത്തെ കൊണ്ടാടുന്നുമുണ്ട്. അത് തികച്ചും ന്യായമാണ് എന്നാണു എന്റെ പക്ഷ. ചിത്രത്തിന്‍റെ അരങ്ങിലും അണിയറയിലും ശരിക്കും ക്ലാസ് എന്ന് പറയാവുന്ന പ്രതിഭാസംഗമങ്ങള്‍ വ്യക്തമാണ്‌. സംവിധായകന്‍ ജിതിന്‍ കെ. ജോസ് ജിഷ്ണു ശ്രീകുമാറിനോടൊപ്പം ചേര്‍ന്നെഴുതിയ തിരക്കഥ, സാങ്കേതിക ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റ്, ഫൈസല്‍ അലിയുടെ ക്യാമറ, ബി.ജി.എം, ഈണങ്ങള്‍, .. എല്ലാത്തിലുമുപരി എല്ലാ അഭിനേതാക്കളും നല്‍കിയ മികച്ച പ്രകടനങ്ങള്‍, പ്രത്യേകിച്ചും മുഖ്യ കഥാപാത്ര ദ്വയങ്ങളായി വന്ന മമ്മൂട്ടി, വിനായകന്‍ എന്നിവരുടെ പ്രകടനം... ചിത്രം ശരിക്കും മലയാള സിനിമാ ചരിത്രത്തില്‍ സ്വയമൊരു ഇടം നേടുക തന്നെ ചെയ്യും എന്നുറപ്പിക്കാം.

സ്ക്രിപ്റ്റ് രചനക്ക് മുമ്പില്‍ ഒരു വമ്പന്‍ വെല്ലുവിളി ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കും എന്നത് തീര്‍ച്ചയാണ്: പബ്ലിക് ഡോമെയ്നില്‍ മുഴുവന്‍ വിവരങ്ങളും ലഭ്യമായ ഒരു തുടര്‍ ഭീകര സംഭവത്തിന്റെ വിശദാംശങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തുക, അതേസമയം സൂക്ഷ്മതലങ്ങളില്‍ പാത്രസൃഷ്ടിയുടെ സങ്കീര്‍ണ്ണതകള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുക, ഒപ്പം പ്രേക്ഷകരുടെ രസച്ചരട് മുറിയാതെ കാക്കുക .. ഇതിനൊക്കെയപ്പുറം തങ്ങളുടെ ദൌത്യത്തെ അങ്ങേയറ്റം സങ്കീര്‍ണ്ണമാക്കിയ മറ്റൊരു കാര്യം സിനിമാസ്വാദനത്തിന്റെ ലോജിസ്റ്റിക്സുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്: മലയാളം കണ്ട എക്കാലത്തെയും ഏറ്റവും മഹാനായ നടനെ പൈശാചികതയുടെ ആള്‍രൂപമായി അവതരിപ്പിക്കുക, അതും അയാളെ/ പൈശാചത്തെ ഒരു ഘട്ടത്തിലും മഹത്വവല്‍ക്കരിക്കാതെ ചെയ്യുക എന്നത്.. അതൊരു ചെറിയ വെല്ലുവിളി ആയിരുന്നില്ല. സ്ക്രിപ്റ്റും സംവിധാനവും ആ വെല്ലുവിളിയില്‍ തീര്‍ച്ചയായും വിജയിക്കുന്നുണ്ട്. ചെകുത്താന്റെ പാത്രസൃഷ്ടിയില്‍ അനാവശ്യമായ പൂര്‍വ്വകാല കഥ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കാനോ, അയാളുടെ ധാര്‍മ്മിക ശൈഥില്യത്തിന് ഏതെങ്കിലും വിധത്തിലുള്ള ന്യായീകരണം ചമക്കാനോ ഇവിടെ ശ്രമിക്കുന്നില്ല എന്നത് ചിത്ര ശില്‍പ്പികളുടെ മികവായി കാണണം. എം.ടി.യെ പോലുള്ള അതികായന്മാര്‍ പോലും ധൈര്യപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത കാര്യമാണ് അത് : ഉദാഹരണത്തിന് ‘ഉയരങ്ങളില്‍ (1984)’ (സംവിധാനം ഐ.വി.ശശി) ഓര്‍ക്കുക.

...................

https://www.fazalrahman.com/movies/article/kalamkaval-2025-jithin-k-jose

 

മീസാന്‍ കല്ലിലെ അരണ

 

    നെരിപ്പോടായ  ഒരു ദീര്‍ഘ ജന്മത്തിന്‍റെ സങ്കടക്കടല്‍ കടന്നു പോയ മാതൃതുല്യയായ ഒരു ബന്ധുവിന്‍റെ ഖബറടക്കത്തിനു വേണ്ടിയാണ്  ജനിച്ചുവളര്‍ന്ന ഗ്രാമത്തിലെ നൂറ്റാണ്ടിലേറെ പഴക്കമുള്ള പള്ളിക്കാട്ടിലേക്ക്  കഴിഞ്ഞ ദിവസം പോയത്. പടയോട്ടങ്ങളും വെള്ളപ്പൊക്കവും വറുതിയും വസൂരിയും കടന്നെത്തിയ തലമുറകള്‍ക്ക് കന്മഷമേതുമില്ലാതെ ആതിഥ്യമൊരുക്കിയ ശ്മശാനഭൂമി. പൂര്‍വ്വസൂരികളായ പിതാമാഹന്മാരും  മുത്തശ്ശിമാരും പ്രമാണിമാരും നിസ്വരും ഉച്ചനീചത്വമേതും കൂടാതെ കഴിയുന്ന വിശ്രാന്തി. പുരുഷമേധാവിത്തത്തിന്‍റെ സീല്‍ക്കാരങ്ങളോ  സഹന പര്‍വ്വങ്ങളുടെ പെണ്‍ ഗദ്ഗദങ്ങളോ അകാലത്തില്‍ മൂകമായിപ്പോയ ബാല കുതൂഹലങ്ങളുടെ ചിണുങ്ങലോ പ്രണയ ഭംഗങ്ങളുടെ നെഞ്ചുരുക്കങ്ങളോ ഇവിടെയിപ്പോള്‍ കലമ്പുന്നില്ല; അഥവാ ഉണ്ടെങ്കില്‍ത്തന്നെ,  വ്യാവഹാരിക കര്‍ണ്ണപുടങ്ങളുടെ തുച്ഛമണ്ഡലത്തിലേക്ക് ആ അതീതസങ്കടങ്ങള്‍ സ്വരസാന്നിധ്യങ്ങളാവുന്നില്ല. ഉമ്മ പറഞ്ഞുകേട്ട കഥകളില്‍ കലാപ നാളുകളിലെ വീര പരിവേഷത്തോടെ തിളങ്ങിയ കാരണവന്മാരും കലുഷ കാലങ്ങളെ മറയാക്കി നാടു വിറപ്പിച്ചു നടന്ന തെമ്മാടികളും പള്ളിക്കാടിന്‍റെ ഏറെ പിന്‍ഭാഗങ്ങളില്‍ കാടുമൂടിയ ഇടങ്ങളില്‍ മൃഗയാ വിനോദങ്ങളുടെ പടം മടക്കി വെച്ച് വിശ്രമിക്കുന്നു. ഏറെ പഴയതല്ലാത്ത കാടിന് ചുവടെ ഉമ്മയും തൊട്ടടുത്ത് ബാപ്പയുമുണ്ട്;  ഇത്തിരിക്കൂടി ഉള്ളോട്ടു നീങ്ങി ഏറെ ദൂരെയല്ലാതെ കാര്‍ക്കശ്യക്കാരനായിരുന്ന അമ്മാവനും. ഈ അമ്മാവന്‍ തന്നെയാണ് 'പത്തായപ്പുരയുടെ നിഴലില്‍ വിരുന്നുകാരിയോടു കുസൃതി കാട്ടിയ കുറുമ്പന്‍ പ്രണയത്തെ' ചൂരല്‍ക്കഷായം കൊണ്ട് ചികിത്സിച്ചത്. ('വീട് വിട്ടു പോവുകയാണ്') കാട് നീക്കി ഉമ്മയോടും ബാപ്പയോടും ഒന്ന് അടുത്തുപോയി   മിണ്ടേണ്ടതുണ്ടോ?  വേണ്ടെന്നു വെച്ചു,  ഇടനെഞ്ചിലാണല്ലോ അവരെ അടക്കേണ്ടത്,  അതിനു കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ സന്ദര്‍ശനത്തിനു എന്ത് പ്രസക്തി?

    ഖബറിടങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ കഷ്ടിച്ച് കാലടിവെക്കാന്‍ മാത്രം ഇടമുള്ള ചവിട്ടു വഴിയിലൂടെ പുതിയ ഖബര്‍ സ്ഥാനത്തേക്ക് നീങ്ങുമ്പോള്‍ പഴക്കമില്ലാത്തൊരു മീസാന്‍ കല്ലിനു മുകളിലാണ് വിചിത്രമായ ആ ധ്യാനം കണ്ടത്: പള്ളിക്കാടിന്‍റെ വന്യസമ്പന്നതയില്‍ തടിച്ചു കൊഴുത്ത അവന്‍ പ്രാചീനമായ ശിരസ്സുയര്‍ത്തി എന്തോ ചെവിയോര്‍ത്തെന്നോണം മൂകനായി നിശ്ചലം നില്‍ക്കുന്നു. മീസാന്‍ കല്ലില്‍ അടയാളപ്പെടുത്തിയത് അപ്പോഴാണ്‌ ശ്രദ്ധിച്ചത്. നാലുമാസമേ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ അടക്കിയിട്ട്. ഒരു അഞ്ചുവയസ്സുകാരിയെന്നു തീയതികള്‍ കാണിച്ചു. ശിശുമരണങ്ങള്‍ അത്ര പതിവല്ലാത്ത ഇക്കാലത്ത് എന്താവാം അവളെ കുരുന്നിലേ കൊണ്ടുപോയത്?  അടക്കത്തിന്‍റെ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ നടക്കുന്ന സമയത്തിന്‍റെ നല്ലൊരു പങ്ക് ഞാന്‍ അവനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവന്‍ ചെവിടോര്‍ക്കുക തന്നെയാണ്. പറക്കമുറ്റാത്ത സങ്കടങ്ങള്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞുതീര്‍ക്കുകയാണോ?  ആര്‍ക്കറിയാം. പിന്നെ,  മൂന്നുപിടി മണ്ണ് എന്ന എന്‍റെ വിഹിതം കഴിഞ്ഞു കുനിഞ്ഞു നിവര്‍ന്നു വീണ്ടും ഞാനാ അപൂര്‍വ്വമായ വെളിപ്പെടുത്തലിന്‍റെ  അരങ്ങിലേക്ക് നോക്കി. ആ നിമിഷങ്ങളിലെപ്പോഴോ ഒരിക്കല്‍,  ഇളം മുറക്കാരിയുടെ സങ്കടങ്ങളൊക്കെയും ഏറ്റുവാങ്ങി ഉരഗ പിതാമഹന്‍ തന്‍റെ തട്ടകത്തിലേക്ക് പിന്‍ വാങ്ങിയിരുന്നു. യാതനകളുടെ   ജീവിതകാണ്ഡം മുഴുവന്‍ കടന്നെത്തിയ പുതിയ അതിഥിയോട് ഏറെ കേള്‍ക്കാനുണ്ടാവുമല്ലോ അവന്.

    ഇന്ന്,  ഏറെ നാളായി അടുത്തതാവട്ടെ,  അടുത്തതാവട്ടെ എന്ന് ഞാന്‍ മാറ്റിവെച്ച ഒരു പുസ്തകം വായിക്കാനെടുത്തപ്പോള്‍  വിചിത്രമായ ഒരാകസ്മികത എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. ഹോസെ എദുവാര്‍ദോ അഗുവാലൂസയുടെ 'ദി ബുക്ക് ഓഫ് കമേലിയന്‍സ്' എന്ന നോവലില്‍ കഥ പറയുന്നത് ഒരു ഉരഗമാണ് -  ഫെലിക്സ് വെഞ്ചൂറായുടെ വീട്ടിലെ ചുമരില്‍ കഴിയുന്ന, തലമുറകളിലേക്ക് പരകായ പ്രവേശം സാധ്യമാകുന്ന,  അംഗോളയുടെ സംഘര്‍ഷ ഭരിതമായ പോസ്റ്റ്‌ കൊളോണിയല്‍ കാലത്തെ ആഖ്യാനത്തിലേക്ക് ആവാഹിക്കുന്ന ഒരു ഉരഗ പിതാമഹന്‍.  സാക്ഷാല്‍ ബോര്‍ഹെസിന്റെ പുനരവതാരം.

    എന്‍റെ ആ പഴയ പള്ളിക്കാടിന്‍റെ സങ്കടങ്ങള്‍ എല്ലാം കേട്ട ആ സാക്ഷിയോട് ഒന്ന് രേഖപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയുന്ന ഒരാള്‍ എന്‍റെ ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്ന് എന്നെങ്കിലും വരുമായിരിക്കും, ഞാനും എന്‍റെ ഔത്സുക്യങ്ങളും അന്ന് അവിടെ,  അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റേതെങ്കിലും ഒരിടത്ത് പഞ്ചഭൂതങ്ങളില്‍ ലയിച്ചു കാതോര്‍ത്തിരിക്കുമ്പോഴെങ്കിലും….

 

(ഓഗസ്റ്റ്‌ 03, 2013)