ഓര്മ്മകള്
രാജ്യദ്രോഹമാകുമ്പോള്
“ഭൂതകാലത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവന്
ഭാവിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു: വര്ത്തമാനത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവന് ഭൂതകാലത്തെ
നിയന്ത്രിക്കുന്നു” – 1984, ജോര്ജ്ജ്
ഓര് വെല്.
“ഭരണകൂട നിരീക്ഷണത്തെ
സംബന്ധിച്ചുള്ള വേട്ടയാടുന്ന ഒരു ഓര്വെല്ലിയന് നോവല്” എന്ന് വിവരിക്കപ്പെട്ട
കൃതിയാണ് മൂലഭാഷയിലെ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിനു കാല് നൂറ്റാണ്ടിനു ശേഷം സ്റ്റീഫന്
സ്നൈഡരുടെ മികച്ച പരിഭാഷയില് ഇംഗ്ലീഷിലെത്തുകയും തുടര്ന്ന് ആ വര്ഷത്തെ ഇന്റര്നാഷണല്
മാന് ബുക്കര് പുരസ്കാര പരിഗണനയില് ഇടം പിടിക്കുകയും ചെയ്ത ജാപ്പനീസ്
നോവലിസ്റ്റ് യോക്കോ ഒഗാവയുടെ The Memory
Police. സൈബര് ഇടവും
എലെക്ട്രോനിക് മീഡിയയുമൊന്നുമില്ലാത്ത കാലത്ത് എഴുതപ്പെട്ടതെങ്കിലും നോവലിന്
കാലാതീതമായ ഭീഷണ പ്രവചന സ്വരം വന്നു ചേരുന്നത് പ്രമേയത്തിന്റെ പ്രത്യേകത
കൊണ്ടുതന്നെയാണ്. ഓര്മ്മകള് ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നതില് നിന്ന് ഒന്നൊന്നായ
സ്മൃതിനാശം മാത്രമാണ് അതിജീവന മാര്ഗ്ഗമെന്ന സര്വ്വാധിപത്യ സന്ദര്ഭമാണ് നോവല്
അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ഓര്മ്മകള് അത് പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന വസ്തുക്കളെ മാത്രമല്ല
അവ ധ്വനിപ്പിക്കുന്ന ബന്ധങ്ങളെ കൂടി കൊണ്ടുവരുന്നു. “പക്ഷികള് ആകാശയാനത്തെയും
ഭാരമില്ലയ്മയെയും വേഗതയെയും യൌവ്വനത്തെയും പാട്ടുകളേയും പ്രഭാതത്തെയും
പ്രദോഷത്തെയും പലായനത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവ കഥകളിലും പെയിന്റിങ്ങുകളിലും
രൂപകങ്ങളിലും മിത്തുകളിലും കടന്നുവരുന്നു. തിരോഭവിക്കുന്ന ഓരോ വസ്തുവും
അതിനോടൊപ്പം വൈയക്തികവും പൊതുവായതുമായ അറിവുകളുടെ അടരുകളെയും കൊണ്ടുപോകുന്നു.” (Madeleine
Thien: The Memory Police by Yōko Ogawa review – profound allegory of loss:
theguardian.com).
ഏതോ
പൈശാചത്താലെന്നോണം അതിനിഗൂഡമായ രീതിയില്, വിശദീകരണമേതുമില്ലാതെ പലതും
അപ്രത്യക്ഷമാകുകയും അവ സംബന്ധിച്ച ഓര്മ്മകള് പോലും അതേ പ്രകാരം തിരോഭവിക്കുകയും
ചെയ്യുന്ന അനുഭവമുള്ള ഒരു ദ്വീപും ഓര്മ്മകള് നിലനില്ക്കുന്ന അപൂര്വ്വം
വ്യക്തികള് ഭരണകൂട വേട്ടക്കു വിധേയരായി അപ്രത്യക്ഷരാകുന്ന സാഹചര്യവുമെന്ന വിചിത്ര
സങ്കല്പ്പനമാണ് നോവലിന്റെ കാതല്. ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്
കിളികള് എന്നെന്നേക്കുമായി അപ്രത്യക്ഷരാകുമ്പോള് അതത്ര അലോസരപ്പെടുത്തുന്നതായി
നോവലിലെ മുഖ്യ കഥാപാത്രത്തിനു തോന്നാത്തത് പക്ഷികളെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്മ്മകളും
കിളിനാദവും വിസ്മൃതമായിരിക്കുന്നു എന്നത് കൊണ്ടാണ്. പൂക്കള്
വിടരുന്നതിന്റെ, അതിന്റെ സുഗന്ധത്തിന്റെ ഓര്മ്മകള്,
മരിച്ചു പോയ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ഓര്മ്മകള് എന്നിവയെല്ലാം അതുപോലെ
ഓരോരോ ഘട്ടങ്ങളില് പൊടുന്നനെ ഇല്ലാതാവുന്നു. ഫോടോഗ്രാഫുകള് ഒന്നും ഓര്മ്മിപ്പിക്കാന്
കഴിയാത്ത പാഴ്വസ്തുക്കളാകുന്നു. മൃഗങ്ങള്ക്കും, റോസാ
പുഷ്പങ്ങള്ക്കും പുസ്തകങ്ങള്ക്കും കലണ്ടര് താളുകള്ക്കും റിബനുകള്ക്കും പെര്ഫ്യൂമുകള്ക്കും
ബോട്ടുകള്ക്കും ശേഷം അപ്രത്യക്ഷമാകലിന്റെയും ഉപയോഗം മറന്നു പോയതുകൊണ്ടുള്ള
പ്രയോജന ശൂന്യതയുടെയും തുടര്ച്ച മനുഷ്യന്റെ ഉടലിലേക്കും നീളുന്നതോടെ കൈകാലുകള്
പോലും അപ്രത്യക്ഷമായിത്തുടങ്ങുന്നു. അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന
എന്തിന്റെയും അസ്തിത്വത്തെ ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്ന എല്ലാത്തിനെയും പാടെ തുടച്ചുനീക്കാന്
പൗരാവലി നിര്ബന്ധിതരാകുന്ന ദേശത്തു അവയുടെ ഓര്മ്മകളോ ചിഹ്നങ്ങളോ സൂഷിക്കുന്നവര്
‘മെമ്മറി പോലീസി’ന്റെ വേട്ടക്കു വിധേയരാകുന്നു. സാമൂഹിക സ്മൃതിനാശമെന്ന
പ്രതിഭാസത്തിന്റെ നീരാളിപ്പിടുത്തത്തിനെതിരെ പ്രതിരോധശേഷിയുള്ള ചുരുക്കം ചിലര്
ഒളിച്ചു കഴിയാന് നിര്ബന്ധിതരാകുന്നത് നോവലിനെ ആന് ഫ്രാങ്കിന്റെ ഡയറി പോലുള്ള
ക്ലാസിക്കുകളോട് അടുപ്പിക്കുന്നു. ഓര് വെല്ലിന്റെ ‘Thought Police’നെയും നാസി എസ്. എസ്സിനെയും പോലുള്ള സംവിധാനങ്ങളുടെ പകര്പ്പായ
മെമ്മറി പോലീസ്, ഓര്മ്മകള് നില നിര്ത്തുന്നവരെ
സമാനമായ രീതിയില് ‘അപ്രത്യക്ഷമാക’ലിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.
നാടിന്റെ
വിചിത്ര വിധിയെ കുറിച്ചുള്ള നിരീക്ഷണത്തോട് കൂടിയാണ് നോവല് ആരംഭിക്കുന്നത്:
“ഞാനൊരു
കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോള് എന്റെ അമ്മ എന്നോട് പറയുമായിരുന്നു: ഏറെ പണ്ട്, നീ
ജനിക്കുന്നതിനും മുമ്പ്, ഇവിടെ വേറെയും കുറെ വസ്തുക്കള്
ഉണ്ടായിരുന്നു. സുതാര്യമായവ, സുഗന്ധമുള്ളവ..
പാറിനടക്കുന്നവ, തിളങ്ങുന്നവ.. നിനക്ക് സങ്കല്പ്പിക്കാന്
പോലും കഴിയാനിടയില്ലാത്ത അത്ഭുതകരമായ വസ്തുക്കള് ഇവിടെയുള്ള ആളുകള്ക്ക് അവരുടെ
മനസ്സിലും ഹൃദയത്തിലും ആ അത്യത്ഭുതകരമായ കാര്യങ്ങളെ പിടിച്ചു നിര്ത്താന്
കഴിഞ്ഞില്ലെന്നത് ലജ്ജാകരമാണ്, പക്ഷെ ഈ ദ്വീപില് കാര്യങ്ങള്
അങ്ങനെയാണ്. വസ്തുക്കള് ഒന്നൊന്നായി അപ്രത്യക്ഷമായിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
ഇനിയിപ്പോള്, വൈകാതെ നിനക്ക് നേരിട്ട് തന്നെ കാണാം.
നിന്റെ ജീവിതത്തില് നിന്ന് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ അപ്രത്യക്ഷമാകും.”
തിരോധാനങ്ങളുടെ രീതി പലവുരു
നോവലില് കടന്നുവരുന്നുണ്ട്, വിശേഷിച്ചും
നോവല് ആരംഭത്തില്. ഒരു രാത്രി ദ്വീപു വാസികള്ക്ക് എന്തോ ഒന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകാന് പോകുന്നുവെന്ന് വിചിത്രമായ ഒരു
തോന്നലുണ്ടാകുന്നു. പിറ്റേന്നു പ്രഭാതത്തില് ചുവന്ന പൂവിതളുകള് പുഴയിലാകെ
നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് അവര് കാണുന്നു: “ഇളം കാറ്റ് അവധാനതയോടെ ചുവന്ന റോസാ ദാലങ്ങളെ
മാത്രം തെരഞ്ഞുപിടിച്ചു വിതറിയതായി കാണപ്പെട്ടു” എന്നു നോവലിസ്റ്റ് എഴുതുന്നു.
ദ്വീപുവാസികള് ആരും പറയാന് കാത്തുനില്ക്കാതെത്തന്നെ റോസാ ചെടികള്
പിഴുതെടുക്കാന് തുടങ്ങുന്നു; അവ പുഴയിലെറിയുകയോ
ചുട്ടെരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. ചിലര് ആ തിരോധാനത്തെ ചെറിയ ചടങ്ങുകളിലൂടെ
ആചരിക്കുന്നു. ദിവസങ്ങള്ക്കു ശേഷം റോസാ തോട്ടങ്ങള് മാത്രമല്ല റോസ് എന്ന പദം
തന്നെ തീര്ത്തും വിസ്മൃതിയില് ആണ്ടിരിക്കുന്നു. മെമ്മറി പോലീസ് റോസാ പൂവിനെ
കുറിച്ചുള്ള എഴുത്തുകളോ ബിംബങ്ങളോ ബാക്കിയുണ്ടോ എന്ന് കണ്ടെത്താന് സൂക്ഷ്മ
പരിശോധന നടത്തുന്നു.
“മെമ്മറി പോലീസിന്റെ
പ്രഥമ ദൌത്യം തിരോധാനം അടിച്ചേല്പ്പിക്കലാണ്.”
പക്ഷികള് എന്നെന്നേക്കുമായി
പറന്നുപോയതു കൊണ്ട് പക്ഷിനിരീക്ഷണ ശാല നാശോന്മുഖമായിരിക്കുന്നു. തൊപ്പി നിര്മ്മണക്കാരും
കടത്തുകാരും ബോട്ടു ജോലിക്കാരും മറ്റു തൊഴില് തേടിയിറങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
മുഖ്യ
കഥാപാത്രമായ എത്തുകാരി സര്ഗ്ഗ വിമ്മിഷ്ടം (writer’s
block) അനുഭവിക്കുന്ന നോവലിസ്റ്റാണ്. തന്നില് നിന്നും വയോധിക
സുഹൃത്തില് നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, തന്റെ പ്രസാധകന്
ഓര്മ്മകള് നിലനിര്ത്തുകയെന്ന ‘ദേശദ്രോഹം’ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു
എന്നറിയുന്ന യുവ നോവലിസ്റ്റ് അദ്ദേഹത്തെ രഹസ്യമുറിയില് പാര്പ്പിക്കുന്നതും തുടര്ന്നുണ്ടാകുന്ന
ഒട്ടും അപ്രവചനീയമല്ലാത്ത സംഭവങ്ങളുമാണ് ഇതിവൃത്ത പ്രധാനമല്ലാത്ത നോവലിന്റെ
പുറംഭാഗം. രഹസ്യമറി തിരോഭവിച്ച വസ്തുക്കളുടെ സൂക്ഷിപ്പു കേന്ദ്രം
കൂടിയായിത്തീരുന്നത് അപകട സാധ്യത പതിന്മടങ്ങു വര്ദ്ധിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും
“ഭീകരമായ കാര്യങ്ങള് സംഭവിക്കാന് പോകുകയായിരുന്നു, എങ്കിലും
എങ്ങനെയെന്നറിയില്ല, ഞങ്ങള്ക്ക് വളരെയേറെ ശാന്തത
അനുഭവപ്പെട്ടു” എന്ന് യുവതി നിരീക്ഷിക്കുന്നത് സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മിശ്ര ഭാവം പകര്ത്തുന്നുണ്ട്.
തന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഒരോര്മ്മയും ജനിപ്പിക്കാത്ത ഫോട്ടോഗ്രാഫുകള് ചുട്ടുകളയാന്
ശ്രമിക്കുന്ന ആതിഥേയയോടുള്ള പ്രിതിഷേധത്തില് ആര്. പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നത്
തിരോധാനങ്ങളുടെ എതിര് രാഷ്ട്രീയമാണ്: “സുപ്രധാന കാര്യങ്ങള് സുപ്രധാനമായി
തുടരും.. ലോകം എങ്ങനെയൊക്കെ മാറിയാലും ശരി.” തീയിലേക്ക് എറിയപ്പെടുന്ന അവസാനത്തെ
പുസ്തകത്തിന്റെ ദിശ ഒരു പക്ഷിയുടെ ചിറകുപോലെ കാണപ്പെടുന്നതും എരിയുന്ന വെട്ടം
അസഹ്യമായി അനുഭവപ്പെടുന്നതും യുവ എഴുത്തുകാരി നോക്കിനില്ക്കുന്നു. മറു വശത്ത്, നിത്യ ജീവിതത്തിന്റെ പങ്കപ്പാടുകളില് ഓര്മ്മകളുടെ ദാര്ശനിക
പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും അലട്ടാതെ, ആളുകള് ഏതുതരം
നിരാസങ്ങളോടും പൊരുത്തപ്പെടുകയും ഒതുങ്ങിക്കഴിയുകയും ചെയ്യുന്ന വിപര്യയം സര്വ്വാധിപത്യ
ക്രമങ്ങളുടെ പതിവു രീതിയാണ്:
“കഴിയാവുന്നതും ഒട്ടും
ബഹളമില്ലാതെ നാമത് കുടഞ്ഞുകളയുന്നു, ബാക്കിയുള്ളതെന്തോ അതുകൊണ്ട്
ജീവിക്കുന്നു. നാം എന്നും ചെയ്തിട്ടുള്ളതു പോലെ.”
മുഖ്യ
കഥാപാത്രത്തിന്റെ സഹചാരിയായ വയോധികന് നിരീക്ഷിക്കുന്നതു പോലെ, മിക്കയാളുകള്ക്കും ഓര്മ്മകള് ദുര്വ്വ്യയവും
അനാവശ്യവുമാണ്. ഓര്മ്മകളും മൊഴിയും വാക്കുകളുമില്ലാതെ തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങള്
ദാരിദ്രമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും ആത്മാവും, വ്യക്തിത്വവും
സ്വത്വവും ശൂന്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും അവരറിയുന്നുണ്ട്. ഇത്തരമൊരു
ഇതിവൃത്തത്തില് ഒഴുക്കിനെതിരെ നീന്താന് ശ്രമിക്കുന്നവരെ സംബന്ധിച്ച്
സ്വാഭാവികമായ പിരിമുറുക്കവും ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷവും തൊട്ടപ്പുറത്ത്, തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം ദുരന്തം കാത്തിരിപ്പുണ്ടെന്ന സാധ്യതയുമെല്ലാം നോവലില്
ഉണ്ടെങ്കിലും, അസ്തിത്വത്തെ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യും വിധം
ഈ സ്മൃതിനാശം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആത്മീയ, വൈകാരിക
പാപ്പരത്തത്തെയാണ് നോവലിസ്റ്റ് ഊന്നുന്നത്. തൊട്ടപ്പുറത്ത്, തെരുവിന്റെ
മറുവശത്തു ഇനിയൊരിക്കലും തിരിച്ചു വരാനിടയില്ലാത്ത രീതിയില് തങ്ങള്ക്ക് അഭയം നല്കിയവരോടൊപ്പം
മെമ്മറി പോലീസ് പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്ന നവയുവാക്കളുടെ കീഴടങ്ങിയ, ഒടിഞ്ഞ ഉടലുകള് കാണാവുന്നുണ്ട്; ചിന്തയും
വികാരങ്ങളുമില്ലാത്ത, ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു സമൂഹത്തെ
സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുകയെന്നതാണ് ‘മെമ്മറി പോലീസ് പ്രാവര്ത്തികമാക്കുന്നത്.
ആര്.
എന്നു മാത്രം വിളിക്കപ്പെടുന്ന പ്രസാധകനെ മാറ്റി നിര്ത്തിയാല്, മുഖ്യ കഥാപാത്രത്തിന്റെയോ, ഇതര
കഥാപാത്രങ്ങളുടെയോ, ദ്വീപിന്റെയോ പേര് പറയാത്തത് കഥക്ക്
പ്രതീകാത്മക സാര്വ്വ ജനീനത നല്കുകയും അതിനൊരു വേട്ടയാടുന്ന ഭാവം പകരുകയും
ചെയ്യുന്നു. സ്വന്തം അമ്മയെയും അച്ഛനെയും മെമ്മറി പോലീസിന്റെ ഇടപെടലില്
നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും ഓര്മ്മകളും വികാരങ്ങളുമുള്ള മനുഷ്യസ്ത്രീയായി തുടരുന്ന മുഖ്യ
കഥാപാത്രത്തിന്റെ മനോവ്യാപാരങ്ങള് ചിത്രീകരിക്കാന് അതിവേഗം കടന്നു പോകുന്ന
ശിശിരകാലത്തെതുടര്ന്ന് റോസാപൂക്കളെയും ഹരിതാഭയെയും മൂടുന്ന, സുദീര്ഘമായ മഞ്ഞുകാലത്തെ ഒരു രൂപകമായി നോവലിസ്റ്റ് ഉപയോഗിക്കുന്നു.
കാവ്യാത്മക ഭാഷയിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങളും മുഖ്യ കഥാപാത്രം എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന
നോവലില് നിന്നുള്ള സുദീര്ഘമായ ഉദ്ധരണികളും ഇതിവൃത്തത്തിനു പകരുന്ന സാഹിതീയ, മെറ്റാ ഫിക് ഷന് തലവും ഒരര്ത്ഥത്തില് സംഗീതവും കഥകളും
അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന, അടിച്ചേല്പ്പിക്കപ്പെടുന്ന സര്ഗ്ഗനിരാസത്തിനെതിരെയുള്ള
ചെറുത്തുനില്പ്പായി കാണാം. കഥകള് പറയപ്പെടുന്നത് ഭൂതകാലത്തെ നിലനിര്ത്താന്
മാത്രമല്ല; അത് അസ്തിത്വ സ്ഥാപനവും അതിജീവനവും
കൂടിയാണ്. നോവലിനുള്ളിലെ നോവല് എന്ന നിലയില് മുഖ്യകഥാപാത്രം നിബന്ധിക്കുന്ന കഥ, സ്വന്തം ഭാഷ്യം നഷ്ടമാകുന്ന ടൈപ്പിസ്റ്റ് യുവതിയുടെ അസ്തിത്വ പ്രതിസന്ധി
സംബന്ധിച്ചാണ് എന്നത് പ്രസക്തമാണ്. ഓര്മ്മയും മൊഴിയും നഷ്ടമാകുന്ന ലോകത്ത്
ആവിഷ്കാരം സാധ്യമല്ലാതാകുന്നു, ശാരീരികവും മാനസികവുമായി
തടവിലാക്കപ്പെടുന്ന ഇടത്തില് സ്വാതന്ത്ര്യവും. സ്വത്വനിരാസവും ഉടലില് തന്നെ
സംഭവിക്കുന്ന ‘അപത്യക്ഷമാക’ലും മരണത്തിന്റെ മറുവാക്കായി
തീരുകയും ചെയ്യുന്നു.
അതീവ
ശബളമായ, വടിവൊത്ത യൂണിഫോമും വികാര ശൂന്യമായ
ഭാവവുമായി യാന്ത്രികമായ കൃത്യതയോടെ കടന്നു വരികയും ഒരു കൊലയന്ത്രമായി പ്രവര്ത്തിക്കുകയും
ചെയ്യുന്ന മെമ്മറി പോലീസിന് മാവോയുടെ ചൈന, സ്റ്റാലിന്റെ
സോവിയറ്റ് യൂണിയന്, പോള്പോട്ടിന്റെ കംബോഡിയ, നാസി ജര്മ്മനി തുടങ്ങിയ ആധുനിക ഇരുമ്പുമറകളില് മാത്രമല്ല, ചരിത്രം ബോധപൂര്വ്വമോ അല്ലാതെയോ തമസ്കരിച്ച ഒട്ടേറെ ജനപഥങ്ങളില് പൂര്വ്വ
മാതൃകകള് ഉണ്ട് എന്നിടത്താണ്, ഒഗാവയുടെ രചന സ്ഥല കാല
അതിരുകള് ഭേദിക്കുന്നത്. ദുരൂഹതയും അസംബന്ധവും അധികാര സ്വരൂപങ്ങളുടെ
ഭീഷണാവസ്ഥയുമെന്ന സങ്കരത്തെ അതിന്റെ വൈശദ്യത്തില് അവതരിപ്പിക്കുകയെന്ന ‘നിഗൂഡതാ നിഷേധം’ (demystification)
ഒഴിവാക്കാന് കൂടിയാണ് ‘ദുര്ഗ്ഗം (castle)’ എന്ന പ്രതീകത്തെ കാഫ്ക കണ്ടെടുക്കുന്നത്. പില്ക്കാല ലോകസാഹിത്യത്തില്
‘കാഫ്കെയസ്ക്’ എന്ന് വിളിക്കാവുന്ന അവതരണങ്ങള്
എണ്ണമറ്റതാണ്. ഏറ്റവുമൊടുവില്, പതിനെട്ടും പത്തൊമ്പതും
നൂറ്റാണ്ടുകളില്, അടിമത്തത്തില് നിന്ന് മോചനം തേടി
പാലായനം ചെയ്യുന്ന ആഫ്രിക്കന് അമേരിക്കന് വംശജരുടെ ദുര്ഘട യാനത്തിന്റെ സങ്കീര്ണ്ണ
സംവിധാനങ്ങളെ മുഴുവന് ‘അണ്ടര്ഗ്രൌണ്ട് റെയില്റോഡ്’ എന്ന
രൂപകത്തിലേക്ക് ഒതുക്കിയ കോള്സന് വൈറ്റ്ഹെഡ് (The Underground Railroad), അഭയാര്ഥിത്തത്തിന്റെ ഭൌമ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിസന്ധികളെ മുഴുവന് അപര
ലോകങ്ങളിലേക്കു തുറക്കുന്ന മാന്ത്രിക വാതിലുകള് എന്ന സങ്കല്പ്പനത്തില്
ചിത്രീകരിക്കുന്ന മോഹ്സിന് ഹമീദ് (Exit
West) എന്നിവര് വരെ ഈ നിര നീളുന്നു.
‘കാഫ്കെയസ്ക്’ പാരമ്പര്യത്തെ ഭൌമാരാഷ്ട്രീയ
പരിതോവസ്ഥയുടെ കാലത്തേക്ക് പറിച്ചു നടുന്ന ഈ നിരയിലേക്കാണ് ‘മെമ്മറി പോലീസി’ലൂടെ
യോക്കോ ഒഗാവ കടന്നുചെല്ലുന്നത് എന്നും നിരീക്ഷിക്കാവുന്നതാണ്. എന്നാല്, സുദീര്ഘ ശൈത്യമെന്ന പ്രതീകം ധ്വനിപ്പിക്കുന്ന പാരിസ്ഥിതിക ഉത്കണ്ഠകളെ നോവലിസ്റ്റ് അത്രകണ്ട് പിന്തുടരുന്നുമില്ല എന്നത് തെല്ലൊരു പരിമിതിയായി
അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്യും.
read more:
Exit West by Mohsin Hamid
https://alittlesomethings.blogspot.com/2017/10/blog-post_24.html
A Wild Sheep Chase by
Haruki Murakami
https://alittlesomethings.blogspot.com/2016/06/blog-post.html
Kafka on the Shore by
Haruki Murakami
https://alittlesomethings.blogspot.com/2015/10/blog-post_29.html
The Translation of Love by Lynne Kutsukake
https://alittlesomethings.blogspot.com/2024/09/the-translation-of-love-by-lynne.html
